กับดักของธันวา

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวรินรดาผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... กลิ่นอายความหรูหราที่ตลบอบอวลไปด้วยควันซิการ์ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นฉุนเฉียว กลับทำให้เธอนึกถึงกรงขังที่ถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ ดวงตากลมโตภายใต้ชุดราตรีสีไวน์แดงกวาดตามองกลุ่มนักธุรกิจไฮโซที่กำลังหัวเราะต่อกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาคือกลุ่มคนที่พร้อมจะเหยียบย่ำคนอื่นได้ทันทีที่เห็นช่องโหว่ และเธอกำลังตกเป็นเหยื่ออันโอชะในเกมที่ไม่ได้ก่อ "ดื่มอีกนิดไหมครับ รินรดา... งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ดังขึ้นเหนือศีรษะ ธันวาปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แก้วทรงสูงยื่นเข้ามาใกล้จนแทบจะชนริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น รินรดาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย พยายามรักษาอาการสงบและรอยยิ้มตามมารยาทสังคมให้มากที่สุด แม้ในใจจะนึกอยากสาดไวน์ในแก้วใส่หน้าผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้เต็มทีแล้วก็ตาม "ขอบคุณค่ะ... เอ่อ ขอบคุณครับ ฉันคิดว่าฉันดื่มพอแล้ว" เธอเกือบหลุดปากพูดคำคุ้นเคยออกไปเพราะความประหม่า ธันวายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดราตรีที่แนบเนื้ออย่างเปิดเผยไร้ซึ่งมารยาท "น่าเสียดายจังนะครับ ทั้งที่คีรินอุตส่าห์ไว้วางใจปล่อยให้คุณมาร่วมงานสังคมชั้นสูงแบบนี้ทั้งที... หรือว่าเขาเริ่มเบื่อคุณแล้ว ถึงได้ยอมปล่อยให้เพชรเม็ดงามอย่างคุณหลุดมือออกมาเดินเพ่นพ่านตามลำพัง" คำพูดจาถางถางนั้นจี้ใจดำรินรด้าเข้าอย่างจัง ภาพดวงตาสีเข้มที่หรี่แคบลงด้วยความดุดันและร่างกายที่ตึงเครียดของคีรินจากเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดอยู่ในความทรงจำ เธอยังจำสัมผัสร้อนผ่าวที่ฝ่ามือใหญ่ตรึงสะโพกเธอไว้ในห้องทำงานส่วนตัวได้ดี เขาทั้งดื้อรั้น ดิบเถื่อน และเอาแต่ใจจนน่ากลัว แต่กระนั้น... ความอบอุ่นที่แฝงอยู่ภายใต้อำนาจมืดมนนั้นกลับทำให้เธอไขว้เขวอย่างไม่น่าให้อภัย "เรื่องของฉันกับคุณคีริน ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายให้คุณฟังค่ะ... ให้คุณฟังหรอกครับ" เธอแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อสายตาของธันวาหรี่แคบลงด้วยความสงสัย "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... แต่ผมชอบนะ ผู้หญิงฉลาดๆ อย่างคุณ ถ้ารู้จักเลือกข้างเสียใหม่ ชีวิตคงจะสุขสบายกว่าการไปเป็นนกน้อยในกรงทองของไอ้คีรินเป็นไหนๆ" ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าชวนขนลุก กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนเสียจนรินรดาต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกใส พื้นที่หลบหนีถูกปิดตาย ธันวาใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง สายตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครองและต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือต่อรองทางธุรกิจ "ถอยไปนะธันวา!" รินรดาตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคู่สวยฉายแววกรุ่นโกรธ ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย "ใจร้อนเสียจริง... ผมแค่อยากจะคุยเรื่องธุรกิจนิดหน่อยเองน่า งานนี้มีแต่คนใหญ่คนโต ถ้าคุณส่งเอกสารชุดนั้นให้ผม ทุกอย่างจะจบลงด้วยดี และคีรินก็จะไม่ต้องเดือดร้อน... เสียหายอะไรมากมาย" ธันวาเอื้อมมือหนาหมายจะลูบไล้โครงหน้าเนียนนุ่ม แต่นักอัญมณีสาวไวทันหลบหลับพร้อมกับปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า "ฝันไปเถอะ! ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่มีวันทรยศเขา!" คำปฏิเสธหนักแน่นทำเอาใบหน้าพึงพอใจของธันวาบึ้งตึงลงในพริบตา ความอดทนที่เสแสร้งมาตลอดพังทลายลง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธออย่างแรงจนรินรดา นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ดื้อด้านนักนะ! คิดเหว่าไอ้คีรินมันจะมารับตัวเธอทันหรือไง งานนี้คนของฉันคุมเข้มทุกทาง เธอก็เป็นแค่ลูกนกปีกหักที่บินไม่พ้นมือฉันหรอกรินรดา!" ธันวาออกแรงกระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดตัว หมายจะใช้กำลังบังคับให้เธอยินยอมทำตามคำสั่ง รินรดากรกรีดร้องในลำคอ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่สู้แรงผู้ชายร่างกำยำไม่ไหว ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังตกหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดเอาไว้จริงๆ ทว่า... ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะเข้าครอบงำ ประตูห้องจัดเลี้ยงบานใหญ่ก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยแรงมหาศาล! เสียงโครมครามดังสนั่นจนแขกเหรื่อในงานสะดุ้งตกใจหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ ไอเย็นเยือกแผ่ซ่านไปทั่วห้องราวกับพายุกำลังก่อตัว คีริน วรโชติเมธี มาปรากฏตัวอยู่ ณ ที่นี้แล้ว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนเป็นชิ้นๆ "ปล่อยมือสกปรก1ของแกออกจากตัวผู้หญิงของฉัน... ธันวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังกดดันจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ ธันวาชะงักค้าง หันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยใบหน้าซีดเผือด ขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโล่งใจที่เห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเพิ่งปฏิเสธไปเมื่อครู่กำลังเดินตรงเข้ามาหาด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ และเกมเอาคืนอันแสนดุเดือดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เองครับ *วริศร์วิสกี้ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ*