เคมีที่อันตราย

"ผมไม่ได้จ้างคุณมานั่งหายใจทิ้งไปวันๆ ครับ คุณพาย..." เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานใหญ่บนชั้นสามสิบห้า แสงไฟสีส้มจากหลอดนีออนดัดสไตล์โมเดิร์นส่องกระทบสันกรอบหน้าคมคายของ ภาคิน หรือ 'คิน' CEO หนุ่มไฟแรงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและความปากร้ายจนลูกน้องต่างพากันก้มหน้าหลบตา แต่สำหรับ 'พาย' เลขาสาวหัวไวที่ยืนถือแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี นี่คือชั่วโมงที่สามหลังจากเวลาเลิกงานปกติ และเป็นวันที่สามติดต่อกันแล้วที่คินหาเรื่องสั่งงานกองโตเพิ่มเข้ามา โดยอ้างอย่างไร้เหตุผลว่า "โปรเจกต์เร่งด่วน" ทั้งที่ความจริงแล้ว มันเป็นเอกสารสรุปยอดขายของไตรมาสหน้าที่ตรวจเช็กเสร็จไปตั้งแต่ช่วงบ่าย "ถ้าท่านประธานจะมีปัญหาเรื่องการบริหารเวลาส่วนตัวจนต้องมาลงกับงานในยามวิกาลแบบนี้ ฉันแนะนำให้ไปพบจิตแพทย์มากกว่าจะมานั่งใช้งานฉันจนเลยเวลาพักผ่อนนะครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติดปากคำว่า 'ค่ะ' แต่เปลี่ยนเป็น 'ครับ' แบบที่คุณชอบดีกว่า จะได้สมน้ำสมเนื้อกับความเย่อหยิ่งของคุณ" พายย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความแสบสันต์จนคินถึงกับชะงัก คินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขาค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ประสานมือไว้ใต้คางท่าทางเหนือกว่า "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... คุณคิดว่าการประชดผมมันจะช่วยให้งานกองนี้มันเสร็จเร็วขึ้นหรือไงครับ?" "มันคงไม่เสร็จหรอกค่ะ... เอ้ย! เสร็จไม่เร็วขึ้นหรอกครับ ถ้าคุณยังเอาแต่นั่งจ้องหน้าฉันด้วยสายตาโรคจิตแบบนี้" พายเผลอหลุดเสียงสูงด้วยความหมั่นไส้ เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายส่งมาให้ มันเป็นรอยยิ้มที่เธอมองว่ากวนประสาทที่สุดในสามโลก แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีเย่อหยิ่งของคิน หัวใจดวงนั้นกลับกำลังเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความจริงแล้ว... คินไม่ได้อยากใช้งานเธอจนดึกดื่นเพื่อความสะใจอย่างที่ปากว่าเลยสักนิด ภาพของพายที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะหน้าห้อง ตั้งแต่เช้าจนดึกดื่น โดยมี 'ธีร์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจคอยส่งข้อความมาขายขนมจีบและชวนเธอไปทานดินเนอร์หลังเลิกงาน มันคือก้อนหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงความรู้สึกของเขาจนทนไม่ไหว คินเป็นคนประเภทที่ถ้าอยากได้อะไรต้องได้ และถ้าใครบังجาญมาล้ำเส้นในสิ่งที่เขาหวงแหน เขาก็พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อดึงสายตาคู่นั้นให้กลับมามองแค่เขาคนเดียว ต่อให้ต้องใช้วิธีที่เด็กน้อยและน่าหมั่นไส้ที่สุดอย่างการสั่งงานดึกดื่นก็ตาม "ถ้าเหนื่อยนัก ก็ลาออกไปสครับผิวรอให้คุณธีร์มารับไปทานข้าวสิครับ เห็นช่วงนี้ไลน์หาคุณไม่เว้นแต่ละวันนี่... สนใจเขามากหรือไง?" คินหลุดปากพูดออกไปด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเกินควบคุม น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเยชาชาตามเดิม พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจ เธอมองหน้าเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังขบกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา "นี่คุณ... หึงฉันเหรอคะ... เอ๊ย! หึงฉันหรอกเหรอครับ?" "เพ้อเจ้อ!" คินรีบปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อยบริเวณโหนกแก้มอย่างปิดไม่มิด "ผมเป็นเจ้านายคุณ ผมมีสิทธิ์จะหึงลูกน้องตัวเองในฐานะทรัพย์สินของบริษัทหรือไง? อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยพาย!" "ถ้าฉันเป็นแค่ทรัพย์สินของบริษัท ทำไมคุณต้องมานั่งเฝ้าฉันจนถึงเที่ยงคืนด้วยล่ะคะ... อ๊ะ! ดึกดื่นขนาดนี้ ทำไมคุณไม่กลับบ้านไปนอนกอดหมอนข้างล่ะครับท่านประธาน" พายแกล้งเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขามากขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยละล่องปะปนกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้าน ทำให้คินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวพาย จนหญิงสาวต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังโดยไม่รู้ตัว พื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด จนหัวใจของพายเริ่มเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ "คุณกล้ามากนะพาย ที่กล้าต้อนผมจนมุมแบบนี้..." คินก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นค้ำยันชั้นวางเอกสารไว้ เป็นการกักขังเธอให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยปริยาย "ปากเก่งแบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้เข็ดซะบ้าง จะได้เลิกพูดจายั่วโมโหผมสักที" พายเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจด่วนกระหน่ำเต้นราวกับกลองเพลิง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงป้องกันมาตลอดหลายปี "คุณจะทำอะไร... ถอยไปนะคิน" เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามผลักแผงอกกว้างของเขาออก แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มจนพายต้องหลับตาปี๋ด้วยความตื่นเต้น ลมหายใจของเขารดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นน้อยเสียจน... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของคินแผดเสียงดังลั่นลายความเงียบในยามวิกาล ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว คินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขายังไม่ยอมถอยห่างจากร่างบาง แต่สายตากลับเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม มันคือชื่อของ 'ธีร์' ที่โทรเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้! พายลืมตาขึ้นมองปฏิกิริยาของเจ้านายหนุ่ม ก่อนจะเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์เช่นกัน เธอกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่าง แต่คินกลับไวกว่า เขาไม่ได้สนใจเสียงโทรศัพท์ที่ยังคงดังต่อเนื่อง แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ริมฝีปากของเธอมากขึ้นจนปลายจมูกชนกัน "อย่ารับ..." คินกระซิบเสียงพร่า แววตาคลั่งรักและดื้อรั้นสะท้อนอยู่ในความมืดของนัยน์ตาคู่นั้น "มองผม... มองแค่ผมคนเดียวก็พอ พาย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ