พยาบาลจำเป็น

คราบเลือดสีเข้มบนเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงถูกกระชากออก เผยให้เห็นรอยแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่หนาที่เกิดจากกระสุนเฉี่ยว คีรินกัดฟันกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาทุกครั้งที่ขยับตัว ความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลไม่ได้ทำให้เสือร้ายตัวนี้แสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย ยกเว้นรังสีออำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องพักนิรภัยในเซฟเฮาส์ลับ รินรดายืนถือกล่องปฐมพยาบาลในมือ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมหลบสายตาดุดันที่มองตรงมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้ในใจจะรู้ดีว่าศัตรูตัวฉกาจอย่างธันวาอาจจะตามล่าพวกเขามาถึงที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่อยู่ตรงหน้าคือผู้ชายเลือดเย็นที่ช่วยชีวิตเธอไว้จากดงกระสุน "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคุณอัญมณี จะปล่อยให้ผมเลือดหมดตัวตายก่อนรึไง" น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก คีรินจงใจทิ้งตัวพนักพิงโซฟาหนังแท้ แผงอกกว้างกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด "ถ้าคุณตาย ฉันก็คงไม่รอดเหมือนกันแหละค่ะ... เอ้ย! ครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่หรี่มองมาอย่างจับผิด หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าเขา กล่องปฐมพยาบาลถูกเปิดออก กลิ่นแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้งในอากาศ เธอใช้กรรไกรตัดผ้าพันแผลออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นบาดแผลน่ากลัวที่เนื้อเยื่อฉีกขาดจากแรงปะทะ "เจ็บหน่อยนะครับ..." เธอเอ่ยเตือนเสียงเบาโดยไม่รู้ตัวว่าสรรพนามที่ใช้พูดคุยเริ่มเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ "สำหรับผม ความเจ็บปวดแค่นี้มันเรื่องเด็กเล่น..." คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ แต่เมื่อสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงที่ปากแผล ร่างหนาก็เกร็งกระตุก มือใหญ่บีบพนักโซฟาแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำยำและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการต่อสู้ สะท้อนวิถีชีวิตของมาเฟียที่แขวนชีวิตไว้บนเส้นด้าย รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา แม้เขาจะบาดเจ็บ แต่แสนยานุภาพและแรงดึงดูดทางเพศที่ดิบเถื่อนกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม สันจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด "มือคุณสั่น รินรดา" คีรินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนแทบหยุดลมหายใจของคนฟัง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านทะลุปรุโปร่งถึงหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นส่ำ "กลัวผม... หรือว่าห่วงผมกันแน่" "ฉันแค่ไม่อยากให้คุณตายคาตักฉันต่างหาก" เธอย้อนเสียงแข็ง พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่กลับยิ่งทำให้คีรินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มขยับตัวเข้าหาช้าๆ จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ รินรดาชะงัก สำลีในมือร่วงหล่นลงบนถาดสแตนเลส กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาผสมผสานกับกลิ่นเลือดและบุหรี่จางๆ สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สมองเธอล่องลอย ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนภายใต้เงาอิทธิพลของเสือร้ายที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ "ปากเก่งนักนะ..." คีรินเอื้อมมือหนาขึ้นมาจับปลายคางมนของเธอไว้เบื้องหน้า บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มของเธอแผ่วเบา ราวกับเป็นการลงทัณฑ์กลายๆ "ผู้หญิงคนอื่นวิ่งหนีผมหัวซุกหัวซุนเวลาเห็นสภาพนี้ แต่คุณ... กลับมานั่งเช็ดแผลให้ผมด้วยสายตาแบบนี้" "ปล่อยนะ..." เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับตรึงเธอไว้มั่น แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกโอบล้อมด้วยกรงขังที่มองไม่เห็น "ไม่ปล่อย..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจ ร่างกายของรินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความโกรธขึงในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดนี้ทำให้หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คีรินไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มืออีกข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิด แรงดึงดูดมหาศาลดึงรินรดาล้มลงไปนั่งทับบนตักแกร่งของเขาโดยสัญชาตญาณ เสียงอุทานตกใจถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่การบังคับขู่เข็ญอย่างที่ผ่านมา หากแต่เป็นรสสัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความตึงเครียด และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ คีรินขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างไร้ทางขัดขืน รินรดาครางอือในลำคอ มือเรียวที่เคยถือสำลีเปลี่ยนมาจิกทึ้งลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีรวนขึ้นมาในอก สมองขาวโพลนจนหลงลืมสิ้นทุกความหวาดระแวง หลงลืมแม้กระทั่งศัตรูที่กำลังตามล่า สรีระแนบชิดสนิทจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาลุ่มลึกจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวของเขาไล่ต่ำลงมาจากคางมน ลูบไล้ผ่านลำคอระหงลงมาหยุดที่กระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตเธอ "คุณรินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดริมฝีปาก "คุณทำให้ผมอยากลืมภารกิจบ้าๆ นี่แล้วพาคุณจมดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ซะเดี๋ยวนี้..." รินรดากำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากหน้าประตูห้องพักนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกสนิทด้วยระบบรหัสผ่านชั้นยอด คีรินชะงักกкаการเคลื่อนไหวทั้งหมดในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันอำมหิตทันที ร่างหนาดันรินรดาให้หลบไปอยู่ด้านหลังโซฟาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักอาวุธปืนพกเก็บเสียงออกจากเอวขึ้นเตรียมพร้อม ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงัดและบรรยากาศที่เย็นเยียบเฉียบขาด... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อว่าใครคือผู้มาเยือนในยามวิกาลนี้ — วริศร์วิสกี้ครับ