ศัตรูหัวใจ

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินเข้ามาในอาณาเขตของผม แล้วทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจะทำให้ผมรู้สึกพิเศษ... คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับแขกเรือนกระจกของตระกูลศิลา รินยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง ขณะมองผู้มาเยือนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตเข้ารูป ขับเน้นรูปร่างระหงและผิวพรรณผุดผ่อง เธอคือ 'พิมpลดา' อดีตคนรักเก่าของศิลาผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน และในตอนนี้ เธอกลับมายืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความมั่นอกมั่นใจว่าตนเองยังคงมีสิทธิเหนือชายหนุ่ม "รินคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันชินปากกับการพูดคุยกับคนระดับเดียวกันน่ะค่ะ" พิมลดาจงใจเน้นเสียงและเหยียดยิ้มบางเบา "ศิลาไม่ได้บอกคุณเหรอคะว่าเราเคยผูกพันกันลึกซึ้งแค่ไหน? ของบางอย่าง ต่อให้มีฝุ่นเกาะหรือถูกละเลยไปนานแค่ไหน มันก็ยังคงเป็นของเจ้าของเดิมวันยังค่ำแหละค่ะ" รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความเผ็ดร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้น "ของเก่าที่ขึ้นสนิมจนเจ้าของเขาทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ยังกล้ากลับมาเก็บเศษเหล็กคืนอีกเหรอครับ?" รินเดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายช้าๆ ฝีเท้าที่มั่นคงและแววตาดุดันทำเอาพิมลดาถึงกับชะงัก รินโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเฉียบคม "จำไว้นะครับ... พื้นที่ตรงนี้ และผู้ชายคนนั้น ไม่มีพื้นที่เหลือให้สำหรับคนตกรุ่นอย่างคุณหรอก" "ปากเก่งนักนะ..." พิมลดาหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งเช่นเดิม "รอดูเถอะค่ะ ว่าศิลาเขาจะเลือกใคร ระหว่างคนที่ร่วมสร้างตระกูลนี้มาด้วยกันอย่างฉัน กับ... กาฝากที่เพิ่งเข้ามาเกาะเขาเพื่อความอยู่รอดอย่างคุณ" ประโยคนั้นยังไม่ทันขาดคำ ประตูไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของศิลาที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นจุดเยือกแข็ง ศิลาหยุดยืนอยู่ตรงกลางระหว่างอดีตคนรักและคนปัจจุบัน สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่รินครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนไปมองพิมลดาด้วยความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดลงไปอีกหลายองศา "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาที่นี่... พิมลดา" น้ำเสียงของศิลาเรียบนิ่ง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล พิมลลาดารีบเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนหวานทันที เธอทำทีเป็นก้าวเข้าไปหาศิลา พร้อมกับเอื้อมมือหมายจะแตะแขนเสื้อของเขา "ศิลาคะ... พิมแค่คิดถึงคุณ เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ เรื่องของเราที่มันยังไม่เคลียร์..." ศิลาถอยหลังหลบการสัมผัสนั้นอย่างไร้เยื่อใย การกระทำของเขาเด็ดขาดจนรินที่ยืนมองอยู่ถึงกับมุมกระตุกยิ้มขึ้นมานิดๆ อย่างพึงพอใจ "ระหว่างเรา ไม่มีอะไรต้องเคลียร์อีกแล้วครับ พิมลดา" ศิลาเอ่ยเสียงกร้าว "และที่สำคัญ... อย่ามาทำกิริยาแบบนี้ต่อหน้ารินอีก" รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยอมรับว่าคำว่า 'ต่อหน้าริน' ของศิลามันมีอิทธิพลต่อหัวใจที่พยายามแข็งกระด้างของเขาไม่น้อยเลยทีเดียว แต่กระนั้น รินก็ยังคงรักษามาดความนิ่งเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน พิมลดาหน้าซีดเผือดด้วยความอับอาย เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยมองศิลาอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณเปลี่ยนไปมากนะศิลา... เพราะมันใช่ไหม? เพราะนังเด็กนี่ใช่ไหมที่คุณเปลี่ยนไป!" "ระวังปากด้วยครับคุณพิมลดา" เสียงของศิลากดต่ำลงจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน "ถ้าคุณยังไม่หยุดพูดจาดูถูกคนของผม เชิญออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที ก่อนที่ผมจะให้คนลากคุณออกไป" พิมลดาขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคือง เธอกวาดสายตามองศิลาและรินสลับกันไปมาด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดัน เมื่อประตูปิดลง รินก็หันหลังกลับไปมองนอกหน้าต่างทันที โดยไม่ยอมสบตากับร่างสูงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ "หึงเหรอครับ?" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับไออุ่นจากร่างกายของศิลาที่แนบชิดเข้ามาด้านหลัง มือหนาวางลงบนขอบหน้าต่างเพื่อกักตัวรินให้อยู่ในอ้อมแขน รินเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แต่ก็ถูกวงแขนแข็งแรงรั้งเอวบางเอาไว้ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาวจนรินต้องสูดลมหายใจเข้าลึก "ใครหึงครับ ไม่มีทางซะหละ" รินตอบเสียงแข็ง กลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ผมแค่รำคาญพวกน่ารำคาญที่ชอบเดินเข้ามาเหยียบศาลาน้ำชาบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับเชิญต่างหาก" ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกชัน เขาจงใจกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคลั่งรัก "ปากแข็งจริงๆ นะครับตัวแสบ... แต่เมื่อกี้ที่คุณบอกว่าผมคือ 'คนของคุณ' เนี่ย... ผมบันทึกเสียงไว้ในหัวหมดแล้วนะ" รินใจกระตุกวูบ รีบหันกลับไปเพื่อจะต่อ2ปากต่อคำ แต่ทว่า... ริมฝีปากกลับเฉียดผ่านแก้มสากของอีกฝ่ายไปเพียงนิดเดียวเนื่องจากระยะห่างที่ใกล้ชิดกันเกินไป ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางความเงียบที่หวานล้ำและอันตราย แต่แล้ว... ก่อนที่โมเมนต์เร่าร้อนจะได้ดำเนินต่อไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาขัดจังหวะ "คุณศิลาครับ! แย่แล้วครับ! คุณหญิงรดา... ท่านเป็นลมหมดสติไปที่ห้องใต้ดินครับ!" เสียงของพ่อบ้านประจำตระกูลตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ศิลาผละออกจากรินทันที แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาฉับพลัน เขากำมือแน่นก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลระคนสงสัย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!