ความหึงหวงคือยาพิษ

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงในมือของศิลาถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายกำลังจดจ้องร่างระหงของรินที่ยืนหัวรอมแก้มกระซิบกระซาบคุยอยู่กับชายหนุ่มลูกชายนักธุรกิจนำเข้าอัญมณี ท่าทางสนิทสนมเกินงามนั่นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนถือไวน์อย่างไม่น่าเชื่อ "คุณศิลามองจนแก้วเกือบจะแตกคามือแล้วนะครับ ระวังเศษแก้วจะบาดมือเอาเสียก่อน" เสียงกระซิบเย้าแหย่ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยของคุณหญิงรดาที่เดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง หล่อนยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า สายตาดั่งนางพญางูพิษมองตามสายตาของชายหนุ่มไปยังเป้าหมาย "ผมไม่ได้มองอะไรทั้งนั้นครับ คุณหญิงคงตาฝาดไปเอง" ศิลาตอบเสียงเรียบเย็น ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึกกลับตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมยังคงไม่ละไปจากรินที่ตอนนี้กำลังส่งเสียงหัวเราะคิกคักให้กับมุกตลกของพ่อหนุ่มไฮโซคนนั้น ในขณะเดียวกัน รินที่แกล้งทำเป็นหัวเราะร่าเริงอยู่กับเหยื่อรายล่าสุด หางตากลับคอยเหลือบมองปฏิกิริยาของศิลาอยู่ตลอดเวลา แผนการยั่วโมโหเพื่อทดสอบความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเย็นชาของเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว รินตั้งใจจะทำให้ผู้ชายปากแข็งคนนี้ยอมคายความรู้สึกที่แท้จริงออกมาให้ได้ หลังจากที่ต้องทนเก็บงำความสงสัยในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้มานานเกินไป "คุณธนาพูดตลกจังเลยนะคะ รินเกือบจะเชื่อแล้วเนี่ย" รินแกล้งเอื้อมมือไปแตะแขนของชายหนุ่มเบาๆ อย่างสนิทสนม จงใจทำมุมให้ศิลาที่ยืนอยู่ไกลออกไปมองเห็นได้ถนัดตา เปรี๊ยะ! เสียงก้านแก้วไวน์ในมือศิลาหักคามือ ของเหลวสีแดงฉานไหลเปรอะเปื้อนฝ่ามือหนา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย ความโกรธเกรี้ยวและความหึงหวงที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุดทำให้เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ศิลาวางแก้วที่แตกยับลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดีด้วยความเร็ว ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปยังจุดเกิดเหตุทันที บรรยากาศรอบตัวรัศมีอำนาจของศิลารingลดอุณหภูมิลงจนคนรอบข้างต้องถอยร่นเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ "ขอตัวสักครู่นะครับคุณธนา พอดีผมมีเรื่อง 'ส่วนตัว' ที่ต้องสะสางกับคู่หมั้นของผมเสียหน่อย" ศิลาเดินมาหยุดยืนซ้อนหลังริน พร้อมกับมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอทันที แรงบีบที่เอวไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความเป็นเจ้าของจนรินต้องสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปสบตาคู่คมที่ตอนนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวง ธนากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "เอ่อ... ครับ เชิญตามสบายครับคุณศิลา" เมื่อเห็นสายตาดุดันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อของอีกฝ่าย ชายหนุ่มจึงรีบขอตัวเดินเลี่ยงหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว เมื่อเหลือกันแค่สองคน ศิลาก็ไม่รอช้า เขาออกแรงดึงรินให้เดินตามแรงก้าวของตนเองลัดเลาะผ่านผู้คนไปยังระเบียงด้านนอกคฤหาสน์ที่เงียบสงบและปลอดผู้คน ลมยามค่ำคืนพัดปะทะผิวแต่ก็ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกของคนทั้งคู่ได้ ปัง! ศิลาผลักร่างบางเบาๆ จนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับผนังระเบียงหินอ่อน มือหนาทั้งสองข้างทาบลงกับกำแพงกักขังเธอไว้ตรงกลาง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "สนุกมากไหมครับกับการไปยืนอ่อยผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผม?" ศิลาเค้นเสียงถาม รอยแผลเป็นที่หางคิ้วกระตุกเกร็งตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น รินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมีประกายความท้าทายซ่อนอยู่ "อ่อยอะไรกันล่ะคะ รินก็แค่คุยแก้เบื่อ... อีกอย่าง คุณศิลามีสิทธิ์อะไรมาว่ารินล่ะคะ ในเมื่อเราสองคนก็แค่อยู่ในข้อตกลง..." "สิทธิ์เหรอครับ?" ศิลาทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอต่ำทุ้งดังขึ้นอย่างน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะแผดเผาเธอกลายเป็นจุณ "คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าผมมีสิทธิ์อะไร..." รินใจเต้นระรัว จังหวะการหายใจเริ่มติดขัดเมื่อใบหน้าของเขาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและกลิ่นไวน์จางๆ ผสมผสานกันจนน่าเวียนหัว เคมีที่ร้อนแรงระหว่างกันพุ่งสูงจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ "ถ้าคุณยังกล้าไปยิ้มระรื่นให้ไอ้หน้าอ่อนคนไหนอีก ริน..." ศิลาหยุดคำพูดไว้แค่นั้นริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนมาหยุดอยู่ห่างจากกลีบปากนุ่มเพียงเซนติเมตรเดียว "ผมจะทำให้คุณรู้ว่า... การลงโทษคนที่ทำให้ผมหึงจนคลั่งมันเป็นยังไง" รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตั้งใจที่จะแกล้งเขากลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังตกหลุมพรางความเร่าร้อนที่ตัวเองเป็นคนขุดขึ้นมาเสียเอง ศิลาจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันของเธอก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตาเธออีกครั้ง แววตาคู่นั้นไม่มีความล้อเล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชามานาน ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดตรงทางเข้าประตูระเบียง "โอ้... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ หลานชายตัวดีของฉัน" เสียงแหบพร่าแต่น่ารังเกียจของคุณหญิงรดาดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเงาร่างของหล่อนที่ก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าอาיวุโส สายตากวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความสมเพชเวทนา ศิลาผละออกจากรินอย่างรวดเร็ว แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและดุดันในพริบตา เขายืนบังร่างของรินไว้ด้านหลังเพื่อปกป้องจากการคุกคามของคุณหญิงทันที "คุณหญิงมาทำอะไรที่นี่..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ฉันก็แค่มารับชม 'จุดจบ' ของละครฉากนี้ไงล่ะครับ..." คุณหญิงรดาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหน้าจอแสดงภาพบางอย่างที่ทำให้สีหน้าของศิลาและรินต้องเปลี่ยนสีไปพร้อมๆ กัน "ความลับที่แกพยายามปิดบังมาตลอด... ตอนนี้มันกำลังจะถูกเปิดเผยให้คนทั้งตระกูลรู้แล้วนะ ศิลา!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!