ความแค้นที่ฝังราก

กลิ่นอายความชื้นของห้องใต้ดินตระกูลศิลาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดในรอบสิบปี มันยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของอิฐเก่า คราบสนิมเหล็ก และกลิ่นอายของความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยปลายนิ้ว ศิลายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเงาร่างชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูง แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แววตาคู่นั้นยังคงเย่อหยิ่งและคมกริบราวกับใบมีด แม้ในยามที่สังขารจะโรยราลงไปมากแล้วก็ตาม "ไม่คิดเลยว่าเจ้าเด็กเหลือขอในวันนั้น จะกลายมาเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ได้... ศิลา" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น "คุณคงผิดหวังสินะครับ ที่ผมไม่ตายไปพร้อมกับรอยแผลพวกนั้น" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แต่ดวงตาคมกริบกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน ผู้หญิงคนนี้... คุณหญิงรดา ผู้กุมความลับและผู้สร้างนรกบนดินให้แก่เขาในวัยเด็ก รินที่ยืนแอบอยู่มุมมืดไม่ไกลจากประตู ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน สัญชาตญาณดิบในตัวบอกให้เธอพุ่งเข้าไปขวางกั้นระหว่างศުރิลากับปีศาจในคราบมนุษย์ผู้นี้ แต่สายตาคมของศิลาที่กวาดมามองเพียงเสี้ยววินาทีก็ส่งสัญญาณชัดเจน ห้ามขยับ... นี่คือบัญชีแค้นที่เขาต้องชำระด้วยตัวเอง "ความแค้นมันทำให้คนเราทำเรื่องโง่ๆ ได้เสมอ เจ้าก็เหมือนพ่อแม่ของเจ้า ไม่มีผิด" คุณหญิงรดาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน พลางขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ "คิดว่ากำจัดคนของฉันไปหมดแล้ว จะทำอะไรฉันก็ได้งั้นหรือ? แกมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือที่ฉันจะบีบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้" "ท่านคิดว่าตอนนี้ตัวเองยังมีอำนาจหลงเหลืออยู่อีกหรือครับ?" ศิลาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้อง "อำนาจที่ได้มาจากการเหยียบย่ำชีวิตคนอื่น วันนี้มันกำลังจะย้อนกลับมากลืนกินท่านแล้ว... ทุกแผลเป็นที่ท่านฝากไว้บนหลังผม ถึงเวลาที่ต้องชำระคืนด้วยดอกเบี้ยที่สาสม" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก รินกำมือแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวลระคนตื่นตระหนก เธอรู้ดีว่าศิลาเข้มแข็ง แต่บาดแผลในใจที่ถูกเปิดออก ย่อมแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่แสนสาหัส ทันใดนั้น ก่อนที่ศิลาจะทันได้เอื้อมมือไปคว้าตัวหญิงชรา เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังชั้นหนังสือเก่า "เยี่ยม... ช่างเป็นฉากการชำระแค้นที่งดงามเสียจริง" ร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ทำให้ศิลาต้องชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว "แก..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน "แปลกใจใช่ไหมล่ะศิลา?" เสียงนั้นกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "เกมนี้... ยังไม่จบง่ายๆ หรอกนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!