โน้ตแปะตู้เย็นฉบับกวนบาทา

"บอกแล้วไงคะว่าฉันเคลียร์ได้! คุณนี่มัน... จุ้นจ้านไม่เข้าเรื่องเลยธันวา!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของพิมพ์ชนก ดีไซเนอร์สาวไฟแรงที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกแน่น หน้ามุ่ยจนแทบจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้ว ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มข้างห้องที่ยืนพิงกรอบประตูห้องพักของเธอด้วยท่าทางกวนประสาทเป็นที่สุด หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนที่ร้านต้มยำเจ้าเด็ดเมื่อคืน ธันวาเจ้ากรรมก็ลากเธอ (ด้วยการเดินต้อนแบบนิ่มๆ แต่ขัดขืนไม่ได้) กลับมาส่งถึงหน้าห้องพัก พร้อมกับบทเทศนาขนาดยาวเหยียดเรื่องการหักโหมงานออกแบบจนลืมดูแลตัวเอง แถมยังแถมท้ายด้วยประโยคชวนหัวใจกระตุกวูบว่า *'กลับห้องเดี๋ยวนี้ครับ ผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับคุณยาวจนถึงเช้าแน่'* แต่สุดท้าย... ก็แค่โดนบังคับให้นั่งกินนมอุ่นๆ จนหมดแก้วแล้วโดนไล่ให้ไปนอนแค่นั้นแหละค่ะ! ผู้ชายคนนี้นี่มันไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ ปากบอกจะเคลียร์ยาวถึงเช้า แต่เอาเข้าจริงกลับเป็นฝ่ายหาวหวอดๆ แล้วเดินกลับห้องตัวเองไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอนั่งเคืองอยู่คนเดียวจนเกือบตีสอง พิมพ์สลัดความคิดเรื่องเมื่อคืนออกไปจากหัว ก่อนจะก้มลงมองกองกระดาษร่างแบบแปลนคอนโดมิเนียมหรูโปรเจกต์ใหญ่ที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า เส้นสายตารางสถาปัตยกรรมที่เคยสวยงาม ตอนนี้กลับดูพันกันยุ่งเหยิงไปหมดในสายตาของเธอ ความเหนื่อยล้าสะสมจากการไม่ได้นอนเต็มตื่นทำให้สมองตื้อตันจนคิดงานไม่ออก "โธ่เว้ย... ติดแหง็กอยู่ตรงนี้อีกแล้ว" พิมพ์พึมพำกับตัวเอง ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง ปล่อยให้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มสยายระพื้นโต๊ะ ผ่านไปร่วมชั่วโมง เธอก็ตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปหยิบเครื่องดื่มกระป๋องในตู้เย็นมาดับกระหายและปลุกความสดชื่นสักหน่อย มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูตู้เย็นอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่แล้วสายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับบางสิ่ง... แผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองสะท้อนแสง (Post-it) แผ่นหนึ่ง ถูกแปะเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลางประตูตู้เย็น พร้อมกับลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบอันคุ้นตา *'[ถึง ดีไซเนอร์หน้ามึน]* *อย่าเพิ่งเอาหน้าไถโต๊ะทำงานจนหน้าผากเป็นรอยตารางกระดาษนะคะคุณพิมพ์ชนก* *เรื่องงานออกแบบแปลนห้องนั่งเล่น โปรเจกต์ The Crest ถ้าแก้ตรงมุมกระจกรับแสงทิศตะวันออกให้โค้งมนรับกับลมธรรมชาติอีกนิด รับรองว่าลูกค้าเทใจให้ร้อยเต็มร้อยแน่นอนค่ะ (เลิกดื้อแล้วทำตามที่สถาปนิกปากแจ๋วคนนี้บอกซะนะ)* *ปล. นมจืดในช่อง 3 ดื่มซะด้วย เป็นห่วง... เอ๊ย เป็นเพื่อนบ้านที่ดีหรอกนะ'* อ่านจบ พิมพ์ก็เผลอหลุดหัวเราะพรวดออกมาอย่างลืมตัว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ "ใครดื้อกันคะ ตาบ้าธันวา!" เธอแหวใส่วัตถุไร้ชีวิตในมือ แม้ปากจะบ่นอุบอิบว่าอีกฝ่ายยุ่งไม่เข้าเรื่อง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจดวงน้อยๆ ที่เคยแห้งเหี่ยวและตึงเครียดจากงาน กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่มลายหายไปราวกับโดนเป่าคาถา นิ้วเรียวสวยบรรจงดึงแผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองนั้นออกมาจากตู้เย็น ก่อนจะพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ทำงานของตัวเองอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอยิ้มกว้างออกมาจนแก้มปริขนาดไหน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ตามด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยทักทะลุบานประตูเข้ามา "เปิดประตูหน่อยครับคุณพิมพ์ชนก กาแฟดำร้อนๆ กับครัวซองต์เนยสดฝีมือเชฟธันวามาเสิร์ฟแล้วครับ รับรองว่าอร่อยกว่างานออกแบบของคุณแน่นอน!" พิมพ์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบปากกาขึ้นมาแก้แบบ เธอหันขวับไปมองทางประตูด้วยความตกใจระคนหมั่นไส้ พึ่งจะชมว่าน่ารักไปไม่ทันไร ก็กลับมาโหมดกวนประสาทอีกแล้วสินะผู้ชายคนนี้! เท้าเล็กก้าวฉับๆ ไปที่หน้าประตู ก่อนจะกระชากเปิดออกกว้างด้วยสีหน้าดุดันหวังจะต่อว่าสักยกใหญ่ แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ธันวายืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ในชุดลำลองสบายๆ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟส่งกลิ่นหอมกรุ่น อีกข้างถือถุงกระดาษใส่ขนมปัง แต่ที่ทำให้พิมพ์พูดไม่ออกก็คือ สายตาสีน้ำตาลคู่คมที่มองตรงมาที่เธอนั้น... มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเอาใจใส่ที่ล้นปรี่ จนคนมองแทบจะละลาย "มองหน้าผมแบบนี้... แปลว่าจะยอมรับคำแนะนำเรื่องแปลนห้อง หรือจะยอมรับทานมื้อเช้าด้วยกันดีล่ะครับ" ธันวาเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามทำท่าทางขוขีและดุใส่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังตีรวนขึ้นมาบนใบหน้า "ใครเขาจะไปกินกับคุณ... ถอยไปเลยนะ ฉันจะทำงาน!" เธอทำท่าจะปิดประตูใส่หน้าเขา แต่มีหรือที่สถาปนิกหนุ่มเจ้าเล่ห์จะยอมแพ้ง่ายๆ ธันวาอาศัยความไวขยับเท้าเข้ามาขวางรอยต่อประตูไว้ได้อย่างทันท่วงที พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน "ใจร้ายจังเลยนะครับคุณพิมพ์ชนก..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความขี้เล่นและจริงจังในเวลาเดียวกัน "...แต่รู้ไหมครับ ว่าเมื่อคืนตอนที่คุณเผลอหลับคาโต๊ะทำงาน คุณละเมอเรียกชื่อใคร?" พิมพ์เบิกตากว้าง ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาบนใบหน้าจนลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน "ฉัน... ฉันเนี่ยนะ ละเมออะไร! อย่ามาอำเล่นนะธันวา!" เธอโวยวายเสียงหลง พยายามผลักแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่ร่างสูงกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาพิมพ์อยากจะมุดแผ่นดินหนี "อยากรู้ไหมล่ะครับว่าคุณละเมอว่าอะไร... ถ้าอยากรู้ สัญญาพยานมาก่อนสิครับว่าจะยอมไปเดทกับผมเสาร์นี้" *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ป่วนๆ ของทั้งคู่เสมอนะคะ*