บทที่ 46

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเศษซากอนูมานาคายตัวคุกรุ่นอยู่ในโพรงจมูก ลิซ่ากวาดสายตาคมกริบมองไปยังแผ่นศิลาโบราณตรงหน้า รอยแตกสีครามที่ขยายใหญ่ขึ้นทุกวินทร์สะท้อนลงในนัยน์ตาคู่สวยที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง เธอไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทเคาะเบาๆ บนด้ามการ์ดสีทองอร่ามในมือ จังหวะการเคาะนั้นช้าและหนักแน่น ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่วินาทีตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้ "ใจเย็นขนาดนี้เลยเหรอคะ คุณการ์ดมาสเตอร์... ไม่กลัวว่าซากวิหารนี่จะถล่มลงมาทับร่างอรชรของคุณจนกลายเป็นฝุ่นผงไปเสียก่อนหรือ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ายวนและกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืด เซนอสปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชเชียบราวกับเงา เขาพิงไหล่เข้ากับเสาหินที่สลักลวดลายเทพเจ้าโบราณ ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำสนิททอดมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงมีความเย้ยหยันเจืออยู่เสมอเหมือนเช่นเคย ลิซ่าไม่หันไปมอง เขาไม่เคยมีค่าพอที่จะทำให้เธอต้องเสียเวลาหันไปสบตาด้วยในยามที่สมาธิทั้งหมดถูกตรึงไว้กับหน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับ EX ในโซนพิกัดศูนย์กลาง] [เงื่อนไขการสุ่มการ์ดรอบสุดท้าย: แลกเปลี่ยนด้วย 'ความทรงจำส่วนที่เจ็บปวดที่สุด' หรือ 'อัตราการรีเซ็ตชีวิตศูนย์เปอร์เซ็นต์'] ระบบตัวร้ายนี้ช่างหยิบยื่นทางเลือกที่โหดร้ายเสมอ ทุกย่างก้าวของการเป็นฮันเตอร์ ไม่เคยมีคำว่าฟรี ลิซ่ารู้ดีกว่าใคร ครอบครัวของเธอที่หายลับไปในรอยแยกมิติเมื่อสิบปีก่อนคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และตอนนี้ ระบบกำลังเรียกร้องให้เธอนำเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้นมาเดิมพันบนโต๊ะพนัน "ความทรงจำเหรอคะ..." ลิซ่าพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบจนน่ากลัว เธอยกมือขึ้นแตะจี้สร้อยคอรูปการ์ดเงินที่แนบอยู่กับแผ่นอก ความเย็นเฉียบของโลหะส่งผ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาถึงหัวใจ "สำหรับฉันแล้ว ความทรงจำพวกนั้นคือหลักฐานชิ้นเดียวว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริง... คุณคิดว่าฉันจะยอมขายมันให้ระบบงี่เง่าของคุณหรือไงคะ เซนอส" เซนอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและก้องกังวานอยู่ในโถงถ้ำที่เริ่มสั่นสะเทือน เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายจนแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบเริ่มพร่าเลือน "น่าเสียดายจังนะคะ ลิซ่า..." เซนอสขยับร่างออกจากเสา ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของชายปริศนา "บางที... สิ่งที่คุณคิดว่าเป็นความจริง อาจจะเป็นเพียงแค่การ์ดที่ถูกสับไว้รอท่าตั้งแต่ก่อนที่คุณจะเกิดเสียด้วยซ้ำ" ลิซ่าหันขวับ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ การ์ดสีทองในมือถูกพลิกสลับอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงเสียดสีกับอากาศ 'ชิ้ง!' คมการ์ดจ่อเข้าที่ลำคอภายใต้ฮู้ดของเซนอสอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ปลายคมมีดพลังงานแผ่รังสีความร้อนจนผิวหนังของอีกฝ่ายขึ้นรอยแดง แต่เซนอสกลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือน เขายังคงยิ้ม ดวงตาคู่นั้นมองทะลุผ่านคมการ์ดตรงมาที่เธอ "อยากรู้ไหมล่ะคะว่า ใครคือคนแจกไพ่ตัวจริง..." เซนอสกระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมหูของเธอ ขณะเดียวกัน มือหนาของเขาก็เอื้อมไปแตะที่ปุ่มสีแดงฉานบนหน้าต่างระบบของลิซ่าโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว! [คำเตือน: ระบบบังคับใช้การ์ดพิเศษ 'ดีลลับแห่งพันธสัญญา' เริ่มต้นทำงานอัตโนมัติ] แสงสีเลือดสาด 180 องศาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุเพดานหินโบราณ แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศละทาง ลิซ่ากัดฟันกรอด ร่างกายกระแทกเข้ากับแท่นบูชาอย่างจัง ความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง แต่สติของเธอยังคงตื่นตัวถึงขีดสุด เธอยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกวาดสายตามองฝุ่นควันและแสงสีแดงที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียว ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าหลังจากม่านควันจางลง กลับไม่ใช่ซากปรักหักพังของวิหารอีกต่อไป มันคือห้องทำงานกระจกใสสะท้อนตึกระฟ้าของมหานครลอยฟ้า... และที่ปลายโต๊ะทำงานหรูหรานั้น มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างหันหลังให้ เธอกำลังจิบกาแฟอย่างใจเย็น ในมือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับรูปการ์ดมาสเตอร์สีทองอร่าม ร่างนั้นค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมา... เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามที่ถอดพิมพ์เดียวกับลิซ่าทุกระเบียดนิ้ว ราวกับเธอกำลังส่องกระจกเงา "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... ตัวฉัน" ร่างนั้นแย้มยิ้มอย่างงดงาม แต่แววตากลับว่างเปล่าและเยียบเย็นยิ่งกว่าตัวลิซ่าเสียอีก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตาชีวิตไปพร้อมกับการ์ดมาสเตอร์ลิซ่านะคะ!