รอยจูบที่เปื้อนน้ำตา

ความเงียบงันภายในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดระฟ้า ไม่ได้แปลว่าความพายุอารมณ์ได้สงบลง หากแต่เป็นความนิ่งก่อนที่คลื่นลูกใหญ่จะซัดสาดเข้าทำลายทุกสิ่งจนไม่เหลือซาก คีริน วรโชติเมธี ยืนกอดอกพิงกรอบกระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง แววตาสีเข้มดุดันของมาเฟียหนุ่มจับจ้องร่างบางที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาหนังแท้ รินรดา อัครโยธิน กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเอง รอยแดงช้ำที่ข้อมือซ้ายซึ่งเกิดจากการบีบเค้นด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนเมื่อครู่ ยังคงเด่นชัดราวกับตราประทับแห่งการจองจำ "คุณยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอว่าไม่ได้ติดต่อกับมัน... ธันวา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น คีรินก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาเขา แม้ริมฝีปากจะสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด "ฉันบอกคุณเป็นร้อยรอบแล้วว่าฉันไม่ได้ร่วมมือกับธันวา!" รินรดาตะโกนสวนกลับด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักลงอาบแก้วเนียน "ถ้าคุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยตั้งแต่แรก... แล้วคุณจะดึงฉันเข้ามาอยู่ในชีวิตคุณทำไมวะคีริน!" คำพูดที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อทำเอาคีรินชะงักไปชั่วขณะ เขากรามกระตุกแน่น ความโกรธเกรี้ยวที่สุมอกอยู่ก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่บีบคั้นหัวใจจนหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าธันวาใช้รินรดาเป็นเครื่องมือ แต่ภาพที่เขาเห็นเธอยืนคุยกับมันในงานประมูลอัญมณีมันแผดเผาความสุขุมของเขาจนมอดไหม้ "เพราะฉันรักเธอ... ชิบหาย" คีรินพึมพำลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน ก่อนที่หญิงสาวจะได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างพนักโซฟากับแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอระหง คีรินไม่ได้ใช้ความรุนแรงดั่งเช่นเคย แต่สัมผัสครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหา ความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย และความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจควบคุม "ปล่อยนะ..." รินรดาพยายามทุบไหล่หนา ทว่าเรียวแรงของเธอกลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองของเขา นิ้วแกร่งเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามือ ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะประทับลงบนคราบน้ำตานั้น รสชาติเค็มปร่าผสมผสานกับความหวานล้ำภายในโพรงปากทำให้คีรินยิ่งคลุ้มคลั่ง จูบที่เคยดุดันและบีบบังคับ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่เรียกร้องและเว้าวอน คีรินกดริมฝีปากแนบแน่น ดูดซับความเสียใจทั้งหมดของเธอผ่านรสจูบที่ร้อนรุ่ม รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อมือหนาปัดป้องเสื้อผ้าเนื้อบางออกอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกภายในห้อง ก่อนจะถูกเผาผลาญด้วยความร้อนจากฝ่ามือและลมหายใจของมาเฟียหนุ่ม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานกันท่ามกลางความเงียบ คีรินซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยรักสีแดงก่ำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสรุกเร้าทั้งหนักหน่วงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ทำให้รินรดาลืมสิ้นทุกความโกรธแค้น สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบยาบไปกับแรงปรารถนาที่เขาเป็นผู้ชี้นำ มือเรียวเล็กจิกทึบไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณู แรงเสียดทานของสรีระที่แนบชิด ความหอมหวานของอารมณ์รักที่โหมกระหน่ำ ทำให้ทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความเข้าใจที่บีบคั้นหัวใจ คีรินมอบบทรักที่ทั้งดุดันและลึกซึ้งเพื่อยืนยันคำว่าครอบครอง ขณะที่รินรดาก็ตอบรับทุกสัมผัสด้วยความยินยอมพร้อมใจ ปล่อยให้ความเจ็บปวดทั้งหมดถูกชะล้างหายไปในเปลวเพลิงแห่งเสน่หา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ ร่างทั้งสองนอนแนบชิดกันบนโซฟาตัวเดิม คีรินใช้แขนแกร่งโอบกอดร่างบางที่กำลังหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน ริมฝีปากหยักลึกก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการชดเชยความรุนแรงทั้งหมดที่ได้ทำลงไป "ฉันจะไม่มีวันยอมให้มันเอาเธอไปจากฉันเด็ดขาด... รินรดา" คีรินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ขณะที่สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกออกไปยังความมืดมิดเบื้องล่าง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะเข้าปกคลุม เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ที่ดังลั่นห้องทำงาน คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาดุดันตวัดมองไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท ก่อนที่หน้าจอแท็บเล็ตควบคุมระบบอัจฉริยะจะสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างที่ปรากฏร่างของชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทกำลังยืนยิ้มเยาะเย้ยให้กับกล้อง พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือที่จ่าหน้าซองด้วยตราประทับลับสุดยอดของ "ธันวา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความรู้สึกอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะครับ