รุ่งเช้าที่แสนเย็นชา

กลิ่นอายจางๆ ของไวน์แดงราคาแพงยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่อวลแน่นอยู่ทั่วห้องสูทเพนต์เฮาส์หรู ไอร้อนจากค่ำคืนอันยาวนานและดุเดือดเพิ่งจะมอดดับลง เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดระคนกระอักกระอ่วน รินรดาขยับตัวช้าๆ ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปตามกล้ามเนื้อทุกมัดราวกับร่างกายถูกบดขยี้ด้วยค้อนเหล็ก เธอนิ่งค้างอยู่ในผ้าห่มเนื้อหนาที่คลุมกายเปลือยเปล่า สายตาคมกริบมองแผ่นหลังกว้างของคีรินที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกบานยักษ์ บุรุษผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในโลกมืดกำลังยืนจิบกาแฟดำโดยไม่ปริปากพูดอะไร ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยร่องรอยขีดข่วนจากเล็บของเธอเมื่อคืนนี้ มันคือหลักฐานเชิงประจักษ์ถึงสงครามบนเตียงที่ไม่มีใครยอมใคร รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเกลียดตัวเองที่ปล่อยให้ร่างกายพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันดิบเถื่อนของเขา เกลียดความอ่อนแอที่เผลอไผลไปกับอ้อมกอดอันตรายนั้น "ตื่นแล้วหรือครับ... แม่นักอัญมณีคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เขายังไม่หันกลับมามอง รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏชัดเจนในเงาสะท้อนกระจก คีรินวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างชัดเจน รินรดาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างแน่นขึ้น พยายามตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาของเธอแข็งกร้าวแม้ใบจะยังคงซีดเซียว "คุณต้องการอะไรอีก คีริน... ดีลบ้าๆ นี่ฉันก็ทำตามที่คุณต้องการทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรือไง" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นช่างเย็นชาและบาดลึก เขาเดินสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้เตียงนอนกว้างราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นบุหรี่จางๆ และความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศในห้องแทบจะหายใจไม่ออก เขาทิ้งน้ำหนักลงนั่งที่ขอบเตียง มือหนายื่นเข้ามาหมายจะเชยคางเธอขึ้น แต่นริดารีบปัดมือนั้นออกอย่างไม่ใยดี "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอหวีดเสียงต่ำด้วยความโกรธ คีรินไม่โกรธ เขากลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาสสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวาดหวั่นลึกๆ "คิดว่านอนด้วยกันครั้งเดียวแล้วเราจะเจ๊ากันหรือครับ รินรดา... เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก คุณยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าธันวาตกลงอะไรไว้กับผมบ้าง" ชื่อของธันวาทำให้รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าธันวาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ และการที่เธอตกเป็นเครื่องมือของคีรินในคืนนี้ ย่อมหมายความว่าสถานะของเธอในตระกูลอัครโยธินและในวงการค้าเพชรพลอยกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย "คุณหมายความว่ายังไง..." เธอถามเสียงสั่น ร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าภายใต้ผ้าห่มเริ่มสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความตึงเครียดที่บีบคั้น คีรินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพวยพุ่งออกมาจากตัวเขาจนน่ากลัว มือหนาเปลี่ยนจากการเชยคางเป็นการเอื้อมไปสอดเข้ากับกลุ่มผมยาวสลวยแล้วออกแรงดึงรั้งเบาๆ ให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันทรงอำนาจของเขา "หมายความว่า... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณเป็นของผม ทั้งตัวและหัวใจ รวมถึงความลับเรื่องอัญมณีล็อตสุดท้ายที่ธันวาต้องการด้วย" คีรินกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ชิดริมฝีปากลงที่ใบหูของเธอจนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลของคุณพินาศคามือผม คุณก็ต้องเป็นเด็กดี... และอยู่บนเตียงนี้กับผมไปเรื่อยๆ จนกว่าผมจะเบื่อ" รินรดาเม้มปากแน่น น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมา เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและดิบเถื่อนนั้นด้วยความชิงชังปนหวาดหวั่น แรงดึงดูดทางกายที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงส่งผลให้ร่างกายเธอร้อนรุ่ม แต่มันกลับถูกแช่แข็งด้วยความจริงอันแสนโหดร้ายที่ว่า เธอกำลังก้าวเข้าไปในกรงเล็บของซาตานอย่างเต็มตัว "คุณมันใจร้าย... คีริน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ขอบคุณที่ชมครับ..." เขาตอบรับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากมาประทับจູບหนักหน่วงลงบนกลีบปากอิ่มของเธอเพื่อปิดกั้นทุกคำปฏิเสธ รสจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง บังคับให้เธอกลืนกินความพ่ายแพ้ลงไปในลำคอ ท่ามกลางแสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาในห้องสูทอันเย็นชา แต่ในจังหวะที่คีรินกำลังจะรุกรานลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็แผדเสียงแหลมดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คีรินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลงทันทีที่เห็นชื่อผู้โทรเข้า รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มสำหรับรินรดา "ว่าไง... ส่งข่าวมาได้จังหวะเสียจริง" คีรินกรอกเสียงทุ้มลงไปในสายโดยไม่ละสายตาไปจากรินรดา "ตัวจริงของธันวาเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ แล้วอย่างนั้นหรือ..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมนเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ