หมาหยิ่งที่เริ่มกลัวเสียเธอไป

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่างกรายเข้ามาในห้องทำงานนั้นไม่ใช่สิ่งที่พายต้องการเผชิญในตอนนี้ เธอรีบก้มหน้าลงซ่อนความประหม่าที่พุ่งพล่านอยู่ในอกขณะพยายามจัดเรียงเอกสารกองโตบนโต๊ะให้เป็นระเบียบ แต่เมื่อเงาของร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาบนแผ่นกระดาษ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาก็โอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก "บัญชีที่บอกว่าจะเคลียร์... คงไม่ใช่แค่ตัวเลขในสมุดบัญชีใช่ไหมครับ?" พายเงยหน้าขึ้นหวังจะโต้กลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์เดิม แต่ทว่า... สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ดวงตาคู่คมที่จ้องจะจับผิดเหมือนทุกครั้ง คินในตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีที่ดูเก้ๆ กังๆ มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วโกโก้อุ่นๆ วางลงข้างกองเอกสารของเธออย่างเบามือ ผิดวิสัยชายหนุ่มผู้เผด็จการคนเดิมอย่างสิ้นเชิง "ดื่มซะ งานมันเยอะ... ไม่ต้องรีบทำจนลืมดูแลตัวเอง" คินเอ่ยเสียงเรียบพยายามจะรักษาท่าทีเย็นชา ทว่าหูที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ของเขานั้นปิดพายไม่มิด พายชะงัก เธอจ้องมองแก้วโกโก้สลับกับใบหน้าของเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาว่างเปล่า "คุณคินครับ... คุณไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าครับ หรือว่าตัวปลอม? ปกติคุณต้องสั่งให้ฉันไปซื้อกาแฟมาให้คุณ แล้วก็บอกว่างานที่ทำอยู่มันช้าไม่ทันใจไม่ใช่หรือไง" คินขมวดคิ้วแน่น แววตาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "ผมก็แค่... ไม่อยากให้เลขาฯ ของผมเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าลูกค้า มันเสียภาพลักษณ์บริษัท" "อ้อ... ภาพลักษณ์บริษัทสินะครับ" พายแค่นยิ้มบางๆ แววตาของเธอมีความผิดหวังวูบหนึ่งที่ถูกจับได้ เธอแสร้งก้มลงทำงานต่อ แต่ใจจริงกลับเต้นรำไปกับความใส่ใจที่ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินั้น บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน คินขยับตัวไปยืนพิงโต๊ะข้างๆ เขาจ้องมองพายที่กำลังตั้งใจทำงานด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำอยู่ในอก เขาไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตทางธุรกิจ แต่การที่เห็นพายไปไหนมาไหนกับธีร์... ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างมากรีดลึกกลางอก ความทิฐิที่เขาสั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอนเมื่อเขารู้ตัวว่า 'พื้นที่' ของเขาในใจพายกำลังถูกแบ่งไป "พาย..." คินเรียกเสียงแผ่ว สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาพายที่กำลังก้มหน้าอยู่ต้องหยุดชะงัก "คะ... ว่าไงครับ?" พายถามโดยไม่ยอมเงยหน้า "ถ้าคืนนี้... ผมจะบอกว่าที่พูดไปเมื่อกี้มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน คุณจะเชื่อไหมครับ?" คินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเขาสามารถมองเห็นพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของเธอผ่านแสงไฟสลัว "ถ้าจะบอกว่าหวง ก็พูดออกมาตรงๆ เถอะครับ ไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา" พายพูดดักคอพลางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอมีความท้าทายอยู่เต็มเปี่ยม "หรือว่าคุณคินกำลัง... กลัวว่าเลขาฯ คนนี้จะหนีไปทำงานให้คนอื่นจริงๆ?" คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าพายอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับสั่นประสาทพายอย่างรุนแรง สายตาของเขามีความอ่อนแสงลงจนดูน่าใจหาย "ถ้าผมบอกว่ามากกว่าคำว่า 'หนีไปทำงานให้คนอื่น' ล่ะ..." คินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำเอาสติของพายกระเจิง "ถ้าผมบอกว่าผมกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งคุณจะมองผมเป็นแค่ 'เจ้านายปากร้าย' ที่ไม่มีความหมายอะไรในชีวิตคุณเลย คุณจะหัวเราะเยาะผมไหม?" หัวใจของพายเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่เคยมีให้กันถูกปัดฝุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งอย่างคินจะเอ่ยปากแสดงความอ่อนแอออกมาได้ถึงเพียงนี้ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ "คิน! นายทำอะไรพาย?" ร่างของธีร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แววตาของเขาจ้องเขม็งมาที่มือของคินที่ยังคงวางอยู่บนใบหน้าของพาย บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความหวานซึ้งกลายเป็นความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ คินค่อยๆ ชักมือกลับ สายตาที่มองธีร์เย็นเยียบและคมกริบดุจใบมีด เขายืดตัวตรงขวางหน้าพายไว้ราวกับจะปกป้องสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต "ผมว่าผมเคยเตือนคุณแล้วนะธีร์... ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้ามาได้ตามใจชอบ" คินแค่นเสียงเย็น พร้อมกับก้าวเข้าไปหาธีร์ด้วยท่าทีคุกคาม "และเลขาฯ ของผม... ก็ไม่มีวันเป็นของเล่นที่คุณจะมาตามรังควานได้อีก" ธีร์หัวเราะในลำคอ สายตาเขาสลับมองพายที่ยืนอยู่ด้านหลังคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย "ของเล่นงั้นเหรอ? หึ... งั้นถามเธอสิคิน ว่าเธอเลือกที่จะอยู่กับคนที่คอยด่าทอ หรือคนที่พร้อมจะรับฟังเธอในทุกเรื่องกันแน่?" พายชะงักกึก มองคนสองคนที่กำลังโต้เถียงกันด้วยความรู้สึกที่สับสนไปหมด เธอจะทำอย่างไรในเมื่อความลับที่เธอซ่อนไว้ในใจกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของคินและพายนะครับ ราชันย์หอกทมิฬสัญญาว่าตอนต่อไปจะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!