โลกกลมยิ่งกว่าลูกบอล

"ถ้าจะกรุณาช่วยหุบยิ้มแบบนั้นลงสักนิด คุณพิมพ์ชนกจะทำให้การประชุมร่วมกันสามเดือนนี้มีอายุขัยยืนยาวขึ้นอีกโขเลยนะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือหัว ดึงฉันให้หลุดจากภวังค์ความสติหลุดลอยเมื่อครู่ ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบหุบยิ้มกว้างที่เผลอระบายออกมาตอนอ่านข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงทันที พร้อมกับถลึงตาใส่ร่างสูงโปรดของ 'ธันวา' สถาปนิกหนุ่มปากแจ๋วข้างห้อง ที่ตอนนี้กำลังย้ายตัวเองจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มายืนค้ำโต๊ะประชุมตัวใหญ่ในห้องประชุมของบริษัทด้วยท่าทางสบายอกสบายใจเกินเบอร์ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะเนี่ย! หลังจากผ่านพ้นความโกลาหลของการประชุมโปรเจกต์รีโนเวทคอมมูนิตี้มอลล์สุดหินร่วมกับบริษัทออร์แกไนเซอร์ยักษ์ใหญ่ พี่กรณ์รุ่นพี่สุดฮอตของเราเพิ่งจะประกาศผลทีมที่ต้องรับหน้าที่ดูแลโปรเจกต์นี้แบบเอ็กซ์คลูซีฟยาวนานถึงสามเดือนเต็ม และชื่อของคู่กัดตลอดกาลอย่าง 'ธันวา' ก็ถูกประกาศออกมาในฐานะสถาปนิกหลักฝั่งฟรีแลนซ์พาร์ทเนอร์... ที่สำคัญที่สุดคือ โต๊ะทำงานชั่วคราวของเขาในโปรเจกต์นี้ ถูกจัดให้นั่งประกบติดกับฉันแบบแนบเนื้อชนิดที่หายใจรดต้นคอกันได้เลย! "ใครยิ้มคะ? ฉันไม่ได้ยิ้มสักหน่อย ตาฝาดแล้วคุณธันวา" ฉันเถียงเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียพวงแก้ม "อ้าวเหรอคะ นึกว่าดีใจจนเนื้อเต้นที่จะได้ร่วมงานกับสถาปนิกสุดหล่อฝีมือดีอย่างฉันตั้งสามเดือนซะอีก เห็นนั่งมองหน้าจอแล้วยิ้มจนแก้มจะปริ" ธันวาไหวไหล่เบาๆ เขาย่อตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ว่างอยู่ วางแฟ้มเอกสารปึกหนaลงบนโต๊ะเสียงดังปึ้ง ดวงตาเรียวรีคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสتิลมินิมอลมองตรงมาที่ฉันด้วยแววตากรุ้มกริ่มที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก ให้ตายเถอะค่ะ... แค่เจอหน้ากันที่คอนโดทุกวัน อาหารเย็นที่ต้องแย่งกันซื้อ หรือเสียงเพลงร็อกที่เขาเปิดดังเกินเบอร์จนฉันต้องทุบผนังห้องประท้วง ก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว นี่ฉันต้องมาทำงานร่วมกับผู้ชายคนนี้แปดชั่วโมงเต็มติดต่อกันเป็นเวลาเก้าสิบวันเนี่ยนะ? สติสัมปชัญญะของพิมพ์ชนกคนนี้จะเหลือรอดไปถึงวันส่งมอบงานไหมคะเนี่ย! "เชิญมโนไปคนเดียวเถอะค่ะ ฉันแค่กำลังคิดอยู่ต่างหากว่า... ฉันทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมาเวียนว่ายตายเกิดร่วมกับคนปากเสียอย่างคุณ" ฉันหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือแก้เก้อ พยายามทำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุดเพื่อรักษามาDของดีไซน์เนอร์สาวมืออาชีพ "กรรมรักมั้งคะ" ธันวาตอบกลับหน้าตาเฉย แถมยังลากเสียงยาวในคำว่า 'รัก' จนน่าหยิกให้เนื้อเขียว "โบราณเขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้แบบนั้น คุณพิมพ์อาจจะแอบปลื้มฉันมานานแล้วแต่ไม่กล้าบอก เลยใช้มุกเกกลียดกลัวมากลบเกลื่อนหรือเปล่าเอ่ย?" "หลงตัวเองขั้นสุดยอด!" ฉันหันไปค้อนขวับ "ถ้าโปรเจกต์นี้พังไม่เป็นท่าเพราะคุณกวนประสาทฉัน ฉันจะฟ้องพี่กรณ์ให้หักเงินเดือนคุณครึ่งหนึ่งเลยคอยดู" "โหดร้ายจังเลยนะคะ" เขาทำหน้ายู่ยี่เลียนแบบแมวเปอร์เซียถูกขัดใจ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "แต่เสียใจด้วยนะ... พี่กรณ์เขาเซ็นสัญญากับทางเราแบบการันตีเรทราคาพรีเมียมเรียบร้อยแล้ว ต่อให้คุณพิมพ์อยากไล่ฉันออกตอนนี้ ก็ทำได้แค่กอดอกมองตาปริบๆ แล้วก็... ทำงานร่วมกับฉันไปจนครบสามเดือนเต็มค่ะ" คำพูดของเขาเหมือนหมัดฮุคเข้าที่ลิ้นปี่ ยิ่งคิดภาพว่าต้องนั่งอยู่ข้างผู้ชายคนนี้ทุกวัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกทุกครั้งเวลาเขาขยับตัว และรอยยิ้มกวนๆ ที่ชอบทำให้อารมณ์ปั่นป่วน หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ซะอย่างนั้น ในจังหวะที่เรากำลังจะเถียงกันต่อ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'มีน' เพื่อนสนิทสายเสือกที่เดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้วในมือ หล่อนกวาดสายตามองฉันกับธันวาที่นั่งใกล้กันเกินความจำเป็นสลับไปมา ก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ระดับสิบแปดกระบวนท่ามาให้ "อุ๊ย ตายแล้ว~ บรรยากาศดูอบอุ่นกลมเกลียวกันดีจังเลยนะคะเนี่ย คู่จิ้นข้างห้องเขาร่วมงานกันจริงจังแบบนี้ อีมีนคนนี้เบาใจไปเปลาะหนึ่งละ" มีนแซวเสียงดังลั่นจนเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่ยังเก็บของอยู่ในห้องหันมามองเป็นตาเดียว "มีน!" ฉันแหวใส่เพื่อนตัวดีหน้าแดงก่ำ "อย่ามาพูดจาเลอะเทอะนะ แกก็รู้ว่าฉันกับตานี่..." "ฉันชื่อธันวาครับคุณมีน ไม่ใช่ตานี่" ธันวาถือวิสาสะแทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย แถมยังส่งยิ้มพิมพ์ใจให้มีนราวกับเป็นลูกเขยแสนดี "ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ สามเดือนนี้ผมจะดูแลคุณพิมพ์ให้อย่างดีเลย... ทั้งในเวลางานและนอกเวลางานด้วย" "แหมมม~ ได้ยินแบบนี้ฉันก็โล่งอกค่ะ ฝากดูแลยัยพิมพ์จอมเหวี่ยงนี่ด้วยนะคะ นางเรื่องเยอะแต่ใจ and งอนง่ายหายเร็วค่ะ" มีนหัวคิกคักอย่างชอบใจ ยื่นแก้วกาแฟให้ฉันแก้วหนึ่งก่อนจะรีบถอยฉากออกไปจากห้องอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ฉันนั่งจมอยู่กับความอึดอัดที่ผสมโรงความเขินอายจนทำตัวไม่ถูก ฉันแสร้งก้มหน้าก้มตาเปิดแท็บเล็ตเพื่อเช็คสเปรย์แบบแปลนงาน พยายามไม่สบตากับคนข้างๆ ที่ตอนนี้ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่ของเราแทบจะชนกัน "เอาล่ะค่ะ เริ่มงานจริงจังกันดีกว่า" ฉันกระแอมเบาๆ "ไหนล่ะไอเดียที่คุณธันวาเสนอพี่กรณ์เมื่อกี้ ขอดูสเก็ตช์หยาบหน่อยซิคะ ว่าจะเจ๋งสักแค่ไหนเชียว" ธันวาไม่พูดเปล่า เขายื่นแท็บเล็ตของตัวเองมาวางเกยไว้บนพื้นที่หน้าจอของฉัน หน้าจอแสดงผลแบบแปลน 3D ของคอมมูนิตี้มอลล์ที่ถูกปรับแก้โครงสร้างใหม่ให้ดูโปร่งโล่งและเชื่อมโยงกับธรรมชาติอย่างลงตัว ฝีมือการออกแบบของเขายอมรับเลยว่าเฉียบคมและมีเอกลักษณ์มากจริงๆ สมกับที่เป็นสถาปนิกชื่อดังที่บริษัทใหญ่ๆ ตามตัว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันชะงัก ไม่ใช่ตัวแบบแปลนในจอ... แต่มันคือ 'โน้ตย่อ' เล็กๆ ที่เขาพิมพ์แปะไว้มุมขวาบนของหน้าจอแท็บเล็ตต่างหาก [*'พิมพ์ชนก... เลิกคิ้วขมวดได้แล้วค่ะ เดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะ เป็นห่วง (จาก: สถาปนิกข้างห้องคนหล่อ)'*] ฉันเงยหน้าขวับขึ้นไปมองคนเขียนทันที ธันวากำลังนั่งเท้าคางอมยิ้มบางๆ ส่งสายตาแพรวพราวมาให้โดยไม่มีความเกรงอกเกรงใจ ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของทีมงานคนอื่นๆ ที่เริ่มทยอยเดินออกจากห้องประชุม ปล่อยให้เราสองคนอยู่ตามลำพังท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มอบอวลไปด้วยความหวานแปลกประหลาด ทว่า... ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากด่าคนหลงตัวเองสักชุดใหญ่ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปฯ แชต์สีเขียว เป็นข้อความจาก 'กรณ์' รุ่นพี่ที่ทำงาน ส่งเข้ามาสั้นๆ แต่ทำเอาเลือดในGกกายของฉันเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ [*"พิมพ์... คืนนี้หลังเลิกงาน พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย เป็นเรื่องโปรเจกต์... แล้วก็เรื่องของเราสองคนด้วยนะ สะดวกไหมครับ?"*] ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่ยังไม่ทันได้คิดคำตอบ ธันวาที่นั่งชำเลืองมองหน้าจออยู่เงียบๆ ก็หุบยิ้มฉับพลัน บรรยากาศรอบตัวผู้ชายอารมณ์ดีคนเมื่อครู่วูบเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและจริงจังขึ้นมาทันตาเห็นอย่างน่าประหลาด "เรื่องของคุณกรณ์เหรอคะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความขี้เล่นเมื่อครู่ นัยน์ตาคมกริบมองหน้าจอโทรศัพท์ของฉันสลับกับใบหน้าของฉันนิ่งสนิท "ดูท่าทาง... สามเดือนนี้คงไม่ได้มีแค่เรื่องงานที่เราต้องเคลียร์กันยาวๆ แล้วล่ะมั้งครับคุณพิมพ์ชนก" [โปรดติดตามตอนต่อไป] *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมรอยยิ้มและกำลังใจให้ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" นะคะ)*