ขีดจำกัดของความอดทน

บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับของพาย ไม่ใช่เพราะความร้อนจากระบบปรับอากาศ หากแต่เป็นเพราะสายตาสองคู่ที่กำลังปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บอยู่กลางอากาศ ระหว่างความเย็นชาเยือกแข็งของคิน... กับรอยยิ้มพราวระยับที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของธีร์ "ขอโทษด้วยครับที่ผมเข้ามาขัดจังหวะสำคัญเข้าพอดี" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความเยาะหยันของธีร์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดลง เขาก้าวเข้ามาลึกขึ้นอีกสองก้าว สายตาคมกริบกวาดมองสภาพที่ค่อนข้างใกล้ชิดเกินความจำเป็นของคนทั้งคู่เมื่อครู่ รอยยิ้มมุมปากของธีร์ยิ่งกว้างขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของซีอีโอหนุ่ม คินขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนพายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังรู้สึกได้ มือหนาที่เพิ่งจะเอื้อมมากุมข้อมือเธอเมื่อครู่ ถูกชักกลับไปกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "รู้ตัวก็ดีครับคุณธีร์" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุจคมหอกตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "การเข้ามาห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตูนี่ เป็นมารยาทที่บริษัทคู่แข่งเขาไม่สอนกัน หรือว่าเป็นสันดานส่วนตัวที่แก้ไม่หายกันแน่ครับ" ธีร์ไม่สะทกสะทศแม้แต่น้อย เขายักไหล่เบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่พาย ใบหน้าคมคายฉายแววห่วงใยที่ดูเสแสร้งแต่แนบเนียน "ผมแค่เป็นห่วงคุณพายครับ เห็นว่าเอกสารโปรเจกต์ใหญ่มีปัญหา เกรงว่าเลขานุการคนเก่งจะต้องมารับมือกับอารมณ์ของใครบางคนจนไม่ได้พักผ่อน ก็เลยแวะเอาเครื่องดื่มมาฝาก" ธีร์ชูถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือขึ้นเล็กน้อย "ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเห็น... ภาพที่ชวนเข้าใจผิดแบบนี้" "คนที่เข้าใจผิดมีแต่คุณคนเดียวครับ" พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอดึงหน้ากากความราบเรียบกลับมาสวมทับความหวั่นไหวในอกอย่างรวดเร็ว ขยับตัวถอยห่างจากคินเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย "แล้วก็ขอบคุณสำหรับความหวังดีเรื่องเครื่องดื่มนะครับ แต่ผมเกรงว่ามันจะไม่จำเป็น" พายเหนื่อย... เหนื่อยเหลือเกิน ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอนอกจากจะต้องแบกรับภาระงานอันมหาศาลแล้ว ยังต้องมาคอยรองรับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของซีอีโอหนุ่มปากร้ายคนนี้ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวผลักไสเดี๋ยวหวงก้าง จนบางครั้งเธอดואะถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเธอกำลังทำหน้าที่เลขาฯ หรือกำลังบำบัดโรคจิตทางอารมณ์ให้ใครกันแน่ คำพูดเชือดเฉือน สายตาดุดัน และความเอาแต่ใจที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีเย่อหยิ่ง มันกัดกินพลังงานชีวิตของเธอไปจนเกือบหมดก้อน และในวินาทีนี้ แทนที่คินจะอธิบาย หรือแสดงออกให้รู้ว่าเขาก็แคร์ความรู้สึกเธอบ้าง เขากลับเลือกที่จะใช้ความเงียบและความเย่อหยิ่งมาเป็นเกราะกำบัง พ่นวาจาเชือดเฉือนใส่คนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความหึงหวงที่พุ่งพล่านในอก มันน่าเบื่อ... และพายก็เริ่มหมดความอดทนแล้วจริงๆ "ถ้าไม่มีเรื่องงานอื่นแล้ว เชิญคุณธีร์กลับไปก่อนเถอะครับ ทางเรากำลังคุยงานกันส่วนตัว" คินเอ่ยปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นอีกหลายระดับเมื่อเห็นสายตาที่ธีร์ใช้มองพาย "ผมคงต้องไปครับ..." ธีร์วางถุงเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะทำงานใกล้ตัวพาย โดยไม่สนใจสายตาดุร้ายของคินแม้แต่น้อย เขาก้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสามคน "แต่จำไว้นะครับคุณพาย ถ้าที่นี่มันเหนื่อยนัก... ประตูที่อื่นยังเปิดต้อนรับคนมีความสามารถอย่างคุณเสมอ" พูดจบ ธีร์ก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาคุกรุ่นด้วยอารมณ์ที่ระอุยิ่งกว่าเดิม ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างของธีร์ที่ลับตาไป แต่ความตึงเครียดไม่ได้จางหายตามไปด้วย คินหันขวับมามองหน้าพายทันที ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่ระงับไม่อยู่ "เธอทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง!" คินระเบิดอารมณ์ออกมาทันทีที่อยู่กันตามลำพัง น้ำเสียงห้วนจัดเจือแววตัดพ้อที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "ทำหน้าอาลัยอาวรณ์มันขนาดนั้นเชียวเหรอ หรือว่าข้อเสนอของมันเริ่มน่าสนใจในสายตาเธอแล้ว!" พายที่กำลังพยายามรวบรวมสติสะดุ้งสุดตัว ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันพลันแปรเปลี่ยนเป็นความน้อยใจและโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองหน้าคนตัวสูงอย่างไร้ความเกรงกลัว "ใช่ครับ! ข้อเสนอของคนอื่นอาจจะน่าสนใจกว่าการต้องมาทนฟังคำพูดแย่ๆ จากคนที่เอาแต่ใจตัวเองอย่างคุณก็ได้!" พายสวนกลับเสียงสั่น รabลึกถึงความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่ถูกเก็บกดไว้ "คุณคิดว่าผมเป็นอะไรครับคุณคิน? เป็นกระสอบทรายอารมณ์ของคุณเหรอ? อยากจะด่า อยากจะประชด อยากจะเหวี่ยงใส่ตอนไหนก็ได้ตามใจชอบงั้นเหรอ!" คินชะงักกึก รังสีความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่สะดุดลงทันทีเมื่อเห็นประกายน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่สวยของเลขานุการสาว หัวใจของซีอีโอหนุ่มกระตุกวูบ "พาย..." คินอ้าปากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยอัตโนมัติ "พอเถอะครับ..." พายยกมือขึ้นห้าม ปาดหยดน้ำตาที่รั้นจะไหลลงมาทิ้งอย่างไม่ไยดี น้ำเสียงของเธอราบเรียบเย็นชาจนน่าใจหาย "ผมเหนื่อยแล้วครับคุณคิน เหนื่อยกับความปากร้ายของคุณ เหนื่อยกับการเดาใจคนที่ไม่เคยคิดจะรักษาความรู้สึกใคร... ถ้าการทำงานกับคุณมันทำให้ผมต้องมารองรับอารมณ์บ้าๆ บอๆ แบบนี้ไปเรื่อยๆ บางที... ผมอาจจะต้องทบทวนเรื่องลาออกจริงๆ อย่างที่คุณธีร์พูดก็ได้" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันราวกับความตายก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตื่นตระหนกวาบผ่านนัยน์ตาคมกริบเป็นครั้งแรก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวพายด้วยความร้อนรน มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปหมายจะคว้าไหล่บางเอาไว้เพื่ออธิบาย "เดี๋ยว... พาย พูดบ้าอะไรออกมา! ใครอนุญาตให้เธอลาออก!" คินละล่ำละลักเอ่ย เสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยความกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต "ฉันแค่... ฉันแค่หวง..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะคำสารภาพที่คินกำลังจะเอ่ยออกไปอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง ก่อนที่ประจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสหรูดีไซน์เฉี่ยวก็ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉาบบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "คินคะ! แย่แล้วค่ะ พอดีลิลลี่บังเอิญเจอเรื่องใหญ่เข้า..." เสียงใสๆ นั้นชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า... ภาพที่ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งที่สุดในตึก กำลังยืนประชิดตัวเลขานุการสาวด้วยท่าทางลนลานจนแทบจะคุกเข่าอ้อนวอน พายหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองหน้าคินที่กำลังขบกรามแน่นด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ หญิงสาวแค่นยิ้มหยันให้กับความวุ่นวายที่ไม่มีวันจบสิ้นนี้ เธอก้มหัวให้เล็กน้อย ถอยหลังออกห่างจากอ้อมกอดที่พยายามจะรั้งไว้ของคิน แล้วเดินเลี่ยงผ่านร่างของลิลลี่มุ่งตรงไปยังประตูทางออกทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลมองคนด้านหลังที่กำลังเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงร้อนรน "พาย! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนไล่หลังของคินดังลั่นห้อง ทว่า... พายไม่แม้แต่จะหยุดเดิน และก่อนที่เธอจะก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงานนั้น ประตูลิฟต์ฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน... คนที่ทำให้คินถึงกับผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ!