ศัตรูที่คาดไม่ถึง

เสียงแก้ววิสกี้กระทบกับโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด คีริน วรโชติเมธี ไม่เคยชอบความลับ และเกลียดที่สุดคือการทรยศหักหลัง นัยน์ตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของ "บูรพา" มือขวาคนสนิทที่รับใช้กันมานานนับปี รอยยิ้มจอมปลอมที่อีกฝ่ายพยายามปั้นแต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธนั้น ไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของเจ้าพ่อมาเฟียผู้เยือกเย็นเลยแม้แต่น้อย "มึงแน่ใจเหรอวะบูรพา... ว่าข้อมูลการขนส่งล็อตล่าสุดหลุดไปถึงมือธันวาได้ยังไง?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก บูรพากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม "ผ... ผมไม่ทราบจริงๆ ครับนาย อาจจะมีหนอนในโกดังที่เราคัดกรองไม่ดีพอ" "หนอนงั้นเหรอ..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวลูกน้องคนสนิทช้าๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "แต่สายของกูรายงานว่า... บัญชีม้าที่รับเงินโอนจากธันวา ใช้ชื่อน้องชายแท้ๆ ของมึงไม่ใช่หรือไงวะ!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้อง บูรหน้าถอดสีเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นในพริบตา เมื่อหลักฐานทั้งหมดถูกวางกองอยู่ตรงหน้า คีรินไม่รอให้ลูกน้องได้แก้ตัว มือหนาคว้าคอเสื้อของบูรพาขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะสมมานาน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังพุ่งถึงขีดสุด "มึงขายกู... ขายแม้กระทั่งความเป็นพี่น้องในบ้านหลังนี้!" คีรินคำรามต่ำอย่างน่ากลัว ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ประตูห้องทำงานก็เปิดผางเข้ามา รินรดาในชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพความรุนแรงตรงหน้า เธอกำลังจะเดินเลี่ยงหนีเพราะคิดว่าเขาเคลียร์งานส่วนตัว แต่วิถีทางของมาเฟียไม่ได้มีความเป็นส่วนตัวสำหรับคนนอกอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย "คีริน... ปล่อยเขาก่อนเถอะค่ะ... เอ๊ย... ปล่อยเขาก่อนเถอะครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่เมื่อสายตาดุร้ายของคีรินหันมามอง เธอก็ต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันที คีรินผลักร่างของบูรพากระแทกกับชั้นหนังสืออย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมาสนใจหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตู นัยน์ตาสสีเข้มเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาท่ามกลางความโกรธ ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปหาเธอก้าวต่อก้าว จนกระทั่งรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "เธอแอบดูอะไรอยู่ หืม... รินรดา?" คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหางตา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจ "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ปล่อยฉันนะ" รินรดาพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงแค่นั้นเหมือนมดคันไฟสำหรับมาเฟียหนุ่ม "ปากบอกว่าให้ปล่อย... แต่ร่างกายเธอกำลังสั่นเพราะกลัวฉัน... หรือเพราะตื่นเต้นกันแน่?" มือหนาเลื่อนลงมาบั้นเอวคอดกิ่ว บีบคลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเธอต้องครางอือในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความโกรธจากเรื่องการหักหลังถูกเปลี่ยนทิศทางมาเป็นการระบายอารมณ์เสน่หาบนเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่คีรินกลับใช้มืออีกข้างล็อกคอระหงไว้ บังคับให้เธอน้อมรับสัมผัสอันเร่าร้อนและป่าเถื่อนนี้ รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวิสกี้และความโกรธเกรี้ยว ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปชั่วขณะ มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดทางกายและอารมณ์ที่รุนแรงกำลังแผดเผาทั้งคู่ให้จมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความลุ่มหลงอย่างไร้ทางหนี คีรินอุ้มรันทดขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากเป็นอิสระ เขาก้าวเดินไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องด้วยฝีบ่าวที่มั่นคง ทิ้งให้ร่างของบูรพานอนหมดสภาพอยู่มุมห้อง โดยที่ไม่มีใครสนใจไยดีอีกต่อไป ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบามือนัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้พันธนาการแห่งราคะและอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงเสื้อผ้าที่ถูกปลุกเร้าแรงสัมผัส นิ้วมือแกร่งลูบไล้ไปทั่วสรีระเย้ายวนอย่างชำนาญ ทุกรอยสัมผัสของเขาคือการประกาศความเป็นเจ้า รินรดาหลับตาลงรับความสุขสมและทรมานที่เขามอบให้อย่างจำยอม ร่างกายบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ท่ามกลางเสียงครางหวานที่เล็ดลอดริมฝีปากและความเร่าร้อนที่แผดเผาจนแทบละลาย คีรินมอบบทรักที่ทั้งดิบเถื่อนและลึกซึ้งให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ ท่ามกลางความเงียบงันและคราบน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้บนใบหน้าของหญิงสาว เมื่อทุกอย่างสงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ คีรินก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูของคนที่นอนซบอยู่บนอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็น "อย่าคิดทรยศฉัน... เหมือนที่ไอ้บูรพามันทำ ไม่งั้นเธอจะได้เห็นจุดจบที่น่าสมเพชกว่ามันแน่..." รินรดาสดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเงยหน้าขึ้นมองสายตาของเขา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ท่าทางคุ้นเคยและแววตาท้าทายคีรินอย่างเปิดเผย ทำให้ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุดกึกทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุขนะครับพี่ชาย... พอดีผมมี 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่กว่าที่พี่คิด... เอามาส่งให้ถึงห้องนอนเลยทีเดียว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะครับ