เสน่ห์ที่ยากจะต้าน

“หายใจเข้าลึกๆ แล้วเลิกเกร็งไหล่เสียที ริน… ถ้าคุณยังขืนขืนมือแบบนี้ กระสุนนัดต่อไปมันคงพุ่งไปเจาะเพดานสนามยิงปืนแทนที่จะเป็นเป้า” เสียงทุ้มต่ำของศิลาที่กระซิบอยู่ข้างใบหู ทำเอาเส้นขนอ่อนตามลำคอของรินลุกชันขึ้นมาทันที ไออุ่นจากร่างกายกำยำของชายหนุ่มที่ยืนซ้อนด้านหลังกำลังแผ่ซ่านเข้ามาครอบงำพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนหมดสิ้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกลิ่นดินปืนจางๆ ประจำตัวเขาทำให้สติที่รวบรวมมาแทบกระเจิง “คุณก็ขยับตัวออกไปสิครับคุณศิลา เราฝึกยิงปืน ไม่ได้ฝึกเต้นรำ” รินโต้กลับทันควัน แม้จะพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มือที่ประคองปืนพกกระบอกหนักกลับสั่นน้อยๆ จนคนข้างหลังสัมผัสได้ ศิลาไม่ขยับหนี ซ้ำยังเลื่อนฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกหนักมาทาบทับลงบนหลังมือของเธอ สัมผัสนั้นหนักแน่นและทรงพลัง มันบังคับให้ปลายนิ้วเรียวของเธอค่อยๆ ประคองไกปืนอย่างใจเย็น “ผมแค่อยากให้คุณมั่นใจ” เขาเปรย แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่เป้าหมายเบื้องหน้า แต่ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขากลับจดจ่ออยู่ที่กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของหญิงสาวตรงหน้า “ในโลกที่คุณกำลังก้าวเข้ามา… ถ้าใจคุณยังสั่นคลอนแบบนี้ คุณจะไม่มีวันรอด” รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้สึกถึงแรงบีบที่แผ่นหลังเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ระยะห่างที่หายไปทำให้เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น ผิดกับเธอที่ตอนนี้มันกำลังเต้นเร่าจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ผมจะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น” ศิลาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นนุ่มลึกอย่างมีนัยสำคัญ “แต่นั่นหมายความว่า คุณต้องเชื่อใจผม… แม้ในวินาทีที่กระสุนกำลังจะลั่นออกไป” วินาทีนั้น รินตัดสินใจลดปืนลงช้าๆ เธอหันกลับมาประจันหน้ากับเขาในระยะที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของศิลาในยามนี้ไม่มีความเย็นชาหรือความถือดีอย่างที่เคยมี มันมีความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างหากเธออนุญาต “คุณไม่ได้สอนยิงปืนเพื่อความปลอดภัยหรอก ใช่ไหมครับ?” รินท้าทาย เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น พยายามอ่านเกมที่เขาวางไว้ “คุณกำลังหาทางขังผมไว้ในเกมของคุณด้วยวิธีที่แนบเนียนที่สุด” ศิลาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูร้ายกาจแต่ก็เซ็กซี่จนใจสั่น เขาใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าตรึงเธอไว้กับที่อย่างไม่อาจขัดขืน “รู้ทันแบบนี้… ก็น่ารักดีครับ” เขาจงใจเว้นจังหวะ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากของเธอ “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งริน… ในกับดักที่ผมสร้างขึ้น คนที่อันตรายที่สุดไม่ใช่ผม แต่เป็นหัวใจของคุณเองต่างหาก” บรรยากาศในห้องฝึกยิงปืนเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรู้สึกราวกับโลกหมุนคว้างเมื่อศิลาโน้มตัวลงมาประชิด ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้เคมีในอากาศเดือดพล่านจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะเมื่อมองเห็นความหลงใหลที่เขาส่งผ่านมาให้ ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะยอมจำนนต่อแรงดึงดูดมหาศาลนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยของรองเท้าส้นสูงก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน ประตูเหล็กของสนามฝึกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังตามมาด้วยน้ำเสียงของหญิงสาวที่รินเกลียดที่สุด “แหม… เห็นฝึกกันอย่างขยันขันแข็ง ฉันก็นึกว่าจะมาเพื่อกำจัดศัตรู แต่ดูเหมือนคุณชายจะเปลี่ยนจากการกำจัดศัตรู มาเป็นฝึกวิธี ‘กำจัดความเหงา’ ในห้องปิดตายแทนเสียแล้วนะครับ” ศิลาผละออกจากรินทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา รินรีบก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง แม้หัวใจจะยังเต้นรัวเหมือนกลองรบก็ตาม เมื่อหันไปมองยังประตู เธอก็พบกับคุณหญิงรดาที่ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น แววตาของหญิงสาวผู้กุมความลับของตระกูลศิลาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเย้ยหยัน เธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือแน่น “คุณหญิงรดา…” ศิลาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยที่แฝงไปด้วยความรำคาญ “ถ้าไม่มีธุระสำคัญ กรุณาออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของผม” คุณหญิงรดาก้าวเข้ามาใกล้พลางเหยียดยิ้ม “ธุระสำคัญน่ะมีแน่ครับศิลา และริน… คุณคงอยากจะรู้ใช่ไหม ว่าชายคนนี้มีอะไรซ่อนไว้หลังรอยแผลที่เขาสั่งห้ามไม่ให้ใครแตะต้อง… เพราะเอกสารในมือฉันนี่แหละ คือสิ่งที่เขาพยายามปกปิดคุณมาโดยตลอด” เธอยื่นซองเอกสารนั้นออกมาในอากาศ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบจะขาดใจ ศิลาก้าวขวางทางไว้ทันที แววตาเขากลับมาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม ในขณะที่รินจ้องมองซองเอกสารนั้นด้วยความสงสัยสุดขีด ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย… คือจุดจบของความไว้ใจ หรือจุดเริ่มต้นของความหายนะที่แท้จริงกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!