จุดเปลี่ยนของความรู้สึก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานหรูหราส่องแสงสว่างวาบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันจนน่าอึดอัดในเพนต์เฮาส์ส่วนตัว รินรดายืนตัวแข็งค้างอยู่เบื้องหน้าคีริน วรโชติเมธี ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความที่ปรากฏหราบนหน้าจอ ดวงตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับแผ่รังสีความน่ากลัวออกมารอบตัวจนอากาศในห้องแทบจะเบาบางลง "คนที่ส่งภาพนี้มา... กำลังรอพบคุณนายที่ล็อบบี้โรงแรมชั้นล่าง... และเขาคนนั้น อ้างว่าเป็น 'เจ้าของที่แท้จริง' ของสร้อยคอมรกตเส้นนั้นครับ" เสียงลูกน้องคนสนิทผ่านปลายสายโทรศัพท์ที่เปิดสปีกเกอร์ไว้ยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก ธันวา... ผู้ชายคนนั้นไม่เคยคิดจะหยุดเล่นเกมสกปรก เขากำลังดึงเธอเข้าไปในวังวนแห่งการแก้แค้นที่จงใจขุดหลุมพรางรอให้คีรินกระโดดลงไป "หึ..." เสียงหัวุเราะในลำคอของคีรินช่างเย็นเยียบและน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้าย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ขย้ำเหยื่อ ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ปราศจากความลังเล มีเพียงประกายไฟแห่งความหึงหวงและโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล "กล้ามากนะ..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ "มันกล้าส่งข้อความท้าทายผัวเธอถึงที่นี่... และเธอก็ยังทำหน้าตื่นตระหนกขนาดนี้ รินรดา เธอมีความลับอะไรซ่อนไว้อีก หรือว่าเธอแอบนัดแนะอะไรกับมันไว้ลับหลังฉัน" "ฉันเปล่านะคะ... เอ๊ย! ฉันเปล่านะคีริน!" รินรดาปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องตอบชายหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ตัวเธอจะสั่นเทาด้วยแรงกดดันมหาศาล "คุณก็น่าจะรู้ว่าฉันถูกมันหลอกใช้เป็นเครื่องมือตั้งแต่แรก ทำไมคุณถึงไม่ยอมใช้สมองคิดให้ดีก่อนจะมาปรักปรำฉันฮะ!" "ปากดี..." คีรินแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มือหนาเลื่อนลงมาบีบเอวคืบของเธอแน่นจนเนื้อตัวแนบชิดติดกัน ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "เธอคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกงั้นเหรอว่ามันกำลังทำอะไร แต่วิธีที่มันกล้าเหยียบจมูกฉันถึงถิ่น... มันต้องชดใช้ด้วยความฉิบหาย" แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่รุนแรงราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดระแวง และความปรารถนาอันดิบเถื่อนหลอมรวมกันจนกลายเป็นแรงระเบิดทางอารมณ์ คีรินไม่อาจทนเห็นแววตาห่วงหาอาทรหรือแม้แต่ความหวาดกลัวที่เธอมีให้ผู้ชายคนอื่น แม้ว่ามันจะเป็นความหวาดกลัวต่อแผนชั่วของธันวาก็ตามที ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบลงโทษที่ทั้งดุดันและเร่าร้อน รินรดาผวาเฮือก พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่ล็อกท้ายทอยไว้มั่น รสจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติของเลือดและกลิ่นอายอันตระหนกทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างของชายหนุ่มเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปอย่างรวดเร็วและหยาบคาย "อื้อ... คีริน... ปล่อยนะ..." เสียงประท้วงเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อฝ่ามือใหญ่รวบชายผ้าขึ้นสูงสัมผัสเรียวขาเนียนนุ่ม ความเย็นเฉียบของอากาศในห้องถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือที่ลูบไล้ขึ้นมาจนถึงต้นขาอ่อน รินรดาสะท้านเฮือก ร่างกายทรยศต่อความตั้งใจด้วยการอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของเขา ความเร่าร้อนที่คีรินมอบให้ไม่เคยมีความอ่อนโยน เจือปนไว้ด้วยความดิบเถื่อนที่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของและตอกย้ำอำนาจเบ็ดเสร็จ ร่างบางถูกผลักล้มลงไปบนโซฟาหนังตัวใหญ่อย่างไม่ทันตั้งตัว คีรินทาบทับลงมาด้วยเรือนร่างกำยำ ร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างอรชรที่กำลังหอบหายใจสะท้านด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟสวาทและแรงแค้นที่ยังคุกรุ่น "จำไว้... รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแนบใบหูขณะที่ริมฝีปากร้อนพรมจูบซอกคอขาวผ่องจนเกิดรอยแดงช้ำ "เธอเป็นของฉัน... ร่างกายนี้ จิตวิญญาณนี้ หรือแม้แต่ลมหายใจของเธอ ก็ไม่มีสิทธิ์ไปพะวงถึงไอ้สารเลวหน้าไหนทั้งนั้น!" สัมผัสที่หนักหน่วงและรุนแรงเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ คีรินไม่ได้ละเลียดความหวานอย่างทะนุถนอม ทว่าเขาใช้สัมผัสที่เร่าร้อนและดิบเถื่อนในการประกาศอาณาเขต ความโกรธที่ถูกกระตุ้นด้วยข้อความท้าทายจากธันวาถูกระบายลงบนเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างเอาแต่ใจ เสียงครางประท้วงปนเสียงหอบหายใจกระเส่าดังระงมไปทั่วห้องกว้าง เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความเร่าร้อนที่เขาสาดซัดเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว และเสียงคำรามต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่ม บ่งบอกถึงความหึงหวงอย่างรุนแรงที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ในห้วงเวลาที่ร่างกายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางความเจ็บปวดแปลบปลาบและความสุขสมที่ถาโถมเข้ามา รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนด้านบน นัยน์ตาคมปลาบของคีรินในยามนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความใคร่หรือความโกรธ ทว่าลึกลงไปในความดุดันนั้น เธอกลับมองเห็น 'ความหวั่นไหว' และ 'ความกลัวที่จะสูญเสีย' ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้าง ความอ่อนโยนที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความดิบเถื่อน... มันสะท้อนผ่านหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก และอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ความโกรธเคืองที่มีต่อความเอาแต่ใจของเขาเริ่มสั่นคลอน มือเรียวที่เคยจิกข่วนแผ่นหลังของเขาเปลี่ยนเป็นโอบกอดรอบลำคอหนาอย่างเผลอไผล เธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ภายใต้เงื้อมมือของซาตานร้ายผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ มีหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความหวาดระแวงไม่ต่างจากเธอเลย เมื่อพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่นอนแนบชิดกันบนโซฟา คีรินก้มลงกดจูบซับเหงื่อบริเวณหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา เป็นความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดที่หาได้ยากยิ่งจากมาเฟียผู้เยือกเย็น ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้เอื้อMคำพูดใดๆ ออกมาเพื่อทำลายความเงียบ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเยือกเย็น ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ที่กำลังมุ่งตรงมายังหน้าห้องเพนต์เฮาส์ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะจะดังขึ้น พร้อมกับข้อความหน้าจอที่ทำให้เลือดในกายของคีรินและรินรดาเย็นเฉียบ *“ระบบยืนยันตัวตน... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้านล่าง ได้ขึ้นมาถึงหน้าประตูห้องชุดแล้วครับท่าน... และเขามาพร้อมกับหมายศาลค้นบ้าน และ... ตำรวจชุดปราบปรามพิเศษครับ!”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะครับ