คุณชายปากร้ายกับยัยเด็กแสบ

"ถ้าสมองของคุณมีรอยหยักน้อยเกินกว่าจะประมวลผลคำเตือน ผมยินดีจะแปลไทยเป็นไทยให้อีกรอบนะครับ... คุณชายศิลา" น้ำเสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ ประโยคที่ทิ้งท้ายไว้จากสัปดาห์ก่อนยังคงแขวนลอยอยู่ในบรรยากาศ ทว่าเจ้าของชื่อกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น ศิลายังคงยืนพิงกรอบหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟสลัวจากด้านนอกขับให้รอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาคมกริบนั้นดูน่าเกรงขามและลึกลับราวกับปีศาจในตำนานที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม ไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าฝีมือเธอจะดีเท่ากับฝีปากนะ ริน" ศิลาเค้นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เพราะคนส่วนใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ด้วยความมั่นใจแบบเธอ สุดท้ายก็ต้องคลานกลับออกไปร้องขอชีวิตแทบไม่ทัน" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสูงของเธอจะต่างกันพอสมควร แต่แววตาที่จ้องมองกลับไปนั้นไม่มีความหวั่นไหวเจือปนเลยแม้แต่น้อย ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นกายหอมเย็นผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของชายหนุ่มลอยเข้าปะทะจมูก บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันทีราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสอง "คำขู่ของคุณมันใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอกครับ เพราะผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมตบตาเหมือนใครหลายคน" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "และถ้าไอ้เรื่องคำสาปบ้าๆ ของตระกูลคุณมันมีจริง... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนกระชากหน้ากากความลับพวกนั้นออกมาเอง" ศิลาชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความระแวง เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอ "เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ถึงกล้ามาเล่นกับไฟกองใหญ่... ระวังตัวไว้เถอะ ริน ไฟกองนี้อาจจะไม่ได้แค่แผดเผาเธอ แต่มันจะหลอมละลายจนเธอไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าเลยทีเดียว" "ถ้าไฟกองนั้นมันคือคุณ..." รินยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบ หัวใจเต้นรัวระเร็วกับเคมีที่พุ่งพล่านและอันตรายจนน่าใจหาย "...ผมก็พร้อมจะลองเสี่ยงดูสักตั้งครับ" จังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาอันแปลกประหลาด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง พร้อมกับบานประตูไม้สักทองที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง "ศิลา! แกกำลังทำอะไรอยู่กับเด็กใหม่คนนี้!" เสียงตวาดกร้าวของคุณหญิงรดาดังขึ้น ขัดจังหวะการเผชิญหน้าที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ศิลาผละตัวออกจากรินอย่างช้าๆ สายตาคมกริบยังคงจ้องมองหญิงสาวด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น ก่อนจะหันไปสบตากับผู้เป็นป้าด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้เสมอนะครับ