สงครามย่อมๆ ในกลุ่มไลน์คอนโด

เสียงแจ้งเตือนกลุ่มไลน์ [คอนโดศุภLife: สังคมคุณภาพไม่เผือกเรื่องชาวบ้าน] ดังรัวติดกันสبيดสี่ห้าครั้งจนหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือน พิมพ์ชนกที่กำลังงงงวยกับดีเทลแปลนห้องชุดแบบบิ้วอินของลูกค้ารายใหญ่ถึงกับต้องวางปากกาในมือลงด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่มองหน้าจอด้วยความฉุนเฉียวเมื่อเห็นชื่อตัวต้นเรื่องที่ขยันสร้างความปั่นป่วนเสียตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า **ธันวา (ห้อง 709):** *"อรุณสวัสดิ์ครับเพื่อนบ้านทุกคน เมื่อคืนใครฝันร้ายเรื่องโครงสร้างพังทลายบ้างเอ่ย? ส่วนผมฝันดีมากเลยนะ ได้ยินเสียงคนข้างห้องบ่นพึมพำเรื่องแก้แบบจนดึกดื่น... เป็นห่วงแทบแย่ กลัวกำแพงห้องจะทะลุมาหาผมจังเลยครับ"* ให้ตายเถอะ! นี่พ่อหนุ่มสถาปนิกปากแจ๋วคนนั้นว่างงานมากนักหรืออย่างไร ถึงได้มานั่งเฝ้าสังเกตการณ์ชีวิตชีวาของเธอผ่านผนังห้องปูนหนาแค่สิบเซนติเมตรแบบนี้ พิมพ์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้จนแทบอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะ เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ประโยคที่เขากระซิบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับสายตาคู่นั้น... *'โดยเฉพาะโครงสร้างหัวใจของคนข้างห้องคนนี้ด้วยครับ'* มันทำเอาเธอนอนพลิกไปพลิกมาจนถึงตีสามเพราะสลัดภาพรอยยิ้มกวนประสาทนั้นออกจากสมองไม่ได้เสียที **มีน (ห้อง 802 - ตัวชงแห่งชาติ):** *"อุ๊ยยยย! อะไรยังไงคะคุณขาาาา 709 กับ 710 เขามีซัมething กันแต่เช้าเลยเหรอเนี่ย เล่าให้ฟังด่วนค่ะมีนหูผึ่งแล้วนะ!"* **พี่กรณ์ (สถาปนิกสุดฮอต/รุ่นพี่ที่ทำงาน):** *"พิมพ์ มีอะไรรึเปล่า? เสียงดังมาจากห้องข้างห้องเหريอให้พี่ช่วยเคลียร์ให้ไหม?"* พิมพ์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา เธอนิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วแสงเพื่อดับไฟเสือกของเพื่อนร่วมคอนโดและตอกกลับพ่อหนุ่มข้างห้องจอมกวนให้หน้าหงายไปเสีย **พิมพ์ (ห้อง 710):** *"รบกวนคุณธันวาช่วยเอาเวลาว่างไปตรวจงานสถาปัตยกรรมของตัวเองเถอะค่ะ อย่ามาใส่ใจเรื่องผนังห้องคนอื่นเลย ส่วนเรื่องโครงสร้างหัวใจ... ของฉันแข็งแรงดีไม่มีวันพังทลายแน่นอนค่ะ กรุณาเก็บความหวังดีของคุณไว้ใช้กับตัวเองเถอะนะคะ!"* พิมพ์กดส่งข้อความด้วยความสะใจ เธอจินตนาการภาพหน้าเหวอๆ ของธันวาตอนที่อ่านข้อความนี้ไม่ออกเลยว่าจะตลกขนาดไหน ทว่า... ยังไม่ทันที่ความสะใจจะจางหายไป เสียงแจ้งเตือนไลน์ส่วนตัว (Direct Message) ก็เด้งขึ้นมาทันที เป็นชื่อของธันวาที่ทักข้อความส่วนตัวมาหาเธอโดยตรง **ธันวา:** *"ปากเก่งจังเลยนะคะคนสวย... เมื่อเช้าชิมกาแฟหรือกินพริกมา ถึงได้เผ็ดร้อนเบอร์นี้?"* **พิมพ์:** *"มีอะไรคะ? ถ้าไม่มีเรื่องงานหรือเรื่องสำคัญ กรุณาอย่าทักแชตส่วนตัวค่ะ ฉันยุ่ง"* **ธันวา:** *"เรื่องสำคัญสิครับ... สำคัญมากด้วย เรื่องหัวใจคุณเนี่ยแหละที่ผมต้องดูแลเป็นพิเศษ หึๆ ว่าแต่เย็นนี้ว่างไหมครับ? พอดีผมซื้อเค้กช็อกโกแลตเจ้าโปรดมาฝาก ไถ่โทษที่เมื่อคืนไปกวนใจตอนกำลังปั่นงาน"* พิมพ์มองข้อความนั้นแล้วแค่นั้นรับลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ เธอพยายามจะไม่ใจอ่อนให้กับลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้เด็ดขาด แม้ว่าลึกๆ ในใจ กลิ่นหอมของเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่เธอชอบจะลอยมาเตะจมูกขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น ผู้ชายคนนี้นี่มันร้ายกาจเสียจริง รู้จุดอ่อนของเธอทุกอย่างราวกับมีเครื่องสแกนความชอบติดตั้งไว้ในสมอง **พิมพ์:** *"ไม่ว่างค่ะ และไม่ต้องเอาอะไรมาให้ทั้งนั้น ฉันไม่กินของจากคนแปลกหน้า"* **ธันวา:** *"คนแปลกหน้าที่รู้ว่าคุณชอบกินเค้กช็อกโกแลตแบบไม่หวานมาก และชอบนอนกอดหมอนข้างลายแมวส้มเนี่ยนะ... ยังเรียกว่าแปลกอยู่อีกเหรอครับ?"* พิมพ์ถึงกับชะงัก ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ... เขารู้เรื่องหมอนข้างลายแมวส้มของเธอได้อย่างไร? หรือว่าเขาแอบติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องเธอรึเปล่า! ความคิดประหลาดแล่นเข้ามาในหัวจนเธอต้องรีบเดินไปเช็กสำรวจบานหน้าต่างและรอยต่อผนังห้องทันทีด้วยความระแวง ในขณะที่พิมพ์กำลังหัวเสียกับความกวนประสาทไร้ขีดจำกัดของธันวา เสียงเคาะประตูห้องเบาๆ ก็ดังขึ้นสามครั้ง 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' พิมพ์ขมวดคิ้วมุ่น เดินไปที่หน้าประตูก่อนจะส่องตาแมวดู ปรากฏว่าเป็นแผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองสดใสแปะอยู่หน้าตาแมวพอดี พร้อมกับกล่องเค้กช็อกโกแลตขนาดกะทัดรัดผูกโบว์สีน้ำตาลอ่อนวางไว้บนพรมเช็ดเท้า เธอดึงกลอนเปิดประตูออกอย่างรวดเร็วเพื่อจะต่อว่าคน(โรคจิต)ข้างห้อง ทว่าทางเดินหน้าห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีเงาของธันวาแม้แต่คนเดียว มีเพียงลมเย็นๆ จากระเบียงทางเดินที่พัดผ่านมาวูบหนึ่ง และกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบอันเป็นเอกลักษณ์ พิมพ์หยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ *“กินให้อร่อยนะครับคนเก่ง... อ้อ ระวังตัวด้วยนะ เพราะผมกำลังคิดแผนที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในใจคุณแบบถาวร โดยไม่ต้องขออนุญาตวิศวกรโครงสร้างแล้วล่ะ”* พิมพ์กัดริมฝีปากแน่น แก้วفสีระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอรีบดึงกล่องเค้กเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูปังใหญ่ ทว่าก่อนที่เธอจะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความไปด่าทอเขาแก้เขิน เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นยาวติดต่อกันสองครั้ง... พร้อมกับข้อความไลน์ใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาจากธันวาโดยตรง **ธันวา:** *"เปิดประตูให้หน่อยสิครับ... พอดีผมลืมของสำคัญไว้ในห้องคุณ"* พิมพ์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย อะไรคือการลืมของสำคัญไว้ในห้องเธอ ทั้งๆที่เขายังไม่เคยเข้ามาเหยียบห้องเธอเลยสักครั้ง เธอก้าวเท้าเดินกลับไปที่ประตูอย่างระแวง ทว่าพอแง้มบานประตูออกเล็กน้อยเพื่อมองหาเจ้าของห้อง 709 ธันวากลับยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้า ชูโทรศัพท์มือถือหน้าจอแชตขึ้นมาให้เธอเห็นชัดๆ ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมพรางที่ตัวเองเป็นคนขุดขึ้นมา "ผมไม่ได้ลืมของไว้ข้างในหรอกครับ..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม ลากเสียงยาวอย่างจงใจแกล้ง "แต่ผมลืมหัวใจไว้ที่คนข้างห้องต่างหาก... รับผิดชอบผมด้วยนะครับ คุณสถาปนิกคนสวย" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนอมยิ้มนี้ด้วยกันนะคะ!