เกมไล่ล่าในค่ำคืนฝนตก

เสียงกระจกแตกกระจายพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งเข้ามาทางช่องลมชั้นสองของคฤหาสน์วรโชติเมธี เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เด่นชัดว่า ความวุ่นวายที่คีรินคาดการณ์ไว้ได้เดินทางมาถึงเร็วกว่ากำหนด ในขณะที่ความสนใจของบอดี้และลูกน้องทุกคนถูกดึงดูดไปยังทิศทางของการบุกรุก รินรดาที่ยืนอยู่มุมอับสายตาใกล้โต๊ะทำงานไม้สักทองจึงตัดสินใจเคลื่อนไหวทันที ร่างบางพุ่งตัวผ่านประตูเชื่อมไปยังระเบียงด้านหลังที่มีสายฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง หยาดน้ำฟ้าเย็นเฉียบสาดซัดใส่ผิวเนื้อจนชุ่มโชก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอกำลังหวาดกลัว... สิ่งเดียวที่เธอต้องทำในวินาทีนี้คือการหนีออกไปให้พ้นจากผู้ชายอันตรายอย่างคีริน ปลายรองเท้าส้นสูงเหยียบย่ำลงบนพื้นหญ้าเปียกแฉะ ร่างเพรียวบางหอบหายใจหนักหน่วง กลิ่นอายความชื้นของดินผสมผสานกับกลิ่นฝนตีเข้าจมูก ขณะที่เธอกำลังจะพุ่งตัวไปยังรั้วเหล็กดัดด้านหลังเพื่อหลบหนี มือแกร่งราวมคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธออย่างรุนแรง แรงกระชากนั้นทำให้ร่างของเธอหมุนกลับไปปะทะกับแผงอกกว้างที่เปียกปอนไม่แพ้กัน "คิดจะไปไหน... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ทว่าก้องกังวานเหนือเสียงสายฝนที่กำลังคำราม คีรินยืนมองเธอด้วยนัยน์ตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อในกรงขัง หยดน้ำฝนไหลผ่านโครงหน้าคมคายหยดลงบนแพขนตาก่อนจะไหลผ่านสันจมูกโด่งเป็นสัน เพิ่มความดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์ให้กับเขาอย่างไร้ที่ติ รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ใบหน้างามเชิดขึ้นด้วยความถือดี แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและแรงอารมณ์ที่ปะทะกัน "ปล่อยฉัน! เรื่องระหว่างคุณกับธันวาฉันไม่เกี่ยว... ทำไมฉันต้องมารับเคราะห์กับเกมบ้าๆ ของพวกคุณด้วย!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่แนบชิดติดกาย ชุดเดรสผ้าไหมแนบเนื้อเปียกลู่แนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าเผยให้เห็นความเย้ายวนโดยไม่ตั้งใจ แรงดึงดูดดิบเถื่อนระหว่างคนทั้งคู่พุ่งพล่านท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เขาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่กลับกระชับวงแขนโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "เกมนี้เธอเป็นคนก้าวขาเข้ามาเองนะรินรดา... และคนที่คิดจะหนีจากฉัน ไม่มีทางได้เดินออกไปสภาพดีสักคน" คำพูดของเขาขาดหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี จูบนั้นไม่ได้มีความนุ่มนวลเย้ายวน แต่เป็นการบดขยี้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ รสชาติหวานล้ำเจือด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าทำให้ลมหายใจของหญิงสาวขาดหช่วง รินรดาทุบกำปั้นลงบนแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างจากการสะกิดเสือร้าย เมื่อเห็นเธอดื้อดึง คีรินยิ่งเพิ่มน้ำหนักมือ ลากไล้ฝ่ามือหนาผ่านแผ่นหลังบอบบางภายใต้ชุดที่เปียกชุ่ม ลูบไล้ส่วนโค้งเว้าจนร่างบางสะท้านเฮือก ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อที่เย็นเฉียบจากสายฝนให้ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที ริมฝีปากหยักลึกผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงกุหลาบตัดกับผิวเนียน "อื้อ... คีริน... ปล่อย..." เสียงท้วงติงขาดหายกลายเป็นเสียงครางแผ่วเบา เมื่อความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง แรงขัดขืนที่มีเริ่มมลายหายไปทีละน้อย ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อจิตใต้สำนึกเมื่อสัมผัสจากมือหนารุกรานลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่สนใจความหนาวเย็นของสายน้ำ ก่อนจะพาเธอกลับเข้ามาภายในตัวคฤหาสน์ทางประตูลับที่ปลอดผู้คน ร่างของรินรดาล้มลงบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ในห้องพักส่วนตัวของเขา น้ำฝนที่หยดติ๋มจากเรือนผมและเสื้อผ้าทำให้บรรยากาศยิ่งดูเซ็กซี่และตึงเครียดถึงขีดสุด คีรินทาบทับร่างหนาลงไป กักขังเธอไว้ใต้ร่าง แววตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่สะท้านไหวของเธอด้วยความพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่เปียกชุ่มออกจากใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยฤทธิ์อารมณ์ "มองฉันสิรินรดา... บอกฉันมาว่าเธอจะหนีฉันพ้นจริงเหรอ" เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะประทับจูบลงมาอีกครั้งอย่างเนิบนาบ ลึกซึ้ง และร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม มือหนาปลดกระดุมเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว แรงปรารถนาของคนทั้งคู่ผสมผสานกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด ความเร่าร้อนบนเตียงในค่ำคืนนี้ดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม เป็นบทเพลงแห่งอำนาจ เสน่หา และความเร่าร้อนที่หลอมรวมพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันจนแทบหลอมละลาย ทว่า... ในขณะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูดังปังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง "นายครับ! แย่แล้วครับ..." เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ธันวาไม่ได้มาคนเดียว... มันพาคนของหน่วยพิเศษบุกเข้ามาถึงห้องควบคุมหลักแล้วครับ!" คีรินชะงัก ร่างหนายืดตัวขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดุดันฉายแวววาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที เขาหันกลับมามองรินรดาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่าง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม "ดูเหมือนว่าเกมนี้... จะสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะครับคนสวย" **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" เสมอมานะครับ**