เมื่อแมวขโมยสร้างเรื่อง

"ถอยไปเลยนะเจ้าก้อนขน! ออกไปจากแล็ปท็อปฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของพิมพ์ชนกแผดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงาน ก้อนขนสีขาวฟูฟ่องตัวหนึ่งไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่มันยังทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของด้วยการนอนแผ่หราทับคีย์บอร์ดจนหน้าจอแม็คบุ๊คเด้งอักษร 'ม' ยาวเหยียดเป็นพรืด เจ้าแมวเปอร์เซียหน้าบี้ตัวต้นเรื่องส่งเสียง "เมี๊ยว" ราวกับจะเย้ยหยัน ก่อนจะใช้เท้าหน้าเขี่ยปากกาไอแพดของเธอจนร่วงลงไปบนพื้นพรม "นี่มันไม่ใช่ห้องนั่งเล่นของคุณนะเจ้าตัวดี!" พิมพ์พยายามคว้าตัวมัน แต่เจ้าเหมียวกลับกระโดดแผล็วหลบไปบนชั้นวางหนังสือ ทำเอาแฟ้มงานดีไซน์โครงสร้างของเธอกระจัดกระจายเต็มพื้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามด้วยการเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ทำให้พิมพ์ต้องหันไปมองด้วยสายตาอาฆาต "พิมพ์คะ คือว่าพี่เจอ—" รุ่นพี่กรณ์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพห้องที่เหมือนโดนพายุลง "เกิดอะไรขึ้นน่ะ? แล้วนั่นแมวใคร?" "แมวข้างห้องค่ะ! ไอ้ตัวแสบที่ชอบทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรของฉัน!" พิมพ์ชี้ไม้ชี้มือไปทางชั้นวางหนังสือที่เจ้าแมวขนนุ่มกำลังนั่งเลียอุ้งเท้าอย่างสง่างาม "อ้าว พิมพ์... ผมว่าลูกสาวผมดูจะชอบห้องคุณมากกว่าห้องตัวเองนะ" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังกรณ์ ธันวายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาทเหมือนเคย เขาสวมเสื้อยืดสีเทาเก่าๆ ที่ดูยังไงก็ดูดีเกินไปสำหรับคนเพิ่งตื่นนอน สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่พิมพ์ แต่จับจ้องไปที่แมวเปอร์เซียตัวน้อยด้วยความเอ็นดูที่ต่างจากตอนมองเธอโดยสิ้นเชิง "คุณธันวา! เอาแมวคุณกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ งานฉันพังหมดแล้ว!" พิมพ์เท้าสะเอว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ด ธันวาเดินตรงเข้ามาในห้อง สายตาเขากวาดมองกองเอกสารที่กระจายเกลี่ยกลาด ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของพิมพ์ เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนพิมพ์ต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ของเขาทำเอาหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ "ขอโทษแทน 'น้องโมจิ' ด้วยนะครับ สงสัยจะติดใจสถาปนิกคนสวยข้างห้อง" เขาว่าพลางยิ้มมุมปาก มือหนาเอื้อมไปอุ้มเจ้าแมวตัวแสบขึ้นมาแนบอก "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ แล้วก็อย่ามาเรียกชื่อเล่นฉันเฉยๆ แบบนั้นด้วย" พิมพ์พยายามทำเสียงแข็ง ทั้งที่หน้าเริ่มร้อนผ่าว "ทำไมล่ะครับ? หรือว่า..." ธันวาแกล้งลากเสียงยาว สายตาเขาวับวาวด้วยความเจ้าเล่ห์ "เมื่อกี้ที่พิมพ์แชทมาบอกว่า 'หึง' รุ่นพี่คนนั้น... มันหมายความว่ายังไงครับ?" กรณ์ที่ยืนทำตัวลีบอยู่ข้างหลังกระแอมไอเบาๆ พยายามเลี่ยงสถานการณ์ที่เริ่มจะร้อนระอุ "เอ่อ... พี่ว่าพี่ไปรอกันที่บริษัทก่อนดีกว่านะพิมพ์ งานด่วนที่ส่งมาน่ะ" "เดี๋ยวสิคะพี่กรณ์!" พิมพ์ร้องเรียก แต่รุ่นพี่หนุ่มก็ชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเธอกับชายหนุ่มข้างห้องและเจ้าแมวเปอร์เซียที่มองเธอด้วยสายตาจับผิด "ดูสิ พิมพ์ยังไม่ได้ตอบผมเลย" ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาไม่ได้อุ้มแมวไว้ที่อกแล้ว แต่ปล่อยให้เจ้าเหมียวลงไปเดินบนโต๊ะทำงานของเธออีกครั้งแทน "ฉัน... ฉันไม่ได้หึง! ฉันแค่รำคาญ!" พิมพ์โต้กลับ เสียงเริ่มสั่น "ปากแข็งจังนะครับ" ธันวาหัวเราะหึๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนพิมพ์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "เอาอย่างนี้ไหม ถ้าผมช่วยเก็บห้องให้คุณใหม่ทั้งหมด... ถือว่าแลกกับการที่พิมพ์ยอมไปกินมื้อเย็นกับผมวันเสาร์นี้ ดีลไหม?" พิมพ์ชะงัก เธอจ้องมองนัยน์ตาเรียวรีที่แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด มือที่กำลังจะหยิบปากกาขว้างใส่เขาหยุดค้างไว้กลางอากาศ ในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบหลุดออกมาจากอก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ พิมพ์รีบคว้าขึ้นมาดูด้วยความตกใจ มันคือแชทจาก 'กลุ่มงานโปรเจกต์ใหญ่' ที่กรณ์เพิ่งส่งอะไรบางอย่างเข้ามา *กรณ์ (รุ่นพี่): พิมพ์ พี่ลืมบอกไป... ที่ปรึกษาโปรเจกต์ใหม่ที่บริษัทเพิ่งเซ็นสัญญาเข้ามาช่วยงานเราน่ะ คือคุณธันวาที่อยู่ข้างห้องน้องนั่นแหละ เขาเพิ่งแจ้งเปลี่ยนตัวมาเมื่อเช้านี้เอง!* มือพิมพ์สั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองธันวาที่กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องเกิดอะไรขึ้น "คุณ..." พิมพ์พูดได้เพียงคำเดียว "อ้อ... ลืมบอกไปเลยครับ พอดีผมเพิ่งสมัครเป็นที่ปรึกษาให้บริษัทคุณเมื่อกี้" ธันวาขยิบตาข้างหนึ่ง "เราคงต้องเจอกันทุกวัน ทั้งที่ทำงาน... แล้วก็ที่บ้านด้วยนะครับ... ว่าที่แฟนในอนาคต" พิมพ์อ้าปากค้าง สมองหมุนคว้างเมื่อรู้ตัวว่าติดกับดักเข้าเต็มเปา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเอ็นดูความโก๊ะของคุณพิมพ์และพ่อหนุ่มปากแจ๋วคนนี้นะคะ!