ฝึกฝนขั้นสุดยอด

“คำพูดของฉันในอนาคต... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” ฉันพึมพำกับตัวเองขณะหยดเลือดสดๆ ลงบนการ์ดเปล่าในมือ เสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกแทบจะกลบเสียงคำรามของมอนสเตอร์ฝึกหัดในห้องจำลองสถานการณ์ไปจนหมดสิ้น ภาพนิมิตที่เห็นในคราวก่อนยังคงหลอกหลอน ดาบที่เปื้อนเลือดสีคล้ำ กลิ่นคาวโลหิตที่อบอวล และดวงตาของ 'ฉัน' อีกคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง... ราวกับจะบอกว่าทุกย่างก้าวที่ฉันเดินอยู่ตอนนี้ คือเส้นทางสู่หายนะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “ลิซ่า! ตั้งสติหน่อย!” เซนตวาดผ่านไมโครโฟนจากห้องควบคุม เสียงของเขาไม่ได้ฟังดูเกรี้ยวกราด แต่แฝงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “ถ้ามัวแต่เหม่อลอยแบบนั้น ดาบของนายในอนาคตนั่นแหละที่จะเป็นคนปลิดชีพเธอเสียเองก่อนที่วอคเกอร์จะได้ลงมือ!” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามฝังภาพความทรงจำอันเลวร้ายลงไปใต้ก้นบึ้งของจิตใจ สมาธิของฉันต้องกลับมา โลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับความอ่อนแอ โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายคือการก้าวข้ามขีดจำกัดเพื่อรับมือกับศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง “พร้อมแล้วค่ะ” ฉันตอบสั้นๆ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ การ์ดในมือเปล่งแสงสีทองเรืองรอง ออกซิเจนในห้องจำลองถูกรีดออกไปจนหมด กฎฟิสิกส์เริ่มบิดเบี้ยว เมื่อฉันเลือกเปิดใช้งานโหมด [极限 ฝึกฝนไร้ขีดจำกัด] ร่างเงาจำลองของ 'จักรพรรดิเงา วอคเกอร์' ปรากฏขึ้นกลางห้อง มันสูงตระหง่าน ผิวหนังสีเทาเข้มดูคล้ายหินแกรนิตที่เปื้อนคราบน้ำมัน ดาบยาวในมือมันฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ฉันไม่ได้ถอยหลัง แต่พุ่งสวนออกไปพร้อมกับเรียกการ์ดสกิล [เกราะสะท้อนดารา] ขึ้นมาสกัด *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกระจายไปทั่วห้อง แรงสั่นสะเทือนทำให้แขนของฉันชาไปถึงกระดูก นี่คือความต่างชั้นระหว่างฮันเตอร์ระดับสูงกับคนธรรมดาอย่างนั้นหรือ? ไม่... ฉันจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากบนกระดานใคร “เร็วขึ้นอีกนิด เซน!” ฉันตะโกนสั่งขณะที่หลบวิถีดาวกระจายเงาที่วอคเกอร์พ่นออกมา “ปรับค่าความยากของ AI ให้เป็นระดับ S+ เดี๋ยวนี้!” “นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ นะลิซ่า! เธอจะรับภาระไม่ไหว!” “ถ้ารับภาระไม่ไหวในห้องนี้ ฉันก็ตายจริงในสมรภูมิข้างนอกอยู่ดี!” วินาทีนั้น ฉันไม่ได้สู้ด้วยร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่ฉันใช้สมองวิเคราะห์รูปแบบการโจมตีของมัน ทุกรอยร้าวบนชุดเกราะ ทุกจังหวะการหายใจ (ที่ถึงแม้จะเป็น AI แต่ถูกจำลองมาอย่างสมบูรณ์แบบ) ของจักรพรรดิเงาถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ ฉันเปลี่ยนการ์ดจาก [เกราะสะท้อนดารา] เป็น [สายฟ้าจำลอง: คมดาบอัสนี] กลิ่นโอโซนอบอวลไปทั่วอากาศ ฉันก้าวข้ามผ่านเส้นขีดจำกัดของมนุษย์ไปอีกขั้น ฉันไม่ได้มองมันในฐานะศัตรู แต่มองในฐานะ 'ครู' ที่กำลังสอนให้ฉันรู้วิธีการทำลายล้าง ทุกครั้งที่ดาบของฉันฟาดฟันออกไป ฉันไม่ได้หวังจะฆ่ามัน แต่หวังจะอ่าน 'เจตจำนง' ของวอคเกอร์ให้แตกฉาน เพราะหากต้องการเอาชนะคนที่บงการโลกใบนี้ ฉันต้องคิดและอ่านเกมให้เหนือกว่ามันหนึ่งก้าวเสมอ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เหงื่อกาฬไหลชุ่มร่างจนเสื้อผ้าเปียกโชก แต่ละท่วงท่าที่ฉันแสดงออกมาเริ่มพลิ้วไหวและทรงพลังมากขึ้น จนกระทั่ง... “ลิซ่า หยุด! ระบบโอเวอร์โหลดแล้ว!” เสียงเซนแหบพร่า “มีสัญญาณรบกวนแทรกเข้ามาในระบบ... มันไม่ใช่ AI ของเรา!” ฉันชะงัก ดาบสายฟ้าในมือมอดดับลง ทันใดนั้น เงาของวอคเกอร์ที่ควรจะเป็นเพียงโปรแกรมจำลองกลับหยุดชะงัก มันค่อยๆ หันหน้ามาทางฉัน ช้าๆ ดวงตาที่เป็นรูโหว่สีดำสนิทนั้นไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป มันขยับปากที่ไม่มีลิ้นแต่กลับส่งเสียงก้องกังวานออกมาในหัวของฉันโดยตรง *“เจ้ากำลังฝึกฝนเพื่อรอความตายที่ข้าขีดเขียนไว้ให้งั้นหรือ... แม่กวางน้อยผู้น่าสงสาร”* ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ฉันก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแต่พื้นห้องจำลองกลับยุบตัวลงกลายเป็นหุบเหวมืดมิดไร้ก้นบึ้ง มือที่มองไม่เห็นของเงาดำพุ่งออกมาจากเงามืดนั้น พยายามคว้าลำคอของฉันไว้ ฉันพยายามเรียกใช้การ์ดใบสุดท้าย แต่การ์ดในมือกลับเปลี่ยนสภาพกลายเป็น 'เลือดสดๆ' ที่ไหลอาบมือฉันแทน ประตูห้องจำลองถูกพังเข้ามาจากภายนอก เซนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพมอนสเตอร์ที่ฉันสู้ด้วย แต่เป็นฉันที่กำลังยืนนิ่งสนิท มือข้างหนึ่งกุมขมับ ส่วนอีกข้างจ่อมีดสั้นเข้าที่คอหอยตัวเองอย่างแรงจนเลือดซึมออกมา “ลิซ่า! ทิ้งอาวุธเดี๋ยวนี้!” เซนตะโกน แต่ฉันไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดอีกแล้ว เพราะเสียงที่กระซิบข้างหูฉันในตอนนี้นั้น ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน... มันเป็นเสียงเดียวกับที่ฉันได้ยินจากอนาคต... เสียงของฉันเองที่กำลังหัวเราะเยาะอยู่ข้างหู “เธออยากรู้ไหมว่าใครคือคนหักหลังเธอตัวจริง?” เสียงนั้นกระซิบ “ไม่ใช่กิลด์เก่าของเธอหรอก... แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้ต่างหาก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยความจริงอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ