สัญญาสีเลือด

กลิ่นอายจาง ๆ ของสนิมเหล็กและหยดน้ำฝนที่ซึมผ่านรอยแตกของคฤหาสน์เก่า คลุ้งเคลือกอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของศิลา บรรยากาศรอบกายหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความอึดอัดนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับแววตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รินกอดอกแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารแผ่นบางที่เพิ่งร่วงหล่นจากลิ้นชักลับ มันไม่ใช่พินัยกรรม หรือโฉนดที่ดินธรรมดา แต่เป็นแผ่นหนังสีเหลืองกรอบที่ประทับรอยนิ้วมือสีชาด... รอยเลือดที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีดำสนิท "คุณซ่อนอะไรไว้อีก ศิลา" น้ำเสียงของรินราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนบางเบาในอก "สัญญาบ้าอะไรเนี่ย ทำไมชื่อของคุณถึงไปอยู่บนกระดาษแผ่นนี้ในฐานะ... ของสังเวย" ศิลาขยับตัวช้า ๆ เงาจากตะเกียงทองเหลืองทาบทับใบหน้าด้านซ้ายที่มีรอยแผลเป็นจาง ๆ ให้ดูคมคายและน่ากลัวขึ้นในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มเยาะหยันที่มักจะปรากฏบนมุมปากของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึก "คุณไม่ควรเข้ามายุ่งในพื้นที่ตรงนี้ ริน" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น เขาขยับเข้าประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ พัดเข้าปะทะจมูกจนรินต้องผละถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองอย่างจัง ศิลาใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างของรินให้อยู่ในอาณัติของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดุดัน ทว่าลึกซึ้งเสียจนรินต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ "ถอยไปนะ! อย่าใช้ความเงียบมากลบเกลื่อนปัญหา" รินพยายามทำเสียงแข็ง ทั้งที่แผ่นหลังแนบชิดกับความเย็นเยียบของไม้ "ผมอ่านภาษาละตินบนนั้นออกนะศิลา... มันบอกว่าเมื่ออายุครบสามสิบปีบริบูรณ์ ชีวิตของคุณจะถูกส่งมอบให้แก่... 'ผู้สร้างพันธะ' บ้าอะไรนั่น! คุณทำบ้าอะไรลงไปตั้งแต่ยังเด็กกันแน่" นิ้วเรียวแกร่งของศิลาเอื้อมขึ้นมาแตะปลายคางของรินบังคับให้หันกลับมาสบตา แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ "คุณฉลาดเกินไปแล้ว ริน... รู้ไหมว่าความอยากรู้อยากเห็นมันฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มขาวเนียน "สัญญาฉบับนั้นทำขึ้นตั้งแต่วันที่ตระกูลของเราเกือบจะล่มสลาย ปู่ของผมเป็นคนแลกมันมา... และผมในฐานะทายาทคนสุดท้าย คือคนที่ต้องชดใช้" "คุณก็เลยยอมเป็นหุ่นเชิดให้คุณหญิงรดาบงการงั้นเหรอ? ยอมแม้กระทั่ง... ให้คนพวกนั้นสูบวิญญาณไปทีละน้อยเพื่อแลกกับความอยู่รอดจอมปลอมเนี่ยนะ!" รินสวนกลับทันควัน ความโกรธผสมผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกจนร้อนผ่าว "คุณบ้าไปแล้วหรือไงศิลา!" "ใช่... ผมมันบ้า" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "บ้าจนกระทั่งยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องสิ่งที่ไม่ควรปกป้อง... รวมทั้งคุณด้วย" คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ปะทะกับความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของศิลา "หมายความว่า..." "ผมไม่ได้ถูกผูกมัดแค่กับวิญญาณในอดีต ริน" ศิลาขยับริมฝีปากเข้าใกล้ใบหูของริน กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แต่หัวใจของผม... มันถูกตีตราจองตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนผันเป็นความร้อนรุ่มที่แทบแผดเผา ความหวาดกลัวต่อสิ่งลี้ลับเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือข้างหนึ่งที่กำชายเสื้อของศิลาไว้โดยไม่รู้ตัวออกแรงกำแน่นขึ้นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว "คุณ... คุณมันเจ้าเล่ห์ที่สุด ศิลา" รินพยายามหาเสียงของตัวเองเจอ แต่เสียงนั้นกลับสั่นพร่าและเบาหวิว "สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ยังจะมีอารมณ์มาหยอดคำหวานใส่กันอีกหรือไง" "ก็เพราะมันอาจจะไม่มีพรุ่งนี้สำหรับผมอีกแล้วไงครับ" ศิลาเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้มีความอ่อนโยนลงอย่างกะทันหัน นิ้วโป้งเกลี่ยเบา ๆ ที่พวงแก้มใสอย่างทะนุถนอม "ถ้าคืนนี้คือคืนสุดท้ายที่ผมยังมีลมหายใจในฐานะมนุษย์... คนที่คุณควรจะสนใจมากที่สุด ไม่ใช่กระดาษพรรค์นั้นหรอก" สายตาที่พวกเขาสบกันไม่มีการหลบเลี่ยง มีเพียงความโหยหาและความลับนับร้อยที่กำลังร้องเรียกหาการปลดปล่อย เคมีที่ร้อนแรงและอันตรายแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟประทุ รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้เอื้อIเอ่ยคำปฏิเสธใด ๆ ออกมา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเยือกเย็น ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแหบแห้งคุ้นเคยที่ดังลอดมาจากทางเดินมืดสนิทด้านนอก "คุณชายศิลา... หมดเวลาเล่นสนุกแล้วนะครับ ท่านผู้นั้นมารอรับ 'เครื่องบรรณาการ' ชิ้นสุดท้ายของคุณแล้ว..." ศิลาผละออกจากร่างของรินทันที ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับมาเคร่งเครียดและดุดันดั่งเดิมในพริบตา เขารีบกวาดเอกสารสัญญาสีเลือดนั้นซ่อนไว้ในอกเสื้อ พร้อมกับคว้าด้ามปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดเซפอย่างรวดเร็ว รินหน้าซีดเผือดเมื่อหันไปมองบานประตูไม้ที่กำลังถูกดันเปิดออกช้า ๆ โดยเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!