รอยร้าวที่ก่อตัว

“คุณมาทำอะไรที่นี่... ธีร์” น้ำเสียงของคินแห้งผาก ราวกับถูกกระชากความมั่นใจทั้งหมดทิ้งไปในชั่วพริบตา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้มองพายอีกต่อไป สายตาของเขามุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบซึ่งก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางเหนือกว่า ธีร์ไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกเหยียบซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่หายดี ชายหนุ่มกวาดสายตามองผ่านคินไปทางพายที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้ๆ ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาเธอโดยไม่สนใจมารยาททางธุรกิจใดๆ ทั้งสิ้น “ผมมารับคนสำคัญครับคิน” ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด “ดูเหมือนว่าเลขาของคุณจะทำงานหนักเกินไป จนลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกห้องทำงานแคบๆ นี่... ยังมีคนที่พร้อมจะดูแลเธอดีกว่าการต้องมาทนฟังคำพูดถากถางของคุณ” พายขมวดคิ้วแน่น เธอหันไปมองคินที่ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นในดวงตาของคินไม่ได้พุ่งไปที่ธีร์เพียงคนเดียว แต่มันกลับตอกย้ำความเจ็บปวดที่เขาเพิ่งทำกับเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน คินปากเสีย เขาด่าว่าเธอด้วยคำพูดที่รุนแรงจนน่าใจหาย เพียงเพราะเขาระแวงว่าเธอจะตีตัวออกห่าง “ไปกันเถอะพาย” ธีร์ถือวิสาสะคว้าข้อมือของเธอเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่แสนสุภาพแต่จงใจให้คินเห็น “ผมจองร้านอาหารไว้แล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจ เรามีเรื่องต้องคุยกันเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่ผมเพิ่งได้มา... ผมอยากได้ความเห็นจากคนที่เก่งที่สุดอย่างคุณ” “เดี๋ยว...” คินก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ ดวงตาของเขาแดงก่ำ “ใครอนุญาตให้แกพาเธอไปไหนทั้งนั้น!” “แล้วใครอนุญาตให้คุณทำร้ายจิตใจเธอทุกครั้งที่เธอหายใจล่ะครับ?” ธีร์ย้อนถามพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “คนปากเสียแบบคุณน่ะ... เหมาะกับการอยู่กับตัวเองมากกว่านะคิน” พายสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของธีร์ แต่เธอก็ไม่ได้เดินกลับไปหาคิน เธอเลือกที่จะถอยห่างออกมาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นกะทันหันระหว่างเธอกับชายผู้เป็นเจ้านาย “คุณคินครับ...” พายเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย “ที่ผมอยู่ตรงนี้ เพราะฉันมีหน้าที่รับผิดชอบ ไม่ใช่เพราะฉันเป็นของเล่นให้คุณระบายอารมณ์ใส่เมื่อไหร่ก็ได้” “พาย... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น...” คินชะงัก คำว่า 'ปากเสีย' ที่เขาเพิ่งพ่นใส่เธอไปเมื่อครู่ดูเหมือนจะเป็นบูมเมอแรงที่ตีกลับมาหั่นเฉือนใจเขาจนเหวอะหวะ เขาอยากจะอธิบาย แต่ในหัวมันตื้อไปหมด ธีร์เห็นจังหวะที่คินกำลังชะงัก เขาก็ไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาส เขาขยับเข้าไปใกล้พายอีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คินได้ยินชัดเจน “ถ้าคุณเหนื่อยนัก การพักบ้างไม่ใช่เรื่องผิดนะครับพาย ผมพร้อมจะต้อนรับคุณเสมอ... ไม่ว่าในฐานะคู่ค้า หรืออะไรที่มากกว่านั้น” คินแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อธีร์ แต่พายก้าวมาขวางไว้เสียก่อน สายตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความโกรธ ไม่มีน้ำตา มีเพียงความผิดหวังที่เรียบเฉยจนน่ากลัว “ฉันจะไปกับคุณธีร์ค่ะ” พายตัดสินใจในสิ่งที่คินคาดไม่ถึง “เพราะวันนี้ฉันต้องการเวลาส่วนตัว... เวลาที่ไม่มีเสียงตะคอกหรือคำพูดร้ายๆ จากคนที่ฉันต้องทำงานด้วยให้ปวดหัว” คินนิ่งไป ราวกับถูกแช่แข็ง พายเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ธีร์เดินตามหลังไปพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะที่เขามอบให้คินเป็นของแถม คินยืนอยู่หน้าห้องทำงานที่ว่างเปล่า ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทำให้เขารู้สึกเหมือนคนใกล้ตาย เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวหรูที่พายเคยยืนอยู่ข้างๆ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวเธอยังคงอบอวลอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ตอกย้ำความผิดพลาดของเขา เขารักเธอจนแทบบ้า แต่ปากของเขา... ปากที่ร้ายกาจนี้กลับเป็นศัตรูตัวฉกาจที่ผลักไสเธอออกไปหาคนอื่นทีละนิด ขณะที่คินกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิด โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นครืน เขากดรับด้วยความหวังว่าอาจจะเป็นพาย แต่เสียงปลายสายกลับทำให้หัวใจเขาหยุดเต้น “คุณคินครับ... ผมธีร์นะ” น้ำเสียงของธีร์ดูใจดีกว่าปกติในเชิงเยาะเย้ย “พายลืมโทรศัพท์ไว้ที่รถผมน่ะครับ... แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมกำลังจะขับไปส่งเธอที่คอนโดพอดี ดูเหมือนคืนนี้เธอคงจะไม่อยากกลับไปเคลียร์งานที่บริษัทแล้วล่ะครับ เพราะผมเพิ่งบอกเธอไปว่า... บางทีชีวิตที่ไม่มีคุณคิน ก็อาจจะสงบสุขกว่าที่เธอคิด” เสียงสัญญาณตัดไปทิ้งให้คินนั่งตะลึงอยู่ลำพัง เขาหยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะขว้างใส่ผนังจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด คินลุกขึ้นยืนพลางคว้ากุญแจรถด้วยมือที่สั่นเทา เขาต้องไป... เขาต้องไปหยุดเรื่องนี้ก่อนที่จะสายเกินไป แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากแล็ปท็อปของบริษัทก็ดังขึ้น คินหันไปมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ทว่าดวงตาของเขากลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอ... มันคือหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีบริษัทเข้าสู่บัญชีลับของธีร์ ที่เพิ่งถูกทำรายการไปเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก... แต่มันคือกับดักที่ธีร์ขุดไว้ล่อให้เขาเดินออกจากบริษัท และปล่อยให้ตำแหน่ง CEO ของเขาพังพินาศในขณะที่เขามัวแต่ตามหึงพาย! คินหันมองประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท แผนการของธีร์ซ้อนทับกันอย่างน่าสะพรึงกลัว และคนที่อยู่ในกำมือของธีร์ตอนนี้... คือหัวใจของเขาที่ไม่มีวันแทนที่ได้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ ราชันย์หอกทมิฬสัญญาว่าจะจัดหนักให้รี้ดเดอร์ทุกท่านในตอนหน้าแน่นอนครับ!