ภาพหลอนหรือความจริง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณปะปนกับกลิ่นจาง ๆ ของสนิมเหล็ก แตะเข้ากับประสาทสัมผัสของผมอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าบรรยากาศในห้องใต้ดินของเรือนไทยหลังใหญ่ กลับไม่ใช่ความมืดมิด... แต่มันคือภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า "คุณเห็นมันเหมือนกันใช่ไหม... ริน" เสียงทุ้มต่ำของศิลาเอ่ยขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายลุกชัน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อภูตผีวิญญาณ แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาโอบรอบเอวสอบของผมไว้แน่น ราวกับต้องการดึงสติให้หลุดออกจากห้วงนิมิตที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ ผมหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้า ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองจนเจ็บแปลบ ภาพเมื่อครู่ยังคงฉายชัดอยู่ในหัว—ภาพของหญิงสาวในชุดไทยสيمโบราณที่หน้าตาละม้ายคล้ายผมราวกับแกะ กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานบนแท่นพิธีท่ามกลางกองเพลิง และคนที่ยืนมองด้วยรอยยิ้มเย็นชาไร้ความปรานี... ก็คือเงาเงาหนึ่งที่มีเค้าโครงหน้าชัดเจนว่าเป็นคนของตระกูลศิลา "ผมไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม... ศิลา" ผมหันไปสบตาเขา แววตาไหวระริกอย่างที่ปกติไม่มีวันได้เห็นจากปากเก่ง ๆ ของผม "ผู้หญิงคนนั้น... บรรพบุรุษของคุณใช่ไหมที่คุณฆ่า... อึก ในอดีตชาติ หรือว่ามันคือคำสาปเวรตะไลอะไรที่คุณปิดบังผมไว้กันแน่" ศิลาขมวดคิ้วแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแวววับโรจน์ด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ราวกับกลัวว่าผมจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ตั้งสติหน่อยริน!" ศิลาเสียงเข้ม ดุพลางใช้มืออีกข้างประคองแก้มนวลของผมบังคับให้มองตรงมาที่เขา "คุณกำลังอินกับพลังงานตกค้างในห้องนี้ มันเป็นแค่นิมิตบ้า ๆ ที่คุณหญิงรดาคงจงใจทิ้งร่องรอยพลังงานบางอย่างไว้ปั่นหัวคุณ อย่าไปเชื่อภาพพวกนั้น!" "ปั่นหัวเหรอ?" ผมเค้นหัวเราะในลำคอ ทั้งเจ็บใจทั้งเหนื่อยล้า "เลือดในคอผมมันร้อนผ่าว หัวใจผมแทบจะระเบิดออกมาตายอยู่แล้วเนี่ยนะที่คุณเรียกว่าปั่นหัว! ศิลา... คุณรู้อะไรมาแต่แรกใช่ไหม ทำไมคุณถึงพาผมมาที่นี่ ตั้งแต่แรกคุณตั้งใจจะเอาผมมาสังเวยให้คำสาปบ้า ๆ นี่สินะ!" คำพูดประชดประชันหลุดออกจากปากด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งที่หัวใจมันพองโตและคลั่งไคล้ผู้ชายคนนี้จนยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงด้วย แต่ความจริงที่โถมเข้าใส่ผ่านนิมิตเมื่อครู่มันช่างน่ากลัวเกินกว่าจะรับไหว ศิลาเงียบกริบ แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและดื้อรั้นตามแบบฉบับของเขา "ถ้าผมคิดจะทำลายคุณ ป่านนี้ผมปล่อยให้คุณตายตั้งแต่คืนแรกที่คุณก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วริน!" ศิลาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงความร้อนรุ่มทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ "แต่เพราะผมหวง... เพราะผมยอมไม่ได้ที่จะให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องแม้แต่ปลายผมของคุณ ผมถึงต้องพาคุณมาที่นี่ เพื่อจบเรื่องบ้า ๆ นี้ด้วยกัน!" ฉับพลัน แสงไฟนีออนสลัว ๆ บนเพดานห้องใต้ดินก็กะพริบถี่รัวจนเกิดเสียงดังฮัมต่ำ ๆ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาบหนาว ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านหลังทั้งที่ไม่มีหน้าต่าง สัก10 วินาทีต่อมา เสียงกระซิบกระซาบแปลกประหลาดนับร้อยเสียงก็ดังระงมขึ้นจากความมืดรอบทิศทาง ราวกับมีคนจำนวนมากกำลังยืนล้อมรอบเราอยู่ ผมสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปชนแผงอกกว้างของศิลาโดยอัตโนมัติ มือเรียวคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "ศิลา..." ผมเรียกชื่อเขาเสียงสั่น ความมั่นใจทั้งหมดที่มีมลายหายไปสิ้นเมื่อความมืดรอบตัวเริ่มก่อตัวเป็นเงาร่างทึบแสงหลายร่าง ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาหาเราทีละน้อย ศิลาไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาดึงผมเข้าไปซบกับอกแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว มือหนาข้างหนึ่งกดท้ายทอยผมให้ซุกเข้ากับซอกคออุ่นเพื่อบังสายตาจากภาพหลอน ขณะที่มืออีกข้างควักวัตถุโลหะสีเงินวาววับขึ้นมาเตรียมพร้อม "หลับตาซะริน... อย่ามองมัน" เสียงกระซิบของเขาข้างใบหูสั่นพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ห้ามปล่อยมือจากผมเด็ดขาด" กลิ่นกายเฉพาะตัวปะปนกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของนิโคตินและไม้กฤษณาจากตัวศิลา ช่วยดึงสติอันน้อยนิดของผมให้กลับคืนมาบ้าง แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนและภาพนิมิตอันน่าสะพรึงกลัว แต่ความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่โอบกอดผมไว้อย่างปกป้อง ก็ทำให้รู้ว่าผมไม่ได้เผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ผมกำลังจะคล้อยตามความอุ่นร้อนนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นตรงบันไดทางลงห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "คิดเหรอว่า... จะรอดออกไปได้ง่าย ๆ ศิลา หลานรัก" เสียงของคุณหญิงรดาดังสะท้อนก้องกราบไปทั่วห้องมืด พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมาที่เราสองคน และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังคุณหญิงในตอนนี้... ไม่ใช่คนรับใช้ทั่วไป แต่มันคือร่างของคนในตระกูลศิลาอีกหลายคนที่ควรจะตายไปนานแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!