การสูญเสียที่สั่นคลอน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนระอุในความมืด คีริน วรโชติเมธี สบถลอดไรฟันในขณะที่มือหนากดกุมแผลฉกรรจ์บริเวณสีข้างกระสุนเฉี่ยว อาการแสบร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความเดือดดาลในอกที่กำลังลุกโชนเป็นไฟ แผนการตลบหลังของธันวาในโกดังร้างริมอ่าวเมื่อครู่เกือบจะสมบูรณ์แบบ หากเขาไม่รู้ทันเหลี่ยมมรรคาของมันเสียก่อน ทว่าความประมาทเพียงนิดเดียวก็แลกมาด้วยบาดแผล และที่สำคัญที่สุด... รินรดาถูกลูกหลงและถูกพาตัวหายไปในความอลหม่าน "นายครับ บาดแผลลึกเกินไป ให้ผมทำแผลให้ก่อนเถอะครับ" ลูกน้องคนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน ขณะพยายามยื่นผ้าก๊อซและอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาให้ "หุบปาก... แล้วตามล่าตัวมันให้เจอ" คีรินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายบาดเจ็บที่ต่อให้เลือดไหลรินจนหมดตัว ก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ เขาปฏิเสธการรักษา ปล่อยให้เลือดสีเข้มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้มจนเปียกชื้น ความปวดร้าวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด รินรดา... ผู้หญิงที่ดื้อรั้นและต่อต้านเขามาตลอด ตอนนี้กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู ความคิดที่ว่าเธออาจจะได้รับอันตรายทำให้เส้นเลือดข้างขมับของคีรินเต้นตุบ เขายอมไม่ได้... เธอเป็นของเขา เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมให้อำนาจครอบงำความรู้สึก และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องสี่เหลี่ยมทึบแสงของอาคารร้างอีกแห่ง รินรดากำลังเผชิญหน้ากับธันวาด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัว แม้ข้อมือทั้งสองข้างจะถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกเส้นหนาจนขึ้นรอยแดง "ปล่อยฉันนะ ธันวา คุณไม่มีทางชนะคีรินได้หรอก" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ลมหายใจจะหอบสะั่นด้วยความหวาดระแวง "หึ ปากเก่งเสียจริงนะรินรดา..." ธันวาหัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาใกล้และใช้นิ้วหยาบกร้านเชยคางมนขึ้น "ผัวเธอรักเธอนักไม่ใช่เหรอ มาดูกันซิว่า ถ้าฉันทำให้เธอพังคามือ คีรินมันจะคลั่งขนาดไหน" รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนเมื่อมือของมันเริ่มลูบไล้ไปตามโครงหน้า ทว่าในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำลังจะกัดกินหัวใจ ประตูเหล็กบานหนาก็ถูกพังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล! *โครม!* เศษเหล็กกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มชุ่มเลือดก้าวเข้ามาในห้อง แววตาคู่คมกริบของคีรินวาวโรจน์ราวกับปีศาจจากขุมนรก บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหยุดหายใจ ไอร้อนแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "ม... มาได้ยังไงวะ!" ธันวาหน้าถอดสี ชักอาวุธปืนออกมาหมายจะเล็งไปที่ร่างของคีริน ทว่าช้าเกินไป คีรินพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วราวดั่งสายฟ้า แม้บาดแผลที่สีข้างจะส่งผลให้เขาต้องกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด แต่ความโกรธเกรี้ยวทำให้เขากลายเป็นพยัคฆ์ร้ายที่ไร้ความปรานี หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าของธันวาเต็มแรงจนมันล้มคว่ำไม่เป็นท่า ก่อนที่คีรินจะเหยียบซ้ำลงที่อก พร้อมกับกระชากคอเสื้อขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว "มึงกล้าดียังไง... มาแตะต้องของๆ กู" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน เต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว คีรินซัดหมัดเข้าใส่อีกหลายครั้งจนธันวาสหมดสติคาเท้า ก่อนที่เขาจะสะบัดร่างมันทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วหันขวับมามองหญิงสาวที่ถูกมัดอยู่ รินรดามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัว ตื่นตะลึง และลึกซึ้งในความคลั่งไคล้ที่เขาแสดงออกมา คีรินเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้น รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าทำให้เขาดูดิบเถื่อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะใช้มีดพับตัดเชือกที่พันธนาการข้อมือของเธอออก ทันทีที่อิสรภาพคืนกลับมา รินรดาก็ทรุดฮวบลง แต่คีรินไวรัสคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร่ง "เจ็บไหม..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มอย่างประหลาด ทว่าแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณ... เลือดออกเยอะมาก คีริน..." รินรดายกมือขึ้นแตะรอยเลือดที่เปื้อนเสื้อเชิ้ตของเขา ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตา ความแข็งกระด้างที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนี้ "ฉันไม่เป็นไร..." คีรินกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนซอกคอขาวผ่อง แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอกลับมาปะทุขึ้นอีกครั้งท่ามกลางสถานการณ์ที่เฉียดตาย ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างไร้เหตุผล มือหนาเลื่อนขึ้นประคองใบหน้าสวยให้เงยขึ้นมารับจูบจากเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสชาติของความดิบเถื่อนและคาวเลือดผสมปนเปไปกับความหอมหวานที่เขาโหยหา คีรินบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเร่าร้อน รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลน มือเรียวเผลอจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อยึดเหนี่ยว สัมผัสของเขาในตอนนี้ทั้งดุดัน บีบคั้น และเต็มไปด้วยความกระหายหิวราวกับต้องการยืนยันว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้ ยังคงเป็นของเขา คีรินผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายได้กอบโกยอากาศ แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับจ้องมองเธอด้วยประกายไฟปรารถนาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม "คุณทำให้ฉันคลั่ง... รินรดา" เขาคำรามแผ่วเบาชิดริมฝีปาก พลางกดรอยจูบลงซ้ำๆ ที่ต้นคอระหงจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจอง ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ความเจ็บปวดจากบาดแผลถูกกลบกลืนด้วยอารมณ์เสน่หาที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแว่วมาจากด้านนอกโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อธันวาจากสมุนมือขวาของมันที่ตามมาสมทบ คีรินชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นอีกครั้ง เขารวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่สั่นประสาท "อย่ามองไปไหน... มองแค่ฉันคนเดียวก็พอ เข้าใจไหมครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อว่าคีรินจะพาเธอลัดเลาะฝ่าวงล้อมนี้ไปได้อย่างไร — วริศร์วิสกี้ครับ