เมื่อคุณชายกลายเป็นโบ้

กลิ่นอายจาง ๆ ของควันไปป์และกลิ่นหญ้าแฝกหลังฝนตกอบอวลอยู่ในห้องสมุดโบราณของคฤหาสน์ตระกูลศิลา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินในเวลานี้ กลับไม่ใช่ชั้นหนังสือสูงตระหง่านหรือความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ ทว่าคือร่างสูงใหญ่ของคุณชายศิลาที่ยืนขวางทางออกอยู่ตรงบานประตูอย่างจงใจ "คุณไม่มีสิทธิ์จะก้าวขาออกไปจากห้องนี้ จนกว่าเราจะเคลียร์เรื่องเมื่อครู่ให้รู้เรื่องครับ ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเย็นชา บัดนี้เจือไปด้วยความขุ่นเคัวเคืองอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความรู้สึกหวงแหนที่เจ้าตัวพยายามปกปิดแต่ไม่เคยเนียนเลยสักครั้ง รินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ปากเรียวบางยกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะให้กับความใกล้ชิดที่บีบอัดพื้นที่หายใจเข้ามาทุกที "เคลียร์อะไรของคุณครับคุณชาย ผมแค่จะเดินไปหยิบเอกสารที่ห้องโถง หรือว่าการที่ผมหายใจเข้าออกในคฤหาสน์หลังนี้ มันต้องขออนุญาตจากคุณด้วยเหรอครับ" "เอกสารที่ว่า... คือแฟ้มงานที่ไอ้คุณหมอภาคภูมิเอามาให้คุณเมื่อตอนบ่ายใช่ไหมล่ะครับ" ศิลาสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว "ผมบอกคุณแล้วไงครับว่าอย่าไปยุ่งกับมันไอ้หมอนั่นมันมีลับลมคมใน" "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะครับ?" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกราบไม่ยอมหลบ "คุณภาคภูมิเป็นเพื่อนร่วมงานที่ผมเคารพ และเขาก็สุภาพกับผมมากกว่าคุณหลายร้อยเท่า... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่รินจะพูดจบประโยค ร่างบางก็ถูกกระชากเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างแรง มือหนาคว้าเอวบางไว้มั่นราวกับคีมเหล็ก ศิลาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนรินต้องกั้นหายใจ "จำไว้ริน..." ศทลาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นขยับเข้าใกล้จนหัวใจของคนถูกรุกรานกระหน่ำรัว "คุณเป็นของผม... แม้แต่เงาของคุณ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องทั้งนั้น" คำพูดที่แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบหน้าด้าน ๆ ทำเอาหน้ารินร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ความเขินอายตีรวนขึ้นมาพร้อมกับความหมั่นไส้จนอยากจะประทับรอยรองเท้าลงบนรองเท้าหนังขัดเงาของอีกฝ่ายเสียจริง "คุณนี่มัน... อาการหนักมากเลยนะครับคุณชาย" รินกัดฟันพึมพำ พยายามดันไหล่กว้างให้ออกห่างแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม "ปล่อยผมนะ! คนพาล!" "ผมยอมเป็นคนพาล ดีกว่าเป็นคนโง่ที่ปล่อยให้คุณไปอ่อยผู้ชายคนอื่น" ศิลาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววคลั่งรักแบบไม่คิดปิดบังอีกต่อไป ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเห็นรอยยิ้มที่รินส่งให้ผู้ชายคนอื่นในงานเลี้ยงเมื่อคืน รินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความหน้าไม่อายที่ยกระดับขึ้นทุกวินาทีของผู้ชายตรงหน้า จากคุณชายผู้สูงศักดิ์ เย็นชา และน่ากลัว ตอนนี้กลับกลายร่างเป็นสุนัขหวงก้างตัวโตที่พร้อมจะแยกเขี้ยวใส่ทุกคนที่เข้าใกล้เขา ช่างน่าหมั่นไส้และน่าตีให้ตายนัก "ผมไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้นแหละครับ! สมองคุณนี่มันคิดได้แค่นี้..." ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังร้อนแรง รินใช้จังหวะนั้นผลอกศิลาออกเต็มแรง แม้คุณชายจะยอมถอยแต่โดยดี แต่สายตากลับยังคงจ้องมองรินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ คุณหญิงรดาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาภายใต้กรอบแว่นราคาแพงกลับกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตารู้ทัน รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของผู้อาวุโส "ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคุณศิลากับ... แขกคนสำคัญสินะคะ" คุณหญิงรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "แต่เกรงว่าคงต้องพักเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ไว้ก่อน เพราะตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเดินทางมาที่นี่ และเขาไม่ได้มาดีเสียด้วย" ศิลาหันขวับไปมองหน้าผู้เป็นอาทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ รินขยับเข้าไปยืนเคียงข้าง พร้อมกับสายตาที่หรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ใครครับ?" ศิลาเอ่ยถามเสียงเย็น คุณหญิงรดายิ้มมุมปาก ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าให้ศิลา ก่อนจะเหลือบมองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "คนที่กุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับรอยแผล... และคำสาปประจำตระกูลของคุณไงล่ะคะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!