ปาร์ตี้ดาดฟ้าคอนโดระอุ

เสียงกีตาร์โปร่งตัวเก่าที่ผ่านการเล่นมาจนรอยไม้ถลอกปอกเปิกดังขึ้นเบาๆ เป็นทำนองเพลงอินดี้ฟีลกู๊ดที่ใครฟังก็ต้องโยกหัวตาม แต่สำหรับพิมพ์ชนกแล้ว... เธอกลับรู้สึกว่าเสียงสายกีตาร์พวกนั้นมันกำลังดีดดิ้นอยู่บนเส้นประสาทของเธอเองต่างหากค่ะ "อ้าว คุณพิมพ์! ยืนทำหน้าเครียดเป็นยักษ์วัดแจ้งอยู่ตรงมุมตึกแบบนั้น เดี๋ยวตีนกาถามหาไม่รู้ด้วยนะ" เสียงกวนประสาทของนายธันวา สถาปนิกปากแจ๋วข้างห้องดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของเพื่อนร่วมคอนโดบนชั้นดาดฟ้า เจ้าตัวนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สนามพับได้ มือข้างหนึ่งดีดคอร์ดกีตาร์โปร่งสบายๆ ส่วนตาสองชั้นคมกริบนั้นกลับพินิจพิเคราะห์มองมาที่เธออย่างไม่วางตา ชนิดที่ว่าต่อให้มีคนเดินผ่านหน้าเขาเป็นสิบคน สายคู่นั้นก็ไม่ยอมละออกจากร่างเธอเลยสักนิด พิมพ์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวรากับกลองเพลเมื่อตระหนักได้ว่า... งานเข้าเธอเข้าให้แล้วจริงๆ ยิ่งพอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นที่เธอเผลอไปตกลงรับปากว่าจะขึ้นมาช่วยเขาจัดของบนดาดฟ้าเพราะโดนสายตาออดอ้อนแกมบังคับเข้า เธอก็อยากจะย้อนเวลากลับไปแล้วเอาแฟ้มโปรเจกต์ฟาดหน้าตัวเองสักสามที "ไม่ได้เครียดค่ะ แค่กำลังคิดอยู่ว่าถ้าดีดีไซน์เนอร์อย่างฉันเอาแฟ้มงานฟาดหน้าคนแถวนี้สักรอบ จะข้อหาทำร้ายร่างกายหรือแค่ป้องกันตัวจากมลพิษทางเสียงกันแน่" พิมพ์เชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วใส่ด้วยความหมั่นไส้ พยายามกลบเกลื่อนความวูบโหวงแปลกๆ ในอกที่ถูกสายตาพราวระยับของเขาจู่โจม ธันวาหัวเราะร่วนในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นช่างน่าตีให้ตายนัก แถมเจ้าตัวยังแกล้งทำเป็นดีดสายกีตาร์เสียงดังขึ้นกลบเกลื่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "โหดร้ายจังเลยนะคะคุณพิมพ์ คนอุตส่าห์ตั้งใจเล่นเพลงนี้ให้ฟังเป็นพิเศษแท้ๆ" เขาแกล้งทำหน้าหงอย ทำปากคว่ำเหมือนเด็กโดนขัดใจ แต่ประกายในตาพราวระยับนั่นมันฟ้องชัดเจนว่ากำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอนั่นแหละค่ะ งานเลี้ยงสังสรรค์เล็กๆ ของลูกบ้านชั้นดาดฟ้าในค่ำคืนนี้ดำเนินไปอย่างครึกครื้น ลมเย็นๆ จากแม่น้ำเจ้าพระยาพัดเอื่อยกลิ่นอายความสุขและกลิ่นหอมของบาร์บีคิวลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มีนเพื่อนสนิทตัวดีของเธอที่อุตส่าห์หอบสังขารตามขึ้นมาสมทบด้วย กำลังยืนอมยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ข้างโต๊ะวางเครื่องดื่ม สายตาส่งซิกแซกแซวเธอไม่หยุดจนพิมพ์อยากจะหันไปหยิกเนื้อเพื่อนสักทีสองที ข้อหาปล่อยให้เธอเผชิญชะตากรรมอยู่กับตาสถาปนิกจอมกวนคนนี้ตามลำพัง "พิมพ์ แกดูพี่ธันวาเขาสิ สายตาแบบนี้นี่มันกวางน้อยโดนหมาป่าจ้องจะกินตับชัดๆ" เสียงกระซิบกระซาบจากมีนดังลอดเข้ามาในโสตประสาท ทำเอาพิมพ์เกือบสำลักน้ำพั้นช์ในมือ "กินตับอะไรของแก ยัยมีน! เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว" พิมพ์แหวใส่เพื่อนเสียงเบา พยายามทำเป็นสนใจถาดบาร์บีคิวตรงหน้า แต่หางตากลับดึงดูดให้ต้องหันไปมองเจ้าของชื่อที่ตอนนี้เปลี่ยนมาวางกีตาร์ลงพิงกับเก้าอี้ แล้วลุกขึ้นเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกระป๋องโซดาเย็นเฉียบในมือ ธันวาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นอายลมค่ำคืนทำให้พิมพ์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เขายื่นกระป๋องโซดามาแตะเข้าที่แก้มใสเบาๆ จนเธอสะดุ้งโหยง "เหม่ออะไรอีกแล้วครับ หรือว่ากำลังคิดถึงคำสารภาพรักของผมอยู่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแซuชิดริมหูจนขนอ่อนลุกซู่ "ใครคิดถึงคุณ ทาสแมวอย่างคุณนี่หลงตัวเองเก่งเป็นที่หนึ่งเลยมั้งคะ" พิมพ์รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ธันวากลับก้าวตามมาติดๆ อย่างรู้ทัน "เปล่าหลงตัวเองสักหน่อย... แต่หลงคนแถวนี้มากกว่า" ตายแน่ๆ ยัยพิมพ์ แกตายแน่ๆ! ประโยคหยอดเบอร์แรงแบบหน้าด้านๆ หน้าตายเฉย ทำไมอีตาสถาปนิกนี่ถึงขยันทำให้ใจเธอสั่นอยู่เรื่อยเลยนะ พิมพ์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมากองรวมกันบนพวงแก้มจนต้องรีบยกมือขึ้นมาพัดวีแก้เก้อ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือแค่เธอกับเขา เสียงเพลงจากลำโพงบลูทูธและเสียงหัวเราะรอบข้างคล้ายจะถูกดึงให้เงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ธันวายังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาคู่เดิม สายตาที่จริงจังจนน่ากลัว... สายตาที่บอกเล่าความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้หลังรอยยิ้มกวนประสาทมาตลอด แต่แล้ว ในจังหวะที่พิมพ์กำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง... "อ้าว น้องพิมพ์ครับ อยู่นี่เอง พี่ตามหาซะทั่วเลย" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'กรณ์' สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่สุดฮอตจากที่ทำงานเดียวกันที่เข้ามาพัวพันกับโปรเจกต์ล่าสุดของเธอ ก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคน พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์และแก้วเครื่องดื่มในมือ ธันวาหุบยิ้มฉับพลัน คิ้วหนากระตุกเข้าหากันทันที นัยน์ตาคมกริบที่เคยพราวระยับเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและคมปลาบขึ้นมาในเสี้ยววินาที พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าธันวาที่ตอนนี้สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น บรรยากาศรอบตัวที่เคยนุบนิบชวนอมยิ้มเมื่อกี้ พังทลายลงในพริบตา กลายเป็นสนามอารมณ์ขนาดย่อมที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ! สมุดบันทึกสีน้ำตาล --- ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยพิมพ์กับนายธันวาด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้ยังมีมุมฟินๆ ชวนจิกหมอนรออยู่อีกเพียบเลยค่ะ!