ความทรงจำสีเลือด

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องนิรภัยส่วนตัว ไม่ได้ช่วยลดทอนไอความร้อนที่คุกรุ่นอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ลงได้เลยแม้แต่น้อย แผ่นหลังเรียบเนียนของรินรดาแนบชิดติดกับชั้นวางอัญมณีราคาสมบัติล้ำค่า ทว่าเวลานี้มันกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับแรงกดดันมหาศาลจากร่างสูงใหญ่ที่กักขังเธอไว้ตรงหน้า ข้อมือเรียวเล็กถูกตรึงด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวของคีริน แรงบีบนั้นหนักหน่วงรากับต้องการจะหักกระดูกให้แหลกคามือเพื่อเค้นหาความจริง "เอกสารอะไร..." คีรินทวนคำถามเดิมด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่ากลัวจนขั้วหัวใจสั่นสะท้าน นัยน์ตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ไหวระริกแต่ยังคงรั้นไม่ยอมหลบ "และทำไมมันถึงส่งตรงถึงเธอ... ทั้งๆ ที่ไม่มีใครรู้รหัสผ่านห้องนิรภัยนั้นนอกจากเราสองคน!" "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องเอกสารนั่นจริงๆ นะครับ... เอ่อ... คีริน" รินรดาหลุดปากเผลอเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะกลืนกินพื้นที่ระหว่างกัน "โกหก!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับที่ร่างหนาโถมเข้าประชิดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับทรวดทรงอิ่มเอมผ่านเนื้อผ้าบางเบา คีรินไม่ได้ใช้แค่กำลังทางกาย แต่เขาใช้ความกดดันทางอารมณ์และเสน่ห์อันดิบเถื่อนเข้าบด มืออีกข้างที่ว่างของเขาไล้ขึ้นจากเอวคอดกิ่ว สัมผัสร้อนผ่าวผ่านเนื้อผ้าทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้ไปตามกรอบหน้าเรียว ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปกุมเส้นผมสลวยแล้วออกแรงรั้งเบาๆ ให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับจูบคาดคั้นที่ดุดันและไร้ความปรานี ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาอย่างไร้การทักทาย รสชาติของความหวาดระแวง ความโกรธเกรี้ยว และความปรารถนาที่ถูกกดทับระเบิดออกมาเป็นจูบที่ร้อนแรงจนแทบขาดใจ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดเสือร้ายที่กำลังหิวกระหาย คีรินยิ่งรุกหนักขึ้น บดขยี้ริมฝีปากนุ่มด้วยความเร่าร้อนจนรสคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปาก เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือที่ตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาโอบรั้งเอวบางเข้าหาตัวจนแนบสนิทไร้ช่องว่าง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงราวกับไฟลามทุ่ง ร่างกายของรินรดาอ่อนยวบลงด้วยพิษสงแห่งสัมผัสที่เขาจงใจปลุกเร้า สมองที่เคยประมวลผลเรื่องเอกสารและปมแค้นมืดดับลงชั่วขณะ เหลือเพียงความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงชิดติดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนรุ่มรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำ "เธอกับฉันผูกพันกันด้วยเลือดและรอยแผล... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหีบปากของเธอ น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็นความเยือกเย็นบาดลึก "เอกสารแผ่นนั้น... มันคือบันทึกความลับที่พ่อของเธอทิ้งไว้ก่อนจะฆ่าตัวตายในคุก... และมันเป็นสิ่งเดียวกับที่ทำให้พ่อของฉันต้องตายอย่างไร้ความยุติธรรม" ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างขึ้นทันที ความโกรธและความลุ่มหลงก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ปมในอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยคราบน้ำตาและกองเลือดกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาต่อหน้าต่อตา "คุณ... หมายความว่ายังไง?" เธอถามเสียงสั่น ร่างกายที่เคยร้อนรุ่มกลับเย็นเฉียบขึ้นมาทันที "หมายความว่าตระกูลอัครโยธินของเธอ ไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่เธอเข้าใจ..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ดูอันตรายถึงชีวิต "และคนที่ส่งเอกสารนั่นมา... มันต้องการให้เราฆ่ากันเองบนกองเลือดเหมือนที่บรรพบุรุษของเราเคยทำ!" ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยลับของคฤหาสน์ก็ดังสนั่นก้องไปทั่วห้องนิรภัย แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัวระรัวเพื่อแจ้งเตือนการบุกรุก คีรินผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มที่ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นเก็บเสียงสีดำสนิทออกจากช่องลับใต้ชั้นวางอัญมณีขึ้นมาปลดล็อกไกอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกวาดมองไปที่จอมอนิเตอร์วงจรปิดที่ซ่อนอยู่ ภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าคฤหาสน์ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งกำลังก้าวเดินผ่านประตูเหล็กดัดเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวใคร ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดอำพราง แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากนั้นชัดเจนเสียจนทำให้คีรินต้องขบกรามแน่นด้วยความเดือดดาล "ธันวา..." คีรินพึมพำชื่อศัตรูตัวฉกาจออกมาลอดไรฟัน แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด คือภาพหญิงสาวอีกคนที่เดินเคียงข้างเข้ามาพร้อมกับธันวาในจอภาพ... ใบหน้านั้น และสร้อยคอมรกตโบราณเรือนนั้น มันคือเครื่องยืนยันตัวตนที่ทำให้ความทรงจำสีเลือดในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเธออีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ