ข้อตกลงที่เปลี่ยนไป

กระดาษแผ่นหนาราคาแพงถูกฉีกขาดเป็นสองท่อนด้วยแรงอารมณ์ เสียง "แคว่ก" นั้นดังบาดหู ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานประจำตระกูลศิลาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความลับและกาลเวลา "คุณบ้าไปแล้วหรือศิลา" รินตวัดสายตาขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความลังเลแม้แต่น้อย ศิลาไม่ตอบ เขาก้มลงมองเศษกระดาษที่ร่วงหล่นลงบนพื้น มันคือสัญญาจ้างฉบับบ้าบอที่เคยผูกมัดทั้งคู่เข้าไว้ด้วยกัน ตั้งแต่จุดเริ่มต้นจอมปลอมที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์และการแก้แค้น จนกระทั่งวินาทีนี้ ที่ทุกอย่างมันเลยเถอะเกินกว่าจะใช้ตัวเงินมาตีราคาความรู้สึกได้อีกต่อไป "สัญญาบ้าๆ นั่นหมดอายุแล้วครับริน" ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนรินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทอง "หรือคุณยังอยากให้เราเป็นแค่ 'นายจ้าง' กับ 'ลูกจ้าง' ที่ต้องมานั่งปั้นหน้าใส่กันอยู่ล่ะครับ" "แต่มัน..." รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้ถอยหนี แต่สายตาและสัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของศิลากลับตรึงเธอไว้กับที่ "คุณหญิงรดาเล่นงานคุณแน่ ถ้าไม่มีสัญญานั่นค้ำคออยู่ คุณก็รู้ว่าแกจ้องจะเขมือบคุณอยู่ตลอดเวลา" "ช่างหัวคุณหญิงสครับ" ศิลาพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด มือหนายื่นออกไปทาบลงบนชั้นหนังสือ กักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับกำแพง ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "ผมไม่ได้ต้องการกระดาษแผ่นนั้นเพื่อปกป้องตัวเองอีกต่อไปแล้ว... สิ่งเดียวที่ผมต้องการในตอนนี้ คือความจริงใจของคุณ" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทรงพลังและหนักหน่วงจนรินพูดไม่ออก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดึงเอาความเย็นชาทั้งหมดที่ศิลามักจะใช้สร้างกำแพงป้องกันตัวออกไป จนเห็นเพียงความเวิ้งว้างและความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใน รินหัวเราะในลำคอเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนความวูบไหวในอกด้วยรอยยิ้มเยาะตามนิสัย "ปากหวานเก่งขึ้นนี่ครับคุณชาย... สงสัยไปฝึกมาจากไหน" "ผมพูดความจริง" ศิลาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงคืบเดียว "และถ้าคุณยังปากเก่งใส่ผมอีก... ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่สัญญาฉบับไหนก็ช่วยคุณไม่ได้" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงจนแทบจะจุดประกายไฟได้ รินรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวในระบบประสาท มือเรียวเลื่อนขึ้นวางบนแผงอกกว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะดันอีกฝ่ายให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจไม่แพ้กัน ศิลายิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยความได้ใจ เขารู้ดีว่ารินไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนใครง่ายๆ แต่ในเวลาเดียวกัน ปากแข็งๆ กับท่าทางพยศเหล่านั้น กลับยิ่งทำให้เขาอยากจะกลืนกินเธอบดขยี้ความถือดีให้แหลกคามือด้วยความรักที่เก็บกดมานาน "ถ้าไม่มีสัญญา... เราก็เป็นแค่คนสองคนที่..." รินเว้นวรรค กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อปลายนิ้วอุ่นของศิลาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มของเธออย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง "เป็นอะไรล่ะครับ" "เป็นคนที่รักกัน... ด้วยหัวใจจริงๆ ไม่ใช่เพราะพันธะบ้าๆ บอๆ" ศิลาตอบเสียงพร่า สายตาส่อแววเว้าวอนและจริงจังในเวลาเดียวกัน "ยกเลิกเกมทั้งหมดเถอะครับริน มาเริ่มต้นใหม่... ด้วยความรู้สึกจริงๆ ของเราสองคน" รินนิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยปิดตายค่อยๆ ถูกพังทลายลงทีละน้อยด้วยความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ ความรู้สึกโหยหาที่ต่างฝ่ายต่างเก็บงำไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้ได้เวลาปลดปล่อยมันออกมาเสียที เธอมองรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตาของเขา รอยแผลที่เคยคิดว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งคำสาปและความโหดร้าย แต่ในตอนนี้ มันกลับเป็นเพียงร่องรอยของอดีตที่นำพาให้พวกเขาได้มาพบกัน รินคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด รอยยิ้มที่หาดูได้ยาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของศิลาแทบหยุดเต้น "ถ้าคุณกล้าพูดคำว่ารักออกมาตรงๆ... ผมอาจจะลองเก็บไปคิดดูอีกทีก็ได้นะครับ" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างหลงเหลือให้อากาศแทรกผ่าน ดวงตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงกับเขามาตลอดหลายเดือน "งั้นก็เตรียมตัวรับคำตอบ... แบบไม่มีข้อแม้ได้เลยครับริน" ทันทีที่พูดจบ ศิลาก็ก้มลงปิดริมฝีปากบางนั้นด้วยความเร่าร้อนและโหยหา เป็นจูบที่ไม่มีสัญญาจ้าง ไม่มีผลประโยชน์ และไม่มีเงื่อนไขใดๆ นอกเหนือจากความต้องการที่ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยอมพ่ายแพ้ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความสวาทที่ชายหนุ่มหยิบยื่นให้ด้วยความเต็มใจ แต่ในขณะที่อุณหภูมิความเร่าร้อนกำลังพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจ ดวงตาคมตวัดมองไปที่ประตูห้องทำงานด้วยแววตาดุดล้ำ รินรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและอารมณ์ที่ค้างคา ประวัติศาสตร์ไม่ได้ซ้ำรอย แต่มันกำลังจะพังทลายลง ประวัติศาสตร์ห้องทำงานที่ควรจะปิดตายถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคารพ ร่างท้วมของแม่บ้านเก่าแก่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจถี่กระชั้นราวกับวิ่งหนีตายมาไกล "คุณศิลาคะ... แย่แล้วค่ะ!" เสียงนั้นสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "คุณหญิงรดา... ท่านกลับมาแล้วครับ! และ... และเธอกำลังพาตำรวจขึ้นมาที่นี่!" ศิลาชะงัก รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความหวานซึ้งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!