คำสารภาพในความมืด

ความมืดมิดภายในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของคฤหาสน์วรโชติเมธี ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่กำลังบีบเค้นหัวใจของคนทั้งคู่ กลิ่นอายของความอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่ม และกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวหญิงสาว สร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร รินรดา ถึงกล้าเอาชีวิตเข้าแลกกับเกมสกปรกของไอ้ธันวา" เสียงทุ้มต่ำต่ำของคีรินดังลอดไรฟัน แววตาคมกริบทอประกายวับวาวในความสลัวราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังเย็นเฉียบ ไร้ทางหนี รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตจ้องตอบความดุดันนั้นด้วยความท้าทาย ไม่ยอมแพ้ แม้ข้อมือทั้งสองข้างจะถูกเขาตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ฉันไม่ใช่เบี้ยของใคร... และฉันก็ไม่ได้เล่นเกมของคุณ คีริน" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ แต่ยังคงความแข็งกร้าวเอาไว้ได้ "ปากดี..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นวิสกี้จางๆ เจือปนกับความดุดันของผู้ชายคนนี้ทำให้สติของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ บังคับให้เธออ้าปากรับสัมผัสจากเขา "ปล่อย..." เธอครางประท้วงในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือนุ่มนวล หากแต่ดุดัน รุกไล่ และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ คีรินบดขยี้เรียวปากเธออย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดากัดฟันต่อต้าน มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระพยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความอึดอัด แต่ยิ่งเธอขัดขืนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อให้จมดิ่ง เนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้หอบหายใจรดกันจนอกแนบอก คีรินซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ มือใหญ่สอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มจนร่างบางสะท้านเฮือกด้วยความวาบหวามที่ตีคู่มากับความโกรธ "คุณมัน... คนเผด็จการ" เธอหอบหายใจสะท้าน เอ่ยเสียงสั่น "ใช่... ผมมันคนเผด็จการ และคุณก็ไม่มีวันหนีพ้นจากกรงขังของผมไปได้ รินรดา" คีรินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ความดิบเถื่อน "คุณคิดว่าผมโกรธที่คุณรั้นเหรอ... ไม่ใช่เลย" รินรดาชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจางๆ ในน้ำเสียงของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร "ผมโกรธ... ที่เห็นคุณเกือบเอาตัวไปตายให้ไอ้สารเลวนั่น" คีรินผละใบหน้าออกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา "ผมไม่อาจทนเห็นคุณเป็นอะไรไปได้... นี่คือความจริงที่คุณอยากฟังนักไม่ใช่หรือไง" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันคือความหนักอึ้งของความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาปะทะหัวใจของคนทั้งสอง รินรดานิ่งงัน หัวใจที่เคยเต้นด้วยความโกรธ กลับพลิกผันมาเต้นระรัวด้วยความสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่คิดว่าผู้ชายที่ใช้ความรุนแรงและอำนาจครอบงำเธอมาตลอด จะกล้าเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมาในยามที่ทั้งคู่จนมุมเช่นนี้ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน คีรินไม่รอให้เธอได้เอื้อMคำใดออกมาอีกต่อไป ร่างสูงประคองศีรษะเธอให้รับองศาที่พอเหมาะ ก่อนจะประกบจูบลงมาใหม่อีกครั้ง คราวนี้มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความเร่าร้อน และความยินยอมพร้อมใจที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว มือเรียวของรินรดาเปลี่ยนจากการทุบตี เป็นการจิกเกาะลาดไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่สัมผัสอันร้อนรุ่มเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเกมอำนาจและความแค้น บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่พร้อมจะเผาผลาญพวกเขาทั้งเป็นในความมืดมิด ทว่า ในขณะที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากด้านนอกห้องนิรภัย "นายครับ... ลูกน้องของธันวาบุกเข้ามาถึงชั้นล็อบบี้แล้วครับ!" เสียงตะโกนรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทหน้าประตู ทำให้คีรินหยุดชะงักการเคลื่อนไหวทันที ร่างหนาผละออกจากตัวหญิงสาวช้าๆ แววตาดุดันกลับมาคมกริบและเยือกเย็นอีกครั้งในชั่วพริบตา เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "รออยู่ตรงนี้... อย่าไปไหนจนกว่าผมจะกลับมาจัดการมัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะครับ