ท่ามกลางพายุทราย

เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์เฟอร์รاريรุ่นพิเศษที่พยายามตะกุยผ่านพายุทรายลูกใหญ่กลางทะเลทรายดูเหมือนจะกลบเสียงหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ในห้องโดยสารแคบๆ นี้จนหมดสิ้น ทว่าความเงียบงันที่กดทับอยู่ภายใต้อุณหภูมิอันร้อนระอุกลับน่าอึดอัดยิ่งกว่าพายุภายนอกหลายเท่า คีรินกระชากพวงมาลัยหักหลบเนินทรายสูงชันที่โถมเข้าใส่กระจกหน้ารถอย่างรุนแรง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงฉายแววดุดันและเยือกเย็นราวกับพญายม ทว่าในเสี้ยววินาทีที่รถสะดุดก้อนหินใต้พื้นทรายจนเอียงวูบ มือหนาอีกข้างก็เอื้อมไปคว้าเอวบางของรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ศีรษะของเธอโขกกับคอนโซลหน้า "นั่งนิ่งๆ สิครับคุณรดา ถ้าไม่อยากให้กระดูกซี่โครงหักคามือผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงลมพายุที่กรีดกรายปะทะตัวถังรถ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความดื้อรั้นในแววตาสีเข้มไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียวแม้ว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวจะบีบคั้นให้พวกเขาต้องติดอยู่กันตามลำพังในรถคันเล็กๆ กลางทะเลทรายเวิ้งว้างที่ไร้ซึ่งสัญญาณโทรศัพท์และทางออก "ปล่อยฉันค่ะ... อ๊ะ!" รินรดาตั้งใจจะสะบัดตัวออก แต่คีรินกลับกดน้ำหนักลงที่สะโพกสอบ บังคับให้เธอนั่งทับตักแกร่งของเขาอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากพื้นที่ภายในรถสปอร์ตสองที่นั่งถูกจำกัดด้วยสัมภาระและเครื่องมือเอาตัวรอด กลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่มผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก มันคือกลิ่นที่เธอทั้งเกลียดชังและพ่ายแพ้มาตลอด "อย่าดื้อกับผมในเวลาแบบนี้ รินรดา" คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู รอร่างระหงหยุดดิ้นรน ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำให้ผิวเนื้อของเธอซ่านสยิวขึ้นมาอย่างน่าประณาม "ธันวาคงกำลังหัวเราะเยาะเราอยู่ที่ไหนสักแห่ง... แต่เชื่อเถอะครับ ว่าต่อให้เราจะติดอยู่กลางนรกนี่จริงๆ คนแรกที่จะได้ตายไม่ใช่คุณ แต่เป็นไอ้สารเลวนั่นที่บังaجญกล้าส่งคุณมาเป็นเหยื่อล่อผม" ดวงตาคู่คมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาของหญิงสาว ความโกรธเกรี้ยว ความใคร่ และความปรารถนาอันดิบเถื่อนผสมปนเปกันอยู่ในแววตานั้นอย่างแยกไม่ออก รินรดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นรำถี่รัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่าคีรินไม่ใช่ผู้ชายที่จะมานั่งใจดีท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากันแบบนี้ และเธอก็รู้ยิ่งกว่า ว่าร่างกายของเธอกำลังทรยศตัวเองเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาเริ่มลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาขึ้นมาเรื่อยๆ "คีริน... คุณจะทำอะไร ที่นี่มัน..." "ที่นี่ไม่มีใครมองเห็นเรา ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีผลประโยชน์ทางธุรกิจ มีแค่คุณกับผม..." น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำลงจนน่ากลัว ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนมาสัมผัสที่ซอกคอขาวผ่องอย่างแผ่วเบาก่อนจะขบเม้มเน้นย้ำจนเกิดรอยแดงกุหลาบ "จำไว้ว่าคุณเป็นของผม รินรดา... ต่อให้พายุลูกนี้จะกลืนกินเราหายไปจากโลกใบนี้ ร่างกายของคุณก็ยังเป็นสิทธิ์ขาดของผมแต่เพียงผู้เดียว" สัมผัสที่รุกไล่และดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดและความตายที่อาจมาเยือนได้ทุกเมื่อกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ให้โหยหาความอบอุ่นและการยืนยันการมีตัวตน รินรดาหลับตาลงอย่างจำนนเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาครอบครองเรียวปากของเธอ บดขยี้ความดื้อรั้นทั้งมวลให้หลอมละลายกลายเป็นความยอมจำนนอันหอมหวาน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำทึบเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่น เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหงเมื่อฝ่ามือหนาของมาเฟียหนุ่มสอดลูบไล้เข้าไปใต้ร่มผ้า สัมผัสทุกสัดส่วนโค้งเว้าด้วยความช่ำชองและเร่าร้อน แอร์ในรถที่เย็นฉ่ำกลายเป็นไร้ความหมายเมื่ออุณหภูมิร่างกายของคนทั้งคู่หลอมรวมกันจนแทบจะเผาไหม้เบาะหนังราคาแพง คีรินถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบสะท้าน ดวงตาของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอารมณ์และแรงปรารถนาที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ "ดีมากครับเด็กดี... อยู่กับผมตรงนี้ ปลดปล่อยทุกอย่างให้ผม..." ทว่า ในวินาทีที่ร่างกายทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไร้รอยต่อท่ามกลางเสียงคำรามของพายุทรายภายนอก เสียงเคาะโลหะดัง *ก๊อกๆ* ที่กระจกประตูด้านคนขับก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ คีรินชะงักกึก ร่างกายตึงเกร็งขึ้นในทันที ดวงตาดุดันหันขวับไปมองนอกกระจกฝุ่นเขรอะ ท่ามกลางม่านทรายที่พัดโหมกระหน่ำ เงาร่างของใครบางคนกำลังยืนตระหง่านอยู่ข้างรถ พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมายังกระจกฝั่งที่เขานั่งอยู่พอดี! "นายใหญ่ครับ... ทางนี้เรียบร้อยดีไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำผ่านวิทยุสื่อสารที่ดังแทรกขึ้นมาในรถ ทำเอาลมหายใจของรินรดาสะดุดกึกด้วยความตกใจสุดขีด — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อว่าเงาปริศนานอกรถคือใครกันแน่ — วริศร์วิสกี้ครับ