ค่ำคืนที่ไม่ธรรมดา

"หยุดสำรวจความเจ็บปวดบนร่างกายผมด้วยสายตาแบบนั้นสักทีริน... หรือคุณกำลังหาเหตุผลให้ตัวเองใจอ่อน?" เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างคฤหาสน์เก่าแก่ แสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านหน้าต่างบานสูง เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่กำลังจับจ้องรินราวกับสัตว์ป่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว รินไม่ได้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางเชิดหน้าขึ้นสู้ "ฉันไม่ได้ใจอ่อน ฉันแค่กำลังสงสัยว่าภายใต้รอยแผลพวกนี้ คุณซ่อนความโสมมอะไรไว้อีกกันแน่ คุณชาย" ศิลาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่นแต่กลับดึงดูดใจอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินจนเธอไม่มีทางถอย กลิ่นอายประจำตัวของเขา—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมกับความเย็นเยียบของฝน—โอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก มือหนาข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ "ความโสมมงั้นหรือ?" เขาขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากเกือบชิดกัน "ถ้าผมโสมม คุณก็คงเป็นคนที่เลือกจะกระโจนลงมาคลุกคลีกับผมเองไม่ใช่หรือไง... หรือว่าคุณปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกครั้งที่ผมสัมผัส คุณเองก็แทบขาดใจตายไปกับผมเหมือนกัน?" รินกำหมัดแน่น พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะที่กำลังจะกระเจิดกระเจิงเพราะแรงดึงดูดมหาศาลจากผู้ชายตรงหน้า "อย่าสำคัญตัวผิดไป ศิลา ที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะฉันรักคุณ แต่มันเป็นเพราะเกมนี้ยังไม่จบต่างหาก" "งั้นเหรอ" ศิลาเลิกคิ้ว ปลายข้อนิ้วโป้งไล้ผ่านริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ สัมผัสที่แผ่ซ่านความร้อนแรงราวกับกระแสไฟฟ้าไปทั่วร่าง "ถ้าเกมมันยังไม่จบ ก็แสดงว่าเรายังเล่นกันต่อได้ใช่ไหม? งั้นคืนนี้... ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าภายใต้ความลึกลับที่คุณตามหา มันมีแค่ความต้องการของผมที่มีต่อคุณเพียงคนเดียว" ไม่รอให้รินได้โต้ตอบ ศิลาก็รวบเอวบางเข้าหาตัวแรงจนร่างของทั้งคู่แนบชิดไร้ช่องว่าง พายุข้างนอกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับจังหวะหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดและแรงปรารถนา ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากห่างกันเพียงมิลลิเมตร รินหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธอทรยศสมองด้วยการเผลอเอื้อมมือไปจับปกเสื้อของเขาไว้แน่น เธอเกลียดนิสัยร้ายกาจของเขา เกลียดความลึกลับที่กุมหัวใจเธอไว้ แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างรอบตัวกลับเลือนหายไป เหลือเพียงนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแห่งความคลั่งไคล้ของชายผู้ต้องคำสาป "ศิลา... อย่า" คำห้ามปรามนั้นแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฝน "บอกผมสิริน... ว่าคุณไม่อยากให้ผมทำ" ศิลากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดทำให้ขนอ่อนลุกชัน "ถ้าคุณพูดว่าไม่ต้องการผม... ผมจะปล่อยคุณไปเดี๋ยวนี้" รินเม้มปากแน่น ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ความขัดแย้งในใจปะทะกันอย่างรุนแรง ศิลาหยุดรอ เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะให้เธอเป็นคนตัดสินชะตากรรมของคืนนี้เอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรงจากโถงทางเดินก็ทำลายมนต์สะกดลง ศิลาผละตัวออกไปทันทีด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รินรีบถอยห่างออกมาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "ฉันคิดไว้ไม่มีผิดว่าแกสองคนจะแอบมาทำเรื่องต่ำตมกันในบ้านหลังนี้!" เสียงแหลมสูงของคุณหญิงรดาดังขึ้นท่ามกลางสายฟ้าที่ผ่าลงมาใกล้จนแสงสว่างวาบไปทั่วห้อง เธอยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยโทสะและสิ่งที่ซ่อนเร้นบางอย่างในดวงตา ศิลาหันกลับไปเผชิญหน้ากับมารดาเลี้ยงด้วยแววตาเย็นชาที่ไร้ร่องรอยของความรู้สึกเมื่อครู่ "คุณแม่เข้ามาในห้องนี้โดยไม่เคาะประตูอีกแล้วนะครับ ผมเคยเตือนแล้วใช่ไหมว่านี่คือพื้นที่ส่วนตัว" คุณหญิงรดาสะบัดหน้าเดินเข้ามาใกล้ "พื้นที่ส่วนตัว? บ้านหลังนี้ทั้งหลังเป็นของตระกูลศิลา และแก... แกกำลังจะทำลายทุกอย่างที่บรรพบุรุษสร้างมาด้วยการเอาผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้ามาไว้ข้างกาย!" เธอหันไปจ้องรินด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนใบมีด ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมไหล่โยนลงบนโต๊ะกลางห้อง "และถ้าแกยังไม่หยุดพฤติกรรมบัดสีนี้ ก็ลองดูสิ่งที่อยู่ในนี้ซะ ศิลา... บางทีแกอาจจะรู้ว่าผู้หญิงที่แกกำลังหลงใหลอยู่นี้ เธอไม่ได้มาเพื่อความรัก แต่มันมีเหตุผลที่น่าเกลียดกว่านั้นซ่อนอยู่!" รินใจหายวาบ เธอสบตาศิลาที่หันไปมองซองเอกสารนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความระแวงอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนแรงในห้องนั่งเล่นถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย ศิลาเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่ค่อยๆ ดึงภาพถ่ายชุดหนึ่งออกมา รินจ้องมองด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนภาพ... มันไม่ใช่แค่ความลับของเธอ แต่มันคือหลักฐานที่เชื่อมโยงเธอกับเหตุการณ์ที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิต "คุณแม่เอามาจากไหน..." ศิลาถามเสียงสั่น นัยน์ตาที่เคยมีความรักให้รินตอนนี้กลับฉายแวววูบไหวและเต็มไปด้วยคำถามที่เธอก็ยังไม่เข้าใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!