ห้องพักใจกลางกรงทอง

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์ราคาแพงอบอวลเคล้าอยู่กับกลิ่นอายเฉพาะตัวของคฤหาสน์หรูใจกลางหุบเขา คีรินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม สายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายจดจ้องร่างระหงของรินรดาที่กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างบานสูงกระจกใส เธอกำลังกอดอกแน่นเพื่อพยายามสร้างเกราะกำบังให้กับหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก แม้ภายนอกเธอจะพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ด้วยความถือดี แต่อาการสั่นเทาเล็กน้อยที่มุมปากก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ไปได้ "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะครับคนสวย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังและกดดันจนคนที่ยืนอยู่รู้สึกราวกับออกซิเจนในห้องกำลังลดปริมาณลง รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่ก็เต็มไปด้วยความพยศ "คุณไม่มีสิทธิ์มากักขังฉันไว้ที่นี่นะคีริน ฉันเป็นพลเมือง  ฉันมีงาน มีชีวิต มีโปรเจกต์อัญมณีที่ต้องรับผิดชอบ!" "ชีวิตของคุณ... ตอนนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของผมแล้วครับรินรดา" คีรินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านจนเธอต้องผถอยหลังจนสะโพกชนกับขอบหน้าต่าง "ธันวาไม่ได้แค่ส่งคนมาขู่คุณเล่นๆ แต่มันต้องการชีวิตคุณเพื่อใช้เป็นเครื่องต่อรองกับผม และคุณก็รู้ดีว่าถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูคฤหาสน์หลังนี้ในตอนนี้ คุณจะมีสภาพเป็นศพหรือเป็นเครื่องมือให้มันย่ำยี" คำพูดของเขาเฉียบคมดั่งใบมีด กรีดแทงลงบนความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเอง และเกลียดผู้ชายตรงหน้าที่เข้ามาบงการชีวิตเธออย่างไร้ความปรานี "ปล่อยฉันไปเถอะนะ..." เสียงของเธอนุ่มลงเล็กน้อย เจือความสั่นเครือที่เธอพยายามกลั้นไว้ "ฉันดูแลตัวเองได้..." "คุณดื้อรั้นเกินไปครับ..." คีรินเอื้อมมือหนาขึ้นสัมผัสแก้วนวลเนียนอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือโป้ไล้เบาๆ บนโหนกแก้มที่ร้อนผ่า "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ ทว่าปฏิกิริยาขัดขืนนั้นกลับทำให้แววตาของมาเฟียหนุ่มลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม คีรินไม่โกรธ ตรงกันข้าม เขากลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือใหญ่พุ่งเข้าคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะของเธอด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่ร่างหนาจะก้าวเข้าประชิด แนบชิดจนแผ่นหลังของเธอกลืนหายไปกับกระจกเย็นเฉียบ "ความพยศของคุณนี่แหละ... ที่มันทำให้ผมอยากทำลายให้แหลกคามือ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมใบหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่เลื่อนลงมาโอบรอบเอวบางทำให้ร่างกายของรินรดาสั่นสะท้าน เธอพยายามบิดเร้าหลบหนี แต่แรงมหาศาลของเขากลับทำให้เธอกลายเป็นเพียงนกน้อยในกรงเล็บพยัคฆ์ ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวผ่อง ท่าทีที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง "อื้อ... ปล่อยนะ... คีริน..." เสียงททท้วงประท้วงกลIนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวครอบครองเรียวปากของเธอ บดขยี้อย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอย ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบลงอย่างน่าสมเพช ความรู้สึกวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะต้านทานไหว มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการกักขังและอำนาจ บัดนี้กำลังแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงราคะที่แผดเผาทั้งสองให้หลอมละลายรวมกันในห้องพักใจกลางกรงทองแห่งนี้... ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่กำลังประสานเป็นหนึ่งเดียวและอารมณ์เดินทางมาถึงจุดที่เปราะบางที่สุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างรวดเร็วก่อนที่บานประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "นายครับ! สายรายงานด่วน... ธันวาบุกเข้ามาถึงหน้าประตูกลางคฤหาสน์แล้วครับ!" ลูกน้องคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก คีรินชะงัก ร่างสูงผละออกจากร่างของรินรดาช้าๆ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นดุจน้ำแข็งทันทีในเสี้ยววินาที หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและตื่นเต้นไปกับบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ