จูบแรกท่ามกลางสายฝน

เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาเบื้องหลังคฤหาสน์ตระกูลศิลา ราวกับเสียงคำรามของปีศาจที่ไร้ความปรานี แต่มันยังไม่น่ากลัวเท่าสายตาคมกริบของคนที่กำลังยืนจ้องผมด้วยความโกรธเกรี้ยวในระยะประชิด "คุณมันดื้อด้านที่สุด ริน!" ศิลาคำรามลั่นห้องโถงมืดทึบ หยาดน้ำฝนที่เกาะพราวตามเส้นผมและไหลลงมาตามโครงหน้าคมคายยิ่งขับให้เขาราวกับรูปปั้นเทพเจ้ากรีกที่ถูกสาปให้มีชีวิต ความเย็นยะเยือกของอากาศภายนอกไม่สามารถดับความร้อนรุ่มที่แผดเผาอยู่ในอกของเราทั้งคู่ได้เลยแม้แต่น้อย ผมสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง พร้อมกับหัวเราะในลำคอด้วยความเหลืออด ปากเก่งๆ ของผมมักจะทำงานเร็วกว่าสมองเสมอในเวลาที่ถูกต้อนจนมุม "ใช่! ผมมันดื้อ แล้วคุณล่ะเป็นใคร เป็นเจ้าชีวิตผมหรือไงถึงต้องมาคอยบงการทุกฝีก้าว คุณศิลา! เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมสักที ความลับบ้าๆ ของตระกูลคุณ ผมไม่ได้อยากรู้มันนักหรอกนะ!" คำพูดประชดประชันพรั่งพรูออกมาเหมือนกระสุนที่ถูกรัวใส่เป้าหมาย ผมหายใจหอบถี่ อกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนควบคุมไม่อยู่ รินคนนี้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และวันนี้ก็ไม่มีวันยกเว้น แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชายอันตรายที่ใครๆ ต่างหวาดกลัวก็ตาม ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวผมด้วยความเร็วที่แทบไม่เปิดโอกาสให้ถอยหนี แผ่นหลังของผมชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบของคฤหาสน์อย่างจัง ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะยันกำแพงกั้นทางหนีไว้ทั้งสองข้าง กักขังผมไว้ในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและพลังกดดันอันมหาศาล "อยากรู้ดีนักใช่ไหม..." เสียงของเขาต่ำพร่า แหบแห้งแต่ทรงพลังจนหัวใจผมกระตุกวูบ "อยากลองดีกับไฟนักใช่ไหม ริน" "ถอยไปนะ..." ผมพยายามผลักแผงอกกว้างของเขาออก แต่ร่างหนากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "อย่ามาใช้ลูกไม้... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อศิลาใช้ความรวดเร็วปิดกั้นริมฝีปากของผมด้วยริมฝีปากของเขาเอง! มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความดุดันและเร่าร้อน ความโกรธเกรี้ยว ความอัดอั้น และความหึงหวงที่ซ่อนเร้นถูกหลอมรวมอยู่ในสัมผัสที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดื้อรั้นปะปนกับความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอด ทำให้สติสัมปชัญญะของผมหลุดลอยไปชั่วขณะ มือหนาเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยของผมไว้ บังคับให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ปลายลิ้นร้อนล้ำรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของผมอ่อนยวบลงทันที ความโกรธที่เคยคุกรุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะเทือนที่วิ่งพล่านไปทั่วเส้นประสาท อะดรีนาลีนในตัวพุ่งพล่านจนแทบหายใจไม่ทัน มือที่เคยผลักอกเขากลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเปียกชื้นของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดภายนอก หน้าต่างกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาของคนสองคนที่กำลังหลอมรวมความรู้สึกทั้งหมดลงไปในจูบนี้ จูบแรกที่ไม่ได้เกิดจากความยินยอมพร้อมใจในคราแรก แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ เมื่อศิลายอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงไม่ต่างจากผม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อและแดงก่ำของผมด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสวาทและความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด เขาก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูด้วยเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าจนผมขนลุกซู่ "จำไว้... ว่าอย่าท้าทายความอดทนของฉันอีก..." ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปากเถียงหรือด่าทอใดๆ กลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางโถงทางเดินก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "คุณศิลาคะ! เกิดอะไรขึ้น... เสียงดังมาจาก..." เสียงของคุณหญิงรดาที่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวตรงหัวมุมบันได ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบลงทันที เมื่อหันไปมอง ดวงตาคมกริบของผู้หญิงคนนั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวสุดขีด เมื่อเห็นภาพผมและศิลายืนชิดติดกันในสภาพที่ดูออกทันทีว่าเพิ่งผ่านอะไรมา ศิลาไม่ได้ผละตัวออกห่างจากผมทันที เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย พร้อมกับเอื้อมมือมาโอบเอวผมไว้หลวมๆ ก่อนจะหันไปสบตากับผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ซ่อนคมมีดไว้ครบถ้วน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นไปกับโมเมนต์นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!