คืนปล่อยใจ

“วางแก้วลงซะ พาย” เสียงทุ้มต่ำของคินสั่งเฉียบขาด แต่มันกลับสั่นพร่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เจ้าตัวโหมกระหน่ำดื่มลงคอไปมากกว่าครึ่งขวดภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ พายมองคนตรงหน้าที่นั่งกึ่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง แววตาของเขาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง “คุณเมามากแล้วนะคิน ฉันจะพาไปนอน” “ไม่ต้อง... มาสั่ง” คินแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาที่จับจ้องเธอไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนโงนเงน ก่อนจะก้าวประชิดตัวพายจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ กลิ่นวิสกี้ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายของคินอบอวลอยู่รอบตัวพาย เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ฝ่ามือหนากลับทาบลงบนผนังทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณัติทันที “ธีร์มันแตะตัวคุณตรงไหนบ้าง” คำถามนั้นกระแทกใจพายจนชาหนึบ เธอขมวดคิ้วแน่น “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? มันเป็นเรื่องงาน และธีร์ก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย” “โกหก” คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “ผมเห็นสายตามันตอนที่มันมองคุณในงาน... มันไม่ได้มองเหมือนมองเลขา แต่มันมองเหมือน ‘ของเล่น’ ที่มันอยากจะแย่งไปจากผม” “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ หรือของใครทั้งนั้น!” พายสวนกลับทันควัน ความโกรธปนความน้อยใจแล่นพล่าน “ถ้าคุณคิดกับฉันแบบนั้น ก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเสียที เราต่างคนต่างอยู่เถอะคิน!” คินหัวเราะในลำคอ ทว่าดวงตากลับไหวระริกเหมือนคนกำลังเจ็บปวด เขาโน้มตัวลงไปอีกจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าเธอ “ต่างคนต่างอยู่? คุณคิดว่าผมทำได้เหรอพาย? คุณอยู่ในนี้...” เขากดปลายนิ้วลงบนตำแหน่งหัวใจของเธอผ่านเนื้อผ้า “...มานานเกินกว่าที่ผมจะยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณได้” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก พายรู้สึกเหมือนแรงต้านในใจกำลังมลายหายไปเมื่อเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของชายหนุ่ม “คุณเมา... คุณไม่รู้หรอกว่ากำลังพูดอะไร” พายพึมพำ น้ำเสียงเริ่มขาดช่วง “ผมมีสติพอที่จะรู้ว่าตัวเองกำลังทรมานแค่ไหนเวลาเห็นคุณอยู่ใกล้คนอื่น” คินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “พาย... อย่าไปหาไอ้ธีร์อีก อย่าไปอยู่ในเกมของมัน ผมไม่อยากเห็นคุณต้องเจ็บปวดเพราะแผนโง่ๆ ของมัน” “ทำไมถึงแคร์กันขนาดนี้ล่ะ?” พายถามคำถามที่ติดอยู่ในใจมาตลอด “ในเมื่อคุณก็แค่จิกหัวใช้ฉันเหมือนเป็นหมาตัวหนึ่ง” คินนิ่งไปนาน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของพายหยุดหมุน “เพราะถ้าคุณเป็นหมา... ก็ต้องเป็นหมาของผมคนเดียวเท่านั้น” คินก้มลงไปกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่นดั่งคำสาบาน “แล้วถ้าจะให้พูดจริงๆ... คนที่ต้องเลิกปากร้ายแล้วยอมเป็นหมาน่ะ ไม่ใช่คุณหรอกพาย... เป็นผมนี่แหละที่แพ้ราบคาบให้คุณตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณในออฟฟิศแล้ว” พายเบิกตากว้าง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ คินไม่ได้พูดเล่น ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความจริงใจที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจในจังหวะที่เขาสูญเสียการควบคุม เขากำลังจะก้มลงปิดปากเธอด้วยจุมพิตที่เธอถวิลหา ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับการหมุนของลูกบิดประตูห้องที่ถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรอง แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาในห้อง ม่านหมอกแห่งความโรแมนติกสลายตัวลงทันที คินชะงักและผละออกมาอย่างรวดเร็ว เขามองไปยังร่างที่ยืนโดดเด่นอยู่หน้าประตูด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความเกลียดชังอย่างสุดขีด ในขณะที่พายทำได้เพียงก้าวถอยหลังด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้บุกรุกในยามวิกาลเช่นนี้ ธีร์ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ เขาส่งยิ้มที่ดูเหยียดหยันมาให้คิน ก่อนจะเบนสายตามาหยุดที่พายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าให้สินะครับ... คิน” ธีร์กล่าวพลางก้าวเข้ามาในห้อง “แต่พอดีว่ามีเรื่อง ‘สำคัญ’ กว่านั้นที่ผมต้องรีบเอามาแจ้งให้เลขาสาวของคุณทราบ” คินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพุ่งเข้าไปหาธีร์ทันทีด้วยความโกรธที่พุ่งสูงถึงขีดสุด แต่ก่อนที่กำปั้นของเขาจะถึงหน้าอีกฝ่าย ธีร์ก็นำซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาโชว์ตรงหน้า “ถ้าผมเป็นคุณ... ผมจะหยุดมือไว้ก่อนนะ เพราะสิ่งที่อยู่ในนี้ อาจจะทำให้ ‘หมา’ ตัวนี้เลิกคลั่งรัก แล้วหันมาจัดการคุณแทน” ธีร์หยิบรูปภาพหนึ่งใบออกมาจากซอง แล้วชูให้คินและพายเห็นพร้อมกัน นั่นคือรูปของพายในวันที่เธอยังไม่เคยรู้จักกับคิน... แต่มันมีร่องรอยของการถูกจัดฉากบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของคินโดยตรง คินชะงักไปทันที พายมองรูปภาพนั้นด้วยความมึนงงและหวาดกลัว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือปมในอดีตที่ธีร์ขุดขึ้นมาเพื่อทำลายความเชื่อใจของพวกเขาให้พังทลายลงในชั่วพริบตา “เอาล่ะพาย...” ธีร์หันมายิ้มให้พายอย่างอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยพิษร้าย “มาดูกันดีกว่าว่า... เจ้านายปากร้ายของคุณน่ะ รู้ความลับเรื่องนี้หรือยัง?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเคียงข้างราชันย์หอกทมิฬมาจนถึงบรรทัดนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!