รินจอมวางแผน

แก้วคริスタルทรงสูงในมือรินสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นแรงกระตุ้นจากอะดรีนาลีนที่กำลังสูบฉีดจนปลายนิ้วชา ในห้องทำงานสลัวของคฤหาสน์ตระกูลศิลา เอกสารลับเกี่ยวกับบัญชีทรัพย์สินที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้ถูกเธองัดออกมาวางเด่นหราบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอไม่ได้แค่เข้ามาค้นหาความจริง แต่เธอกำลัง "วางเหยื่อ" ล่อให้ปลากลืนเบ็ด เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาตามทางเดินหินอ่อนไม่ได้ทำให้รินสะดุ้งแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงใหญ่ของศิลาปรากฏขึ้นในกรอบประตู ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมจนน่ากลัว ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ รังสีความโกรธแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นความร้อน "คุณกำลังทำบ้าอะไรในห้องนี้ ริน" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยโทสะและ... ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ลึกๆ ซึ่งมีเพียงรินเท่านั้นที่สังเกตเห็น "ฉันกำลังทำหน้าที่แทนคุณไงครับ คุณศิลา" รินจงใจใช้น้ำเสียงเย้าแหย่และกวนประสาท เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละนิด ปลายส้นรองเท้ากระทบพื้นเสียงดังเป็นจังหวะ "คนที่คุณไว้ใจนักหนา... คุณหญิงรดา กำลังสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลคุณไปทีละน้อย และหลักฐานทั้งหมดก็กองอยู่ตรงนี้แล้ว" ศิลาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขาพุ่งเข้ามาคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้ด้วยความเร็วสูง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ทะลุเนื้อผ้าเข้ามา "คุณไม่น่ารนหาที่ตายเลย ริน" ศิลาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มใส "คุณคิดว่าการเอาตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อปีศาจ มันเท่มากนักหรือไง!" "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะลากหางจิ้งจอกอย่างคุณหญิงออกมาจากเงามืดล่ะครับ?" รินเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เคมีระหว่างทั้งคู่พุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสпарค์ "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าความลับที่คุณปกป้องมันจะพังทลายลงมาพร้อมกับผู้หญิงคนนั้นกันแน่" ศิลาชะงัก ดวงตาคมกริบวูบไหวไปชั่วขณะ มือที่จับต้นแขนเธออยู่เปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความคลั่ง "คุณนี่มันดื้อด้านที่สุด..." ศิลาพึมพำเสียงพร่า ปลายสายตาคมกริบมองริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยว "ปากดีแบบนี้ ต้องโดนทำโทษให้เข็ด" รินใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะกลัวอันตรายจากภายนอก แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดของสถานการณ์ ทำให้สติที่เตรียมมาอย่างดีเริ่มกระเจิง แต่ก่อนที่ริมฝีปากของชายหนุ่มจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นคำพูดทั้งหมด เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน "Bravo... ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง" ร่างชราแต่สง่างามของคุณหญิงรดาก้าวออกมาจากเงาของชั้นหนังสือ ในมือถือไม้เท้าหัวเงินแวววาว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีเข้ม ดวงตาคู่นั้นกวาดมองทั้งคู่ด้วยความเหยียดหยัน "เธอคิดจริงๆ หรือเด็กน้อย ว่าหลักฐานปลอมพวกนี้จะโค่นฉันได้?" คุณหญิงรดาหัวเราะในลำคอ "และเธอก็คงไม่รู้สินะ... ว่าคนที่เธออุตส่าห์ส่งเทียบเชิญมาติดกับดักในคืนนี้ ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว" ศิลากระชากตัวรินมาหลบไว้ด้านหลังทันที สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มที่ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความปรานี ผิดกับรินที่เบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังเร่งรีบเข้ามาล้อมกรอบคฤหาสน์จากด้านนอก ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยกำลังมหาศาล แสงไฟฉายสว่างวาบสาดส่องเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทนับสิบชีวิตที่ถืออาวุธครบมือ และผู้นำกลุ่มที่เดินยิ้มเยาะเข้ามาคือชายผู้ซึ่งควรจะตายไปแล้วจากเหตุการณ์เมื่อปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!