บทที่ 48

"ถ้าการเดิมพันครั้งนี้พลาดพลั้ง ความตายคงเป็นสิ่งที่ใจดีที่สุดที่เธอจะได้รับ... ลิซ่า" เสียงกระซิบแหบพร่าเยียบเย็นดังลอยมาจากมุมมืดของห้องโถงมิติที่บิดเบี้ยว กลิ่นอายของความตายและเศษเสี้ยวพลังงานดิบจากระบบกาชาลอยอบอวลจนแสบจมูก ลิซ่าไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าของเสียงนั้น ปลายเท้าเรียวยังคงก้าวเหยียบย่างอย่างมั่นคงบนพื้นกระเบื้องกระจกใสที่สะท้อนภาพห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างเบื้องล่าง แววตาสีเทาเข้มของเธอฉายประกายความเยือกเย็น ดุดัน และเด็ดเดี่ยวราวกับราชสีห์สาวผู้คุมกฎแห่งสังเวียนนี้ มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทหยิบสำรับการ์ดสีทองอร่ามขึ้นมาสับสับสลับกันอย่างคล่องแคล่ว เสียงกระทบกันของไพ่แต่ละใบดังกังวานก้องในความเงียบงัน บ่งบอกถึงสมาธิที่แน่วแน่และไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "ความใจดีไม่ใช่สินค้าที่มีขายในตลาดมืดหรอกค่ะ เซนอส" ลิซ่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความลังเล "และฉันก็ไม่เคยคิดจะฝากชะตากรรมไว้กับความเมตตาของใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังหน้ากากแห่งระบบมาตลอดอย่างคุณ" เงาดำภายใต้เสื้อคลุมขยับไหวเล็กน้อย เสียงหัวเราะในลำคอดังลอดออกมาอย่างนึกสนุก เซนอส ชายปริศนาผู้กุมกุญแจไขความลับของรอยแยกมิติ ก้าวเท้าออกจากความมืด เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเลศนัย ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับกำลังพิจารณาชิ้นงานศิลปะชิ้นเอกที่ใกล้จะสมบูรณ์แบบ "เธอช่างดื้อรั้นเสียจริง... การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" เซนอสเอ่ยพร้อมกับกางมือออก เผยให้เห็นลูกแก้วพลังงานสีม่วงเข้มที่หมุนวนอยู่กลางฝ่ามือ แรงดันมหาศาลแผ่ขยายออกจนบรรยากาศรอบตัวสั่นสะเทือน "เธอคิดจริงๆ หรือว่าการ์ดระดับ SSR ที่เธอกวาดสุ่มมาได้ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ จะเพียงพอที่จะปิดรอยแยกมิติขั้นสุดท้ายได้? ลืมความเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวไปแล้วหรือไง การดึงดันจะเปิดประตูบานนั้น มีแต่จะทำให้เธอต้องสูญเสียทุกอย่างที่เหลืออยู่ไปอีกครั้งนะ" หัวใจของลิซ่ากระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที คำพูดนั้นจี้เข้าที่แผลเป็นในใจที่เธอพยายามกลบฝังมาตลอดชีวิต ภาพเหตุการณ์ในวันที่รอยแยกมิติกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรักผุดขึ้นมาในหัว แต่นั่นไม่ใช่ความอ่อนแอ... มันคือเชื้อเพลิงที่หล่อหลอมให้ความแค้นและความมุ่งมั่นของเธอลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ลิซ่ายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ สายตาคมกริบราวกับใบมีดหันกลับไปสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ "ถ้าการสูญเสียมันคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้ฉันได้เหยียบย่ำโชคชะตาที่บิดเบี้ยวนี้..." เธอหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยออร่าพลังงานสีครามเข้มระเบิดออกมาจากร่างจนเศษกระจกใต้ฝเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว "...ฉันก็ยินดีจะจ่ายมันด้วยตัวเองค่ะ!" ปลายนิ้วเรียวคีบการ์ดใบสุดท้ายขึ้นมา—การ์ดสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระโบราณเรืองแสงสีเลือด มันคือการ์ด 'สุ่มชะตาต้องห้าม' ที่เธอแลกมาด้วยการสูญเสียพลังชีวิตไปครึ่งหนึ่งเมื่อตอนที่ผ่านมา ลมหายใจของเซนอสสะดุดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นไพ่ใบนั้น ความสนุกสนานบนใบหน้าของชายหนุ่มมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น "เธอบ้าไปแล้วหรือไง นั่นมันการ์ดที่แม้แต่ผู้สร้างระบบยังไม่กล้าแตะ—!" "ฉันไม่ได้บ้าค่ะ..." ลิซ่าตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาเป็นประกายกล้าท้าทายทุกกฎเกณฑ์ของจักรวาล "...ฉันแค่กำลังจะชนะเกมนี้ต่างหากล่ะ" ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวทั้งห้องโถงก็พลันแตกสลายราวกับกระจกเปราะ รอยแยกมิติบานมหึมาเบื้องหลังเซนอสระเบิดออกพร้อมกับเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรบรรพกาลที่ดังสะท้านไปทั่วห้วงมิติ และในวินาทีที่ลิซ่ากำลังจะดีดการ์ดในมือพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางความมืดมิดนั้นเอง มือปริศนาคู่หนึ่งก็เอื้อมออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังเธอ—มือที่สวมแหวนวงคุ้นเคย... แหวนที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับพ่อของเธอเมื่อสิบปีก่อน! "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกสาวตัวน้อยของพ่อ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตาชีวิตไปพร้อมกับการ์ดมาสเตอร์ลิซ่านะคะ!