อำนาจที่ต้องแลก

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาในห้องนี้ รินรดา... เกมที่พวกมันกำลังเล่นกับคุณจะจบลงทันที แต่จำไว้ว่า ทุกทางเลือกของผมมีราคาที่ต้องจ่าย และมันไม่ใช่เงินทองที่คุณจะหามาใช้คืนได้หมด" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นจากเงาดำของมุมห้องรับรอง วินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุด ทำให้ธันวาถึงกับชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปกระชากแขนเรียวของรินรดา ร่างบางหอบสะท้านด้วยความโกรธและหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวออกมาจากความมืด แสงไฟสลัวจากภายนอกอาคารสาขาใหญ่ของอัครโยธินสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม แววตานั้นดุดัน เยือกเย็น และเต็มไปด้วยรังสีสังหารที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "คีริน..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น พยายามควบคุมสถานการณ์ที่กำลังหลุดมือ "นี่มันเรื่องภายในของเรา แกไม่มีสิทธิ์..." ปัง! เสียงกระสุนปืนเก็บเสียงนัดเดียวฝังลงบนพื้นไม้ห่างจากปลายรองเท้าของธันวาไม่ถึงคืบ แรงสะเทือนนั้นทำเอาคู่แข่งทางธุรกิจถึงกับสะดุ้งสุดตัว หุบปากฉับลงทันที คีรินเก็บอาวุธปืนพกสีดำสนิทเข้าใต้สูทสั่งตัดราคาแพงอย่างใจเย็น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับความเย็นชาของบรรยากาศรอบตัวโชยเข้าจมูกหญิงสาวจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "สิทธิ์ของผม... เกิดจากการที่เธอยังถือหุ้นสำคัญเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ในโครงการที่กำลังจะเซ็นสัญญากับบริษัทผม และที่สำคัญ..." คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นประสาท "เธอเป็นผู้หญิงของผม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง ยกเว้นตัวผมเอง" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะเจ็บใจแค่ไหนแต่เมื่อเผชิญหน้ากับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่คุมตลาดมืดและธุรกิจส่งออกรายใหญ่ เขาก็รู้ดีว่าการต่อสู้ในตอนนี้มีแต่จะพินาศ ชายหนุ่มส่งยิ้มหยันก่อนจะถอยร่นออกไปพร้อมลูกน้อง "ฝากไว้ก่อนเถอะ... หวังว่าคุณคีรินจะดูแลของเล่นชิ้นนี้ได้ดีพอนะครับ" ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดารีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แม้คีรินจะไม่ได้จับเธอรุนแรง แต่แรงกดดันจากตัวตนของเขาทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย..." เสียงหวานเอ่ยอย่างดื้อรั้น แม้ขาสองข้างจะแทบพยุงร่างไว้ไม่ไหว "ปากดี..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายดุร้ายราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อในกรง "แต่คนที่เพิ่งรอดพ้นจากการถูกย่ำยีด้วยน้ำมือของธันวาเมื่อกี้ ไม่มีสิทธิ์มาเชิดใส่ผม รินรดา" เขาก้าวเข้าไปประชิด ปิดกั้นทางหนีทุกทางจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้องเย็นเยียบ รินรดาผถอยหนีไม่ได้ มือหนาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือหนักหน่วงจนขึ้นรอยแดง แต่ความเจ็บปวดทางกายยังน้อยกว่าคลื่นอารมณ์รatที่กำลังถาโถมเข้ามา "ปล่อยฉันนะ คีริน! คุณต้องการอะไรอีก ฉันเสียหุ้นส่วน ฉันเสียความน่าเชื่อถือไปหมดแล้ว คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก!" เสียงหวานตวาดลั่นด้วยความคับแค้น น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ยอมให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "ราคา..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน "อย่างที่ผมบอก... ทุกความช่วยเหลือจากผมมีราคาที่ต้องจ่าย และเธอก็รู้ดีว่าค่าตอบแทนสำหรับมาเฟียอย่างผม ไม่ใช่เงิน หรือหุ้นลมๆ แล้งๆ พวกนั้น" ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประชิด ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงบนกลีบปากอิ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ไม่มีทีท่าของการทะนุถนอม รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่น แต่แรงอารมณ์ที่เหนือกว่าทำให้เธอต้องอ้าปากรับสัมผัสร้อนรุ่มที่แทรกซึมเข้ามา ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนราวกับต้องการแผดเผาตัวตนของเธอให้หลอมละลายไปกับเขา มือใหญ่อีกข้างที่ไม่พันธนาการ เลื่อนลงมาตามลาดไหล่เนียน บีบเค้นกล้ามเนื้อแผ่นหลังและสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วง ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่คีรินจงใจปลุกเร้าเพื่อตอกย้ำสถานะของเธอ รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย สัมผัสจากมือหนาร้อนราวจี่เหล็กที่แนบลงบนผิวเนื้อ ปลุกเร้าความรู้สึกวาบหวามที่เธอเกลียดชังแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทรงพลังเกินกว่าจะต้านทาน ความคับแค้นในใจถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่ตีรวนจนสมองขาวโพลน คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคู่คมยังคงจดจ้องริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าของเธออย่างเบามือ ผิดกับแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย "จำไว้... รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด "เธอเป็นของผม... ทุกตารางนิ้วของร่างกาย และทุกอำนาจที่เธอพยายามไขว่คว้า มันอยู่ในกำมือผมตั้งแต่แรกแล้ว" เขาลากไล้ริมฝีปากลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเฮือก มือที่พันธนาการข้อมือเธอไว้คลายออกเปลี่ยนเป็นโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งช่องว่างทำให้รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน ในห้องสลัวนั้น เส้นแบ่งระหว่างความเกลียดชังและเสน่หาถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันจนยากจะแยกแยะ ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะหลอมละลายไปกับสัมผัสวาบหวามและยอมจำนนต่อเกมสวาทที่เขาขีดเส้นไว้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "นายครับ... ทางฝั่งคลังสินค้าใหญ่เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทของคีรินเอ่ยรายงานด้วยความร้อนรน "ตู้คอนเทนเนอร์ล็อตสำคัญถูกทางการอายัด และ... มีเอกสารลับบางอย่างถูกส่งตรงถึงสำนักงานใหญ่ โดยระบุชื่อถึงคุณรินรดาโดยตรงครับ" คีรินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่น รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันทีในพริบตาเดียว เขาละสายตาจากรินรดาที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม หันไปมองลูกน้องด้วยแววตาดุดันราวมัจจุราช รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'เอกสารลับ' และ 'ชื่อเธอ' หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความวาบหวามเมื่อครู่ กลับดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความหวาดกลัวอีกครั้ง เมื่อเธอมองสบตาคีรินในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความปรารถนาอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือความระแวงสงสัยขั้นสุด "เอกสารอะไร..." คีรินเอ่ยถามเสียงเย็นเฉียบ มือหนาคว้าข้อมือรินรดากลับมาบีบแน่นอีกครั้งด้วยแรงอารมณ์ที่เปลี่ยนขั้วอย่างรวดเร็ว "และทำไมมันถึงส่งตรงถึงเธอ... ทั้งๆ ที่ไม่มีใครรู้รหัสผ่านห้องนิรภัยนั้นนอกจากเราสองคน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมอำนาจและเสน่หาที่ร้อนแรงนี้ไปกับ "วริศร์วิสกี้" นะครับ