ความโกรธที่แผดเผา

เสียงแก้วคริスタルราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนจนแตกกระจายดังสนั่น เป็นสัญญาณเตือนภัยที่รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวนแห่งความพินาศ "มองอะไรอยู่รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยกระแสความเกรี้ยวกราดดังขึ้นเหนือศีรษะ คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า "สายตาที่เธอใช้มองภาพในจอนั่น... มันหมายความว่ายังไง หืม?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่เพราะความรุนแรงที่เขากำลังแสดงออก แต่เป็นเพราะภาพของผู้หญิงคนนั้นในอ้อมแขนของธันวา... ภาพที่ดึงเธอกลับสู่ขุมนรกแห่งอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันมาตลอดชีวิต สร้อยคอมรกตเรือนนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงเธอกับบาดแผลทางใจ แต่วินาทีนี้ คีรินกลับมองมันเป็นความทรยศหักหลัง "คุณกำลังเข้าใจผิด..." เธอกล่าวเสียงสั่น พยายามถอยหลังหนีแต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบอย่างไร้ทางหนี "เข้าใจผิดงั้นเหรอ!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากหยักลึก มือหนาเอื้อมมากระชากคางสลักเสลาของเธอให้เงยขึ้นรับแรงกดดันจากเขาอย่างจงใจ แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงพอๆ กับความเจ็บปวดในอกของเขา "ฉันเห็นสายตาของเธอ รินรดา! เธอกำลังมองผู้ชายคนอื่น ผู้ชายที่มันจ้องจะทำลายฉัน... และเธoก็กำลังหวนนึกถึงอดีตที่ไม่มีฉันอยู่ในนั้น!" "ปล่อยนะคีริน ฉันเจ็บ..." เธอพยายามขัดขืน มือเรียวเล็กพยายามแกะมือแกร่งที่ราวกับคีมเหล็กออก แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ แรงอารมณ์ดิบเถื่อนของเขากยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ความหวาดกลัวและความหึงหวงผสมปนเปกันอยู่ในอกของมาเฟียหนุ่ม คีรินไม่เคยกลัวสิ่งใดบนโลกนี้ อำนาจ เงินตรา หรือศัตรูหน้าไหนก็ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวได้เท่ากับการสูญเสียผู้หญิงตรงหน้า ความคิดที่ว่าเธอกำลังจะถูกแย่งชิงไป หรือหัวใจของเธอยังคงผูกติดอยู่กับอดีตที่เขาเอื้อมไปไม่ถึง มันกัดกินความอดทนของเขาจนหมดสิ้น ร่างสูงก้มลงประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือเย้ายวนใจเหมือนเคย หากแต่มันเต็มไปด้วยความดุดัน หิวกระหาย และการลงทัณฑ์เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเบือนหน้าหนีแต่คีรินกลับใช้มืออีกข้างตรึงท้ายทอยของเธอไว้มั่น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ สัมผัสที่ร้อนผ่าวและดิบเถื่อนทำให้สติของรินรดาพร่าเลือน ความโกรธขึงของเขาเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงจนเธอแทบยืนไม่อยู่ มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้แต่น้อย ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าที่เสียดสีกันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวของทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินรดาที่กำลังยืนหอบหายใจตัวโยน แววตาของเขาดุดันแต่ทว่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันล้นพ้นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่คม "เธอเป็นของฉัน รินรดา..." เขา, กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ "จำไว้... อย่าได้คิดมองไอ้สารเลวคนไหนอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายทุกสิ่งที่เธอรัก ให้พินาศไปพร้อมกับตัวเธอเอง" ไม่รอให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมา คีรินก็ช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย รินรดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ แต่ทว่าแขนเรียวก็ต้องคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเมื่อร่างกายถูกพาเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง เขาวางเธอลงบนฟูกหนานุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่ทว่าท่าทางหลังจากนั้นกลับดุดันและไร้ความปรานี ร่างสูงทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาของคีรินในยามนี้ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจะขย้ำเหยื่ออันโอชะให้จมเขี้ยว มือหนาทำหน้าที่ปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออกที1ชิ้นอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง ผิวเนียนละเอียดที่สัมผัสกับอากาศเย็นทำให้รินรดาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวเหนาว แต่เป็นเพราะสายตาเร่าร้อนของเขาที่มองสำรวจเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว "คีริน..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเริ่มไล่จุมพิตลงมาตามซอกคอขาวเนียน ทิ้งรอยสัมผัสสีสีกุหลาบไว้เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสที่ปลุกเร้าทั้งความเจ็บแปลบและความซ่านสยิวไปพร้อมๆ กัน คีรินไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาได้คิดคำนวณสิ่งใด นิ้วเรียวและฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ไปทั่วสรีระโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอณูผิวหนังให้ลุกโชนไปด้วยไฟสวาท ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามไม่เป็นจังหวะ ความโกรธและความหึงหวงเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นบทรักอันเร่าร้อน ดิบเถื่อน และลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาดังประสานกันไปทั่วห้องนอนกว้าง คีรินมอบสัมผัสที่ทั้งดุดันและเรียกร้อง เพื่อย้ำเตือนให้เธอลืมเลือนภาพชายอื่นในจอภาพนั้นให้หมดสิ้น รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนคลื่นแห่งความปรารถนาที่เขาสร้างขึ้น เธอพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันทรงพลังและหัวใจที่เต้นเพื่อเธอเพียงคนเดียวของมาเฟียหนุ่มอย่างราบคาบ ทว่า ในขณะที่ความสุขสมกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด และรินรดากกำลังจะหลอมละลายไปกับอ้อมกอดของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อนอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้องด้วยน้ำร้อนรน "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" คีรินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด ดวงตาดุดันตวัดมองไปที่ประตูห้องด้วยความกราดเกรี้ยว ขณะที่รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงรายงานประโยคถัดมา "คนที่ส่งภาพนั้นมา... ทิ้งข้อความไว้ว่า เขากำลังรอพบคุณนายที่ล็อบบี้โรงแรมชั้นล่าง... และเขาคนนั้น อ้างว่าเป็น 'เจ้าของที่แท้จริง' ของสร้อยคอมรกตเส้นนั้นครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะครับ