ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นไวน์แดงราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคีรินเวลานี้ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารลับปึกหนาที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองส่งเสียงดังทึบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงระฆังแห่งความพินาศที่กำลังเคาะเรียกสติของเธอให้ตื่นจากความหลงใหล ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทาย บัดนี้ไหวระริกจ้องมองตัวเลขและลายเซ็นที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ลายมืออันคุ้นตาที่เธอเห็นมาตั้งแต่เด็ก—ลายมือของบิดาผู้ให้กำเนิด "คุณหมายความว่ายังไง... คีริน" เสียงของรินรดาแห้งผาก เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายชาดิกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตจนไร้เรี่ยวแรง แม้แต่อากาศในห้องก็คล้ายจะเบาบางลงจนเธอต้องหายใจเข้าลึกๆ เพื่อประคองสติ คีรินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แววตาของมาเฟียหนุ่มทรงอำนาจคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเห็นใจ มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ เขาหมุนแก้วไวน์ในมือช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอดังนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงขัง "หมายความตามที่คุณเห็นนั่นแหละครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มันบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พ่อของคุณไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจอัญมณีธรรมดาอย่างที่คุณเข้าใจหรอกนะครับ เขาคือคนสำคัญในเครือข่ายฟอกเงินที่เชื่อมโยงกับธันวา และเป็นคนที่เซ็นอนุมัติให้ส่งออกเพชรสีเลือดชุดนั้น... ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้พี่ชายของผมต้องตาย" เพล้ง! ความรู้สึกเหมือนมีค้อนหนักๆ ฟาดลงกลางศีรษะ รินรดาส่ายหน้าช้าๆ ถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน มือเรียวบางสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันโหดร้ายเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะแบกรับไว้ไหว พ่อผู้เป็นที่รัก พ่อผู้สอนให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี กลับมีส่วนพัวพันกับความสกปรกโสมมถึงเพียงนี้ "ไม่จริง... คุณโกหกผม... พ่อฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่!" เธอเค้นเสียงปฏิเสธออกมาทั้งน้ำตา น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าก่อนจะรินไหลอาบแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและรอยสักรางๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลังและกดดันจนรินรดาแทบหมดทางหนี เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่รินรดาเบี่ยงหน้าหลบด้วยความหวาดระแวงและเจ็บปวด "ความจริงก็คือความจริงครับรินรดา คุณฉลาดพอที่จะไม่หลอกตัวเองนะ" คีรินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตา "และที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้น... พ่อของคุณกำลังจะใช้คุณเป็นเครื่องมือในการล้างหนี้ทั้งหมด โดยการส่งตัวคุณให้ธันวาในคืนนี้" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงซ้ำแผลเดิม รินรดารelชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า คนที่คุณเรียกว่าพ่อ ขายคุณให้ศัตรูของผมไปเรียบร้อยแล้ว เพื่อแลกกับความอยู่รอดของตัวเอง" คีรินกระซิบชิดริมหูเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแรงดึงดูดอันตราย มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเธอเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุ "แต่เสียใจด้วยนะครับ... ของชิ้นนี้ คีริน วรโชติเมธี ไม่มีวันยอมยกให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" แรงดึงดูดทางกายและอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในวินาทีนั้น ความโกรธ ความเสียใจ และความหวาดกลัว หลอมรวมกลายเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่คีรินไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากสั่นระริกของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอื้อMคำปฏิเสธใดๆ ออกมา สัมผัสแรกทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่แฝงความโกรธเกรี้ยว รินรดาผวาเฮือก มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกเขาเพื่อประท้วง แต่คีรินกลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะกดริมฝีปากลงหนักหน่วงยิ่งขึ้น บดขยี้เรียวปากนุ่มจนรสหวานเจือกลิ่นไวน์คละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก รสจูบที่เปลี่ยนจากความดุดันกลายเป็นการล่อลวงอย่างช้าๆ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี รินรดาครางอือในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบลงด้วยพิษสวาทที่เขาจงใจปลุกปั่น สติสัมปชัญญะที่เคยมีแตกกระซ่านซ่ายเซ็นเมื่อเรียวลิ้นของเขากวัดแกว่งเกี่ยวพันอย่างชำนาญ มือหนาที่เคยรวบข้อมือเธอไว้ เลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วงและเร่าร้อน จนเธอต้องแอ่นกายเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว นี่คือการลงทัณฑ์... และนี่คือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดาหอบหายใจโกยกอบอากาศเข้าปอดอย่างน่าสงสาร ดวงตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำด้วยเพลิงอารมณ์ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจรุนแรง เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นแต่ทรงอำนาจจนขนลุกซู่ "คุณเป็นของผม... รินรดา จำใส่สมองของคุณเอาไว้ ต่อให้พลิกแผ่นดินหา หรือต้องทำลายล้างครอบครัวคุณให้ราบคาบ ผมก็ไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวคุณเด็ดขาด" รินรดาน้ำตาคลอเบ้า หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอทั้งเกลียดความเผด็จการของเขา และในขณะเดียวกันก็เกลียดตัวเองที่ร่างกายกลับตอบสนองสัมผัสอันเร่าร้อนของเขาอย่างไม่รักดี ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด และคีรินกำลังจะประทับรอยจูบลงบนซอกคอขาวเนียนอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันจากทางเดินด้านนอก ปัง! ประตูห้องทำงานถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายกลุ่มหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของพวกมันสวมหน้ากากอนามัยอำพราง แต่รอยแผลเป็นที่หางตาซ้ายของชายผู้ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ทำให้คีรินและรินรดาต้องเบิกตาโพรงด้วยความตกใจ ธันวา... ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของมันถือปืนกระบอกโตเล็งตรงมาที่คีริน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเย็นเฉียบ "เกมจบแล้วล่ะครับคุณคีริน... ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ผม แล้วผมจะไว้ชีวิตคุณ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อว่าคีรินจะพลิกเกมนี้อย่างไร — วริศร์วิสกี้ครับ