ศิลาผู้คลั่งรัก

"ถ้าคุณยังเดินตามติดผมแจเป็นเงาตามตัวแบบนี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณมีใจให้ผมนะครับ, คุณศิลา" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความหงุดหงิดระคนเย้าแหย่ดังขึ้นกลางห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลศิลา รินสะบัดหน้าขวับกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวตามมาติดๆ ชนิดที่ว่าระยะห่างระหว่างปลายจมูกของเขากับลาดไหล่ของเธอแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ร่างบางถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้สักทอง ทว่าชายหนุ่มกลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ ศิลาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด นัยน์ตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเนียนที่กำลังขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเขินจนเกินต้าน) เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธสักคำนี่ครับ ว่าผมไม่มีใจ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยตอบอย่างหน้าตาเฉย ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหมั่นไส้ รินกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด นี่คือศิลา ทายาทผู้สูงศักดิ์และเคร่งขรึมผู้เลื่องชื่อเรื่องความใจร้ายและคำสาปมืดมนที่ใครๆ ต่างหวาดกลัวไม่ใช่หรือ? แล้วไหงไอ้ผู้ชายคนนี้ในช่วงสามวันที่ผ่านมาถึงได้กลายร่างเป็น "ลูกสุนัขพันธุ์ยักษ์" ที่สลัดไม่ออก เกาะติดเธอแจยิ่งกว่ากาวตราช้าง ไม่ว่าจะเดินไปตรวจเอกสารห้องสมุดโบราณ ไปห้องครัว หรือแม้แต่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาก็ยังมายืนรอคุมเชิงอยู่หน้าประตูจนเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านและบอดี้การ์ดพากันอ้าปากค้าง มองตาค้างจนกรามแทบหลุด ภาพท่านประธานผู้เย่อหยิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารตามหลังเลขาส่วนตัวต้อยๆ เหมือนเด็กอนุบาลเดินตามแม่ ทำเอาคนทั้งคฤหาสน์แทบจะจุดธูปกราบความเปลี่ยนแปลงครั้งประวัติศาสตร์นี้ "คุณศิลา! นี่คุณว่างมากนักหรือไง? งานการในบริษัทไม่มีทำหรือไงครับ ถึงได้มาเดินตามผมเหมือนคนว่างงานแบบนี้" รินใช้มือผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อระยะห่าง แต่ร่างสูงกลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นกายสะอาดชวนเคลิ้มลอยเข้าแตะจมูก "งานที่สำคัญที่สุดของผมตอนนี้... นั่งอยู่ตรงนี้แล้วนี่ครับ" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "คุณหญิงรดาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ผมปล่อยให้คุณคลาดสายตาไม่ได้หรอกครับ ริน" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความขบขันเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อพูดถึงชื่อ "คุณหญิงรดา" ศัตรูตัวฉกาจผู้กุมความลับดำมืดของตระกูล และเป็นคนที่พยายามจะกำจัดรินให้พ้นทางมาโดยตลอด รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ของศิลากลับกลายเป็นความจริงจังเฉียบคม นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววปกป้องอย่างปิดไม่มิด รินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เต้นรัวเพราะความใกล้ชิดเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างประหลาด ปากร้ายใจอ่อน... คงเป็นคำนิยามที่ตรงกับเธอที่สุดในเวลานี้ ต่อให้เธอพยายามจะผลักไสเขาแค่ไหน แต่การกระทำที่ปกป้องเธอด้วยชีวิตของศิลาก็ทำให้เธอใจแข็งไม่ลงเลยสักครั้ง "ถึงคุณจะกลัวผมเป็นอันตราย แต่การที่คุณทำตัวติดกับผมตลอดเวลาแบบนี้ ลูกน้องของคุณเขาจะเอาไปนินทากันหมดแล้วนะครับ ว่าเจ้านายผู้เย่อหยิ่งกลายเป็นทาสเมียไปซะแล้ว" รินแกล้งแซวกลบเกลื่อนความไหวหวั่นในแววตา ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นอยู่ในอกใกล้ชิดจนรินสัมผัสได้ มือหนายื่นออกไปปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนทัดหูให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย "ให้พวกมันนินทาไปสิครับ ผมไม่สนหรอก... แลกกับการได้ปกป้องและมองหน้าคุณใกล้ๆ แบบนี้ มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก" "คนเจ้าเล่ห์..." รินพึมพำแก้มแดงก่ำ เบนสายตาหนีความร้อนแรงจากนัยน์ตาคู่นั้นที่มองมา ราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว ก่อนที่บทสนทนาหวานปนระทึกขวัญจะได้ดำเนินต่อไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยการผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตของ "กร" หัวหน้าบอดี้การ์ดคนสนิท สีหน้าของกรในตอนนี้ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามขมับ "คุณศิลาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" กรละล่ำละลักรายงานโดยไม่สนใจเลยว่าเจ้านายของตนกำลังยืนชิดกับรินในระยะประชิดแค่ไหน "ระบบรักษาความปลอดภัยโซนห้องใต้ดินถูกเจาะครับ! และ... และมีคนพบจดหมายเตือนวางไว้ที่หน้าประตูห้องทำงานของคุณหญิงรดา!" ศิลาผละออกจากรินทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเคร่งขรึมราวน้ำแข็งเกาะ แววตาดุดันฉายประกายอันตรายวับขึ้นมาในทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก "จดหมายอะไร?" ศิลาเอถามเสียงเย็นเฉียบ กรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยื่นซองจดหมายสีดำสนิทที่ประทับตราครั่งรูปงูอูโรบอรัสให้เจ้านาย "มันไม่ใช่แค่จดหมายเตือนครับคุณศิลา... แต่มันคือประกาศิตท้าทาย และคนที่ส่งมันมา... คือคนที่เราคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนครับ!" รินขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่นในหัว เมื่อศิลาหยิบกระดาษสีดำด้านในออกมาอ่าน นัยน์ตาคมกริบของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ขากรรไกรจะขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนด้วยความโกรธเกรี้ยว ศิลาหันกลับมามองริน ชั่ววินาทีนั้น... แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปอย่างชัดเจน "ริน... ล็อคประตูห้องนี้ไว้ อย่าออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าผมจะกลับมา" ศิลาสั่งเสียงเฉียบขาด ยื่นมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะสลายหายไป "เกิดอะไรขึ้นครับ คุณศิลาบอกผมมานะ!" รินถามสวนกลับทันที น้ำเสียงจริงจังไม่แพ้กัน ศิลาไม่ตอบในทันที เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและความกังวลระคนกัน "เกมจบลงแล้ว... และมันกำลังจะเริ่มขึ้นใหม่ด้วยชีวิตของเราสองคน" พูดจบ ศิลาก็สะบัดตัวเดินพ้นประตูห้องไปพร้อมกับกรทันที ทิ้งให้รินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่น่ากลัว และก่อนที่เธอจะทันได้คิดทบทวนอะไร เสียงล็อกประตูด้านนอกก็ดังขึ้น... พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังมาจากโถงทางเดินชั้นล่าง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!