ความสับสนของเลขา

เอกสารในมือสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากเครื่องปรับอากาศที่เร่งความเย็นจนเฉียบขาด แต่เป็นเพราะเสียงคำรามก้องที่ยังคงสะท้อนอยู่ในโสตประสาท *“ออกไป!”* พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาจุกอก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคินเดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุดแล้ว ปากที่มักจะหาคำมาตอบโต้ได้อย่างฉับพลันในทุกสถานการณ์ กลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ความห่วงใยที่เธอพยายามส่งมอบให้ในฐานะเลขาและ... ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง กลับถูกผลไสด้วยคำพูดที่คมกริบราวกับใบมีด ประตูกระจกห้องทำงานซีอีโอปิดสนิท แต่ภาพแววตาที่เจ็บปวดเจือความโกรธขิงของคินยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบที่เธอเคยเจอ แต่มันคือความพังทลายบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น “ถ้าการอยู่ตรงนี้มันทำให้เราต่างพังกันไปข้าง... บางทีฉันอาจจะต้องถอยออกมา” พายพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอกับเขาอยู่ในวังวนของการปะทะคารมและความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม คินเป็นดั่งไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่เข้าใกล้ ส่วนเธอก็คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปฏิเสธจะยอมจำนน แต่ในวินาทีที่เขาระเบิดอารมณ์ไล่เธอออกจากห้องเมื่อคืนนี้ พายตระหนักได้ทันทีว่าความรู้สึกของเธอกำลังล้ำเส้นคำว่า ‘เจ้านายกับลูกน้อง’ ไปไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้ว และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด บนโต๊ะทำงานของเธอในเช้าวันนี้ เอกสารกองโตถูกสะสางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนแทบไม่เหลือร่องรอยความยุ่งเหยิง พายกวาดสายตามองรอบห้องทำงานเลขาฯ ที่เธอใช้เวลาครึ่งค่อนชีวิตในแต่ละวันอยู่ที่นี่ ความผูกพัน ความเหนื่อยล้า และความทรงจำมากมายอัดแน่นอยู่ทุกตารางเมตร แต่วันนี้... เธอกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงาน จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้น พายสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ร่างสูงโปรดของคินก้าวออกมาด้วยชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองมาที่เธอ แต่มันไม่มีประกายความอบอุ่นหรือแม้แต่ความเยาะเย้ยเช่นเคย มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึก คินหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างบางจนมิด ความกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก “ทำไมยังไม่เข้าไปจัดกาแฟ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบสนบ แต่แฝงความตึงเครียดไว้ในทุกพยางค์ พายเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มี ตั้งแต่รู้จักกันมา เธอมักจะเป็นฝ่ายหลบสายตาหรือหาคำพูดกวนประสาทมากลบเกลื่อนความหวั่นไหว แต่วันนี้... แววตาของเธอสงบนิ่งและว่างเปล่าเสียจนคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “ฉันยื่นใบลาพักร้อนสามวันค่ะ... เริ่มตั้งแต่วันนี้” พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยการประชดประชัน คินชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที รังสีความไม่พอใจพวยพุ่งออกมาจากตัวเขาอย่างปิดไม่มิด “ลาพักร้อน? ใครอนุญาตเธอไม่ทราบ งานบนโต๊ะกองเป็นภูเขา ปัญหาโปรเจกต์ใหม่ยังไม่เคลียร์ แล้วเธอมาบอกว่าจะลาพักร้อนเนี่ยนะ พาย! นี่เธอเล่นเกมอะไรอีก” “ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะท่านประธาน” พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่ามือข้างใต้โต๊ะจะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ “ฉันแค่คิดว่า... เราต่างฝ่ายต่างควรมีเวลาทบทวนเรื่องส่วนตัวบ้าง การที่ฉันอยู่ตรงนี้ มันอาจจะสร้างความรำคาญใจให้คุณมากเกินไป อย่างที่คุณไล่ฉันเมื่อคืนนี้ไงคะ” ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนที่เปี่ยมด้วยความน้อยใจ คินชะงักงัน ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความทรงจำเรื่องเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว คำว่า *“ออกไป!”* ที่เขาตะโกนใส่หน้าเธอด้วยความโมโหและหวาดกลัวที่จะสูญเสียการควบคุมตัวเอง กำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาเอง คินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเธอด้วยความเร็ว รัศมีคุกคามแผ่ซ่านจนพายต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมมาบีบขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม “เธอคิดจะหนีฉันว่างั้น?” คินเค้นเสียงถามลอดไรฟัน ดวงตาดำมืดคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงและกรุ่นโกรธ “คิดว่าถอยออกไปแล้วฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ หรือไงพาย!” “ฉันไม่ได้หนีค่ะ ฉันแค่ถอยมาอยู่ในจุดที่ควรอยู่” พายเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยทำให้เธอเกือบจะละลายไปกับความใกล้ชิดนี้ “เราต่างก็รู้ดีว่าช่วงนี้มันล้ำเส้นกันไปไกลแค่ไหน คุณเองก็รำคาญฉัน ฉันเองก็เหนื่อย...” “ใครบอกว่าฉันรำคาญ!” คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงตึงเครียดจนเกือบจะเป็นการตวาด เขากลืนคำพูดที่เหลือลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่พูดจาทำร้ายจิตใจเขา “ถ้าไม่รำคาญแล้วทำไมต้องไล่?” พายสวนกลับทันควัน น้ำ a เสียงเริ่มสั่นเครือด้วยความอัด Pลั้น “คุณคิดว่าฉันมีความสุขเหรอคิน? การต้องมารອງรับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของคุณ การต้องคอยห้ามใจไม่ให้คิดอะไรเกินเลยกับเจ้านายปากร้ายอย่างคุณเนี่ย... มันเหนื่อยนะ!” คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางอารมณ์พรั่งพรูทำให้ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คินนิ่งงัดไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ประกายความดีใจและความคลั่งรักจะไหวระริกอยู่ในดวงตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อรั้งเธอไว้ คำพูดนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในใจกำลังจะพรั่งพรูออกมา ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพายก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั้นเสียก่อน พายเหลือบมองหน้าจอ ชื่อที่ปรากฏอยู่ทำให้เธอชะงักงัน *“ธีร์”* คินเหลือบเห็นชื่อบนหน้าจอพอดี รังสีอำมหิตพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในเสี้ยววินาที กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงรุนแรงปะทุขึ้นจนแววตาดำมืดกลายเป็นสีเพลิง ก่อนที่พายจะทันได้เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ คินก็ยื่นมือไปคว้าเครื่องนั้นขึ้นมาด้วยความเร็วแสง ปัดรับสายแล้วกดเปิดสปอตเกอร์โฟนทันทีท่ามกลางความตกใจของหญิงสาว “พาย... ผมรู้นะครับว่าคุณกำลังเครียดเรื่องที่บริษัท ถ้าคุณต้องการที่พักผ่อนหรืออยากออกไปเคลียร์สมอง ไปดินเนอร์กับผมคืนนี้ไหมครับ? ผมเตรียมทุกอย่างไว้รอคุณแล้ว” เสียงนุ่มทุ้มของธีร์ดังชัดเจนก้องไปทั่วห้องทำงาน พายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคินที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงอย่างถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ คินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความอันตรายที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ ดวงตาคมกริบกวาดมองพายด้วยแววตาที่ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “เลขาฯ ของผม... ไม่ว่างไปไหนกับคุณทั้งนั้นครับ” คินกรอกเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันลงไปในสายด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ “เพราะคืนนี้... เธอต้องอยู่เคลียร์บัญชีความรู้สึกกับผมทั้งคืน!” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ราชันย์หอกทมิฬมาโดยตลอดนะครับ