กับดักหึงหวง

"ถ้าคุณยังยิ้มให้ไอ้เด็กนั่นอีกครั้งเดียว ผมไม่รับรองว่าสัญญาฉบับนี้จะมีผลบังคับใช้ไปจนถึงสิ้นเดือนรึเปล่า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของศิลา ไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดสลัวของห้องทำงานส่วนตัว จ้องมองรินเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของชายหนุ่ม จนทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดแทบหายใจไม่ออก รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานฉายแววท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นاوزก้าวเดียว กลับยกมือขึ้นกอดอกแล้วส่งยิ้มมุมปากกลับไปให้อย่างไม่เกรงกลัว "อ้าว คุณศิลาครับ... หมวดกรณ์เขาแค่อาสาสอนวิธีป้องกันตัวเบื้องต้นให้ผมเองนะครับ อีกอย่าง เขาทั้งสุภาพ ทั้งใส่ใจ แถมยังไม่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวคอยขู่ขวัญคนอื่นไปทั่วเหมือนใครบางแถวนี้ด้วย ทำไมผมจะยิ้มให้ไม่ได้ล่ะครับ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้สันกรามของศิลาขยับเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินด้วยความเร็วชนิดที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ขอบโต๊ะทำงานเพื่อกักขังร่างเพรียวบางเอาไว้ตรงกลางระหว่างแผ่นอกของเขากับเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็ง กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับความคุ้นเคยเฉพาะตัวพุ่งเข้าปะทะจมูก รินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แม้ปากจะเก่งและต่อปากต่อคำไม่เคยยอมแพ้ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนั้นโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ปากเก่งนักนะ..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุจเสือร้ายจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ "อยากลองดีกับผมมากใช่ไหมริน ถึงได้ไปอ่อยไอ้บอดี้การ์ดหน้าอ่อนนั่นต่อหน้าต่อตาผม" "ผมไม่ได้อ่อย! อย่ามาปรักปรำกันนะคุณศิลา!" รินเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ผมเป็นอิสระ จะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็เรื่องของผม คุณไม่มีสิทธิ์มาหึง... เอ๊ย! หมายถึง ไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตผม!" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมฉายแวววาววับด้วยความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความหึงหวงอันรุนแรง มือหนาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่จนรินเผลอชะงัก "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนรินขนลุกซู่ "จำเอาไว้ริน... คุณเป็นคนก้าวเข้ามาในอาณาจักรต้องสาปนี้เอง และตราบใดที่ยังอยู่ในกำมือผม อย่าหวังว่าผมจะยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้คุณได้อีก แม้แต่ปลายนิ้วก้อยก็ไม่มีวัน" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุขึ้นทุกขณะ เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้ามทำให้สติของรินเริ่มพร่าเลือน ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ริมฝีปากหยักลึกของศิลากำลังโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ศิลาผละออกจากตัวรินด้วยความหงุดหงิดสุดขีด นัยน์ตาคมกริบตวัดมองประตูด้วยความฉุนเฉียว ขณะที่รินรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "เข้ามา!" ศิลาตวาดเสียงกร้าว ประตูกลไม้สักถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างอวบอิ่มของคุณหญิงรดาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก สายตาดุจงูพิษกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็นด้วยแววตารู้ทัน "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคุณศิลาสินะคะ" คุณหญิงรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจิกกัดเบาๆ ก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาเหยียดหยาม "แต่พอดีว่ามีเรื่องเร่งด่วน... เรื่องเกี่ยวกับ 'คำสาป' ของตระกูลที่คุณศิลาพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้าแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็หน้าถอดสี รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงทันที เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหึงหวงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและเยือกเย็นสุดขั้วในพริบตาเดียว รินมองหน้าศิลา สลับกับคุณหญิงรดาด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ลางสังหรณ์บอกให้รู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะซัดถล่มพวกเขาในไม่ช้า - - - - - - - - - - ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ