กฎเหล็ก 3 ข้อที่ห้ามแหก

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองดัง *ปึก* จนรินต้องสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตตวัดมองเอกสารปกหนังสีดำสนิทที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบกับดวงตาคมกริบราวกับสัตว์ป่าของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ศิลาไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก เขาเพียงแต่ประสานมือเข้าหากัน วางข้อศอกไว้บนพนักพิง แล้วมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก รอยแผลเป็นจางๆ ที่พาดผ่านกรอบกรามยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูดิบเถื่อนและอันตรายเป็นทวีคูณ "นี่มันอะไรกันครับ คุณศิลา" รินแค่นเสียงถาม พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้ท่าทีแข็งกร้าว เธอเพิ่งรอดพ้นจากบรรยากาศชวนหายใจไม่ทั่วท้องในห้องทำงานเมื่อคืนมาได้หมาดๆ เช้าวันนี้เขาก็หาเรื่องโยนระเบิดลูกใหม่ใส่เธออีกแล้ว "กฎระเบียบสำหรับการอาศัยอยู่ใต้ชายคาเรือนภุชงค์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "อ่านให้ขึ้นใจ แล้วทำตามทุกตัวอักษร ถ้าไม่อยากให้เกิดเรื่องน่ารำคาญขึ้นกับคุณเสียก่อน" รินเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ เรียวิวกวาดสายตาอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นแรกด้วยความรู้สึกอยากจะขยำมันทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด *กฎเหล็ก 3 ข้อแห่งคฤหาสน์ภุชงค์* *ข้อที่หนึ่ง: ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวทางปีกตะวันตกหลังเวลาพระอาทิตย์ตกดิน โดยเฉพาะห้องใต้ดิน* *ข้อที่สอง: ห้ามตั้งคำถามเกี่ยวกับรอยแผลหรือเรื่องราวในอดีตของผม ไม่ว่าในสถานการณ์ใดก็ตาม* *ข้อที่สาม: ทุกคำสั่งของผม... คือคำขาด ไม่มีข้อยกเว้น และไม่มีสิทธิ์ต่อรอง* "ไร้สาระสิ้นดี!" รินทนไม่ไหวจนต้องโพล่งออกมา พร้อมกับดันกระดาษแผ่นนั้นคืนกลับไป "นี่มันยุคไหนแล้วครับคุณศิลา คุณคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าขุนมูลนายมาจากไหน ถึงมาออกกฎเผด็จการแบบนี้ใส่คนอื่นตามอำเภอใจ ผมมาที่นี่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณนะ!" ศิลาไม่โกรธเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูเซ็กซี่แต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว จนรินต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนมิด กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะสะกดให้เธอยอมจำนน "จำไม่ได้หรือครับคุณริน... ว่าเมื่อคืนใครเป็นคนร้องขอให้ผมช่วยชีวิตไว้" น้ำเสียงกระซิบพร่าข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา "คนที่เราเพิ่งช่วยไว้จากเงื้อมมือของคุณหญิงรดา น่าจะแสดงความนอบน้อมมากกว่าการมานั่งเถียงฉอดๆ แบบนี้นะครับ" "ผมไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย!" รินเถียงกลับทันควัน แม้ใบหน้าจะเริ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่ถูกจี้จุด "อีกอย่าง... เรื่องที่คุณหญิงรดาพยายามเล่นงานผม มันก็เพราะความลับบ้าๆ ในตระกูลของคุณนั่นแหละที่ดึงผมเข้ามาเกี่ยวข้อง!" ศิลาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียน แต่มือเรียวของรินกลับปัดออกอย่างรวดเร็วราวกับแมวระแวงภัย "อย่ามาแตะต้องตัวผมนะครับ" "ระวังตัวให้ดีเถอะคุณริน" ศิลาถอนมือกลับช้าๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจขึ้น "กฎ 3 ข้อนั้นไม่ได้ตั้งขึ้นมาเพื่อข่มเหงคุณ แต่มันตั้งขึ้นเพื่อคุ้มครองหัวกระบาลของคุณเองจากบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจ... ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่รอดออกไปจากที่นี่ ก็จงทำตามซะ" พูดจบ ศิลาก็หมุนตัวเดินกลับไปหยิบสูทสีดำสนิทขึ้นมาพาดบ่า เตรียมจะเดินออกจากห้อง ทิ้งให้รินนั่งกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ เธอนเกลียดความเอาแต่ใจของเขา เกลียดสายตาคู่นั้นที่มักจะมองทะลุปรุโปร่ง และเกลียดหัวใจตัวเองที่ดันเต้นแรงทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่ก่อนที่ศิลาจะก้าวพ้นธรณีประตูห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของพ่อบ้านชราที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ "คุณศิลาครับ!แย่แล้วครับ!" พ่อบ้านละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณหญิงรดา... ท่านบุกเข้ามาที่ห้องโถงใหญ่แล้วครับ! แถมยังพาสมุนติดอาวุธมาด้วย บอกว่าจะมาค้นหา 'สมบัติชิ้นนั้น' ให้ได้วันนี้ ไม่เช่นนั้นจะรื้อคฤหาสน์หลังนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองครับ!" ศิลาชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มืดมนลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมามองรินที่ยืนอึ้งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่คมกริบฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะสาวเท้ายาวๆ กลับมาหยุดตรงหน้าเธอคว้าข้อมือเรียวไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะไม่ให้เจ็บแต่ขัดขืนไม่ได้ "หมดเวลาเถียงกันแล้วครับคุณริน" ศิลาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความเร่งร้อน "ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย... ก็ก้าวขาตามผมมา แล้วเตรียมตัวรับมือกับนรกของจริงได้เลย!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ