กับดักลวงบ่วงสวาทของคุณชายผู้มีรอยแผล•ตอนที่ 8

สัมผัสที่ทำให้หัวใจสั่น

ผลงานโดย ประตูมิติที่แปด
"เงียบ... ถ้าคุณยังส่งเสียงเล็ดลอดออกมาอีกแม้แต่แอะเดียว ผมเกรงว่าเราคงไม่ต้องรอให้คำสาปเล่นงานหรอกครับ เพราะกระสุนจากข้างนอกคงเจาะกะโหลกเราเสียก่อน" เสียงกระซิบแหบพร่าทุ้มต่ำดังอยู่ข้างใบหู รินสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเตือนให้เธอดิ้นรนขัดขืน แต่ทว่าแขนแกร่งดั่งคีมเหล็กของศิลากลับรวบเอวบางของเธอไว้แน่นแนบชิดติดแผ่นอกกว้าง แรงกดดันจากสถานการณ์ภายนอกทำให้พวกเขาต้องเบียดเสียดเข้าไปในซอกตู้เก็บของโบราณขนาดคับแคบของคฤหาสน์ตระกูลศิลา พื้นที่จำกัดบีบให้ร่างกายแนบสนิทกันอย่างไร้รอยต่อ จนรินรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วรากับกลองศึกของคนตัวโตกว่า—หรือบางที... นั่นอาจจะเป็นเสียงหัวใจของตัวเธอเองที่กำลังตื่นตระหนกกันแน่ ความมืดทึบภายในตู้เก็บของอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของศิลา กลิ่นหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นไม้เก่าและบุคลิกเย็นชาชวนค้นหา ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง บรรยากาศชวนลุ้นระทึกภายนอกประตูไม้บานเกล็ดสะท้อนผ่านเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเงาตะคุ่มที่เดินลาดตระเวนผ่านไปผ่านมา คุณหญิงรดาคงส่งคนมาตรวจค้นบริเวณนี้อย่างแน่นอน หล่อนคงไม่ยอมหยุดจนกว่าจะขุดคุ้ยความลับที่ศิลาซ่อนไว้เจอ หรือไม่ก็... กำจัดเสี้ยหนามอย่างเธอให้พ้นทาง รินพยายามขยับตัวเพื่อหาอากาศหายใจ แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับยิ่งทำให้สะโพกและแผ่นอกของทั้งคู่เสียดสีกันอย่างแนบแน่น ศิลาสูดหายใจเข้าลึกอย่างข่มกลั้น ดวงตาคมกริบในความมืดจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความตื่นตระหนกจากภัยคุกภายนอก แต่กลับลุกโชนด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่า—ประกายความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชามานาน "คุณนี่มัน... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเสียจริงนะริน" ศิลาเอ่ยเสียงกระซิบดุๆ ริมฝีปากหยักลอยอยู่ใกล้แก้มนวลจนเกือบจะแตะโดน "ถ้าคุณเชื่อฟังผมตั้งแต่แรก อยู่ในห้องพักเงียบๆ เราคงไม่ต้องมาเบียดเสียดกันในสภาพที่น่าอึดอัดแบบนี้หรอกครับ" "ฉันไม่ได้เป็นคนเรียกพวกมันมาสักหน่อยนะคะ—เอ๊ย... ฉันหมายถึง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาชนแจกันบ้าๆ นั่นสักหน่อย!" รินสวนกลับทันควันด้วยความถือดี แม้สถานการณ์จะคับขันแต่ปากเก่งๆ ของเธอก็ไม่เคยยอมลดละ "แล้วนี่ก็ถอยออกไปหน่อยสقคะ คุณตัวหนักเป็นบ้าเลยรู้ตัวไหม!" "หึ ตัวหนักเหรอครับ?" ศิลาหัวנסในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนน่าอันตราย มือหนาที่เคยกอดเอวเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยเรียวไว้ไม่ให้เธอขยับหนี นิ้วเรียวยาวสัมผัสผิวกายผ่านร่มผ้าจนรินสะท้านเฮือก "แต่ผมกลับรู้สึกว่า... คุณกำลังตื่นเต้นจนตัวสั่นมากกว่านะ ริน" คำพูดแทงใจดำทำให้รินเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนฉวยโอกาสในความมืด "ใครตื่นเต้นกัน ทุรกันดารแบบนี้ใครเขาจะไปพิศวาสลงล่ะคะ... อื้อ!" คำพูดประชดประชันถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อศิลาใช้จังหวะที่เธอกำลังเถียงโน้มใบหน้าลงมาปิดริมฝีปากอิ่มด้วยความเร็วและเด็ดเดี่ยว เป็นสัมผัสที่ไม่ได้เกิดจากความรุนแรง แต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดันที่สั่งสอนคนอวดเก่ง รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนชั่วขณะ ความเย็นชาและท่าทีห่างเหินที่ศิลาเคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงรสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน มือบางที่พยายามจะดันแผ่นอกแกร่งออกเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนแรงต้านทานทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา ศิลาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวรดริมฝีปากเธออย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างหลงใหล น้ำเสียงที่กระซิบข้างหูในตอนนี้ไม่มีมาดของคุณชายผู้เคร่งขรึมหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง "อย่าดื้อกับผมเลยครับริน..." ศิลาพึมพำชิดริมฝีปาก "คุณก็รู้ว่าผมอดทนกับคุณมามากแค่ไหนแล้ว" รินหอบหายใจถี่กระชั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่พวยพุ่งระหว่างพวกเขาในพื้นที่แคบๆ นี้มันร้อนแรงยิ่งกว่าไฟป่า สัญชาตญาณเตือนว่าเธอควรถอยห่างจากผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่หัวใจกลับเรียกร้องให้ซึมซับสัมผัสที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปเสียดื้อๆ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าภายนอกก็หยุดลงตรงหน้าตู้เก็บของพอดี! เสียงบานพับไม้เอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับลำแสงสว่างจ้าที่สาดส่องลอดรอยแยกเข้ามาในความมืด รินตัวแข็งทื่อ ศิลากอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับใช้ร่างกายของเขาบังเธอไว้มิดชิด สายตาคมกริบมองลอดช่องแคบออกไปภายนอกด้วยความระแวดระวังขั้นสุด เงาร่างของหญิงสูงวัยในชุดหรูยืนอยู่หน้าตู้ พร้อมกับเสียงกระซิบสั่งเฉียบขาดที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนอยู่แถวนี้... รื้อค้นให้ทั่ว อย่าให้ใครรอดไปได้!" เสียงของคุณหญิงรดาดังก้องขึ้นในความเงียบ และในวินาทีที่นิ้วเรียวยาวของคุณหญิงกำลังเอื้อมมาสัมผัสกับบานประตูตู้ ศิลาก็ขยับมือหยิบวัตถุเย็นเฉียบชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูท—มันคือลูกกุญแจโบราณที่ไขไปสู่ห้องลับใต้ดินที่ไม่มีใครล่วงรู้... และความลับดำมืดของตระกูลศิลาก กำลังจะถูกเปิดเผย ณ บัดนี้! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กำลังใจกันเสมอนะครับ)*
สารจากนักเขียน (ประตูมิติที่แปด)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กับดักลวงบ่วงสวาทของคุณชายผู้มีรอยแผล นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%