เกมวัดใจ

แก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยในห้องทำงานส่วนตัวด้วยแรงที่มากเกินความจำเป็นเล็กน้อย กาแฟลาเต้อาร์ตลายหงส์ที่ถูกบรรจงวาดมาอย่างประณีตกระฉอกออกมารดขอบแก้วเล็กน้อย สะท้อนความหงุดหงิดที่เจ้าของโต๊ะพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง "ผมสั่งคาปูชิโน่หวานน้อยครับคุณพาย ไม่ใช่ลาเต้รสชาติจืดชืดนี่" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคมกริบที่เงยขึ้นสบมองเลขาฯ สาวผู้ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่เบื้องหน้า พายถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอา เธอก้มลงมองถ้วยกาแฟบนโต๊ะสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่วันนี้ดูจะหาเรื่องเธอเป็นพิเศษตั้งแต่แปดโมงเช้า "ถ้าคุณคินอยากได้คาปูชิโน่หวานน้อย รบกวนลงไปซื้อที่ร้านข้างล่างเองนะครับ พอดีดิฉันไม่ใช่บристаส่วนตัว และอีกอย่าง..." พายเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ร้านกาแฟข้างล่างวันนี้คิวยาวมาก ดิฉันไม่มีเวลาไปยืนต่อแถวให้คนที่เอาแต่ใจตัวเองหรอกครับ" คินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ความทิฐิและอีโก้ระดับซีอีโอหนุ่มไฟแรงถูกท้าทายเข้าจังเบอร์ ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ "ปากคอเรานี่มันน่าจับมาเฉือนด้วยกรรไกรจริงๆ นะพาย รู้ตัวไหมครับว่าทำตัวน่าหมั่นไส้ขึ้นทุกวัน" "ถ้าดิฉันน่าหมั่นไส้ แล้วใครกันล่ะครับที่เรียกใช้บริการดิฉันอยู่ทุกวี่ทุกวัน" พายสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา "เชิญท่านประธานดื่มกาแฟจืดชืดนี่ให้หมด แล้วเคลียร์กองเอกสารอนุมัติงบประมาณบนโต๊ะให้เสร็จก่อนเที่ยงด้วยนะครับ เพราะช่วงบ่ายดิฉันมีนัดประชุมโปรเจกต์สำคัญกับคุณธีร์" ทันทีที่ชื่อ "ธีร์" หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของพาย อุณหภูมิในห้องทำงานอդ-ปรับลดฮวบลงจนแทบติดลบ คินชะงักไปชั่ววินาที กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงที่ถูกปิดตายไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชาพุ่งทะยานขึ้นมาจนแผดเผาอกอย่างรุนแรง ให้ตายสิทธิ์... ยัยนี่จงใจใช่ไหม คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่พายยืนอยู่ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนเลขาฯ สาวต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ทว่าเธอกลับฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ "คุณธีร์... อีกแล้วเหรอครับ?" คินโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ดูเหมือนช่วงนี้คุณจะสนิทสนมกับคู่แข่งทางธุรกิจของผมเหลือเกินนะพาย หรือว่าโปรเจกต์มันสำคัญ หรือตัวบุคคลกันแน่ที่ทำให้คุณกระตือรือร้นขนาดนี้" พายชะงักไปนิด หัวใจกระตุกวูบกับคำพูดเชิงประชดประชันนั้น แม้จะรู้ว่าเขากำลังหึง แต่ทิฐิที่มีก็ทำให้เธอเลือกที่จะตอบโต้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ถ้าคุณคินคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว ดิฉันก็คงห้ามความคิดไม่ได้หรอกครับ แต่สำหรับดิฉัน คุณธีร์เป็นพาร์ทเนอร์ที่ทำงานด้วยแล้วสบายใจ... ไม่จุกจิกเรื่องมาก และที่สำคัญ ให้เกียรติเลขาฯ อย่างดิฉันมากกว่าใครบางคนแถวนี้" ประโยคสุดท้ายพายจงใจลากเสียงยาวพร้อมกับชำเลืองมองคินอย่างมีความหมาย คินนิ่งง้ำไป ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะผสมความน้อยเนื้อต่ำใจลึกๆ ที่เขาไม่มีทางยอมรับมันออกมาเด็ดขาด อยากเล่นเกมจิตวิทยาใส่เขาใช่ไหม? ได้... ในเมื่อพายอยากทำให้เขาหึงนัก คินก็จะจัดให้ดูว่าการเล่นกับไฟมันให้ผลลัพธ์อย่างไร มุมปากของซีอีโอหนุ่มยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้พายรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด คินผละตัวออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออย่างใจเย็น ก่อนจะกดโทรออกด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าสายตายังคงจ้องมองพายไม่วางตา "ฮัลโหลครับคุณมิรันดา" คินกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยโทนเสียงนุ่มนวล ชนิดที่พายไม่เคยได้ยินมาก่อนในรอบสามปีที่ทำงานร่วมกัน "เย็นนี้เหรอครับ... ผมว่างพอดี สนใจไปทานดินเนอร์อาหารญี่ปุ่นร้านโปรดที่คุณชอบไหมครับ... ครับ ผมมารับตอนทุ่มตรงนะ" พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลบปลาบพุ่งจี๊ดขึ้นมากลางอกอย่างกะทันหัน ภาพของมิรันดา นางแบบสาวเซเลบชื่อดังที่เคยตกเป็นข่าวกับคินแวบเข้ามาในหัว มิรันดาผู้เพียบพร้อม เซ็กซี่ และเหมาะสมกับคินทุกประการ นี่เขากล้าโทรนัดผู้หญิงอื่นต่อหน้าเธออย่างนั้นเหรอ? มือเล็กที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด ความโกรธและบางความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับไว้กำลังตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ แต่พายก็ยังคงเค้นรอยยิ้มหยันออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตา "ดูท่าทางคุณคินจะว่างมากจริงๆ สินะครับถึงได้มีเวลาโทรนัดสาวสวยระดับประเทศได้ตามใจชอบ ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวไปเคลียร์งานก่อนดีกว่า ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอเวลาท่านประธานสวีทกับใคร" พูดจบทพายก็หันหลังกลับเตรียมก้าวเดินออกจากห้องทันที ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะถึงลูกบิดประตู ร่างของเธอก็ถูกกระชากด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวให้หมุนกลับไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับแผ่นหลังของพายที่แนบชิดติดบานประตู โดยมีร่างสูงใหญ่ของคินกักตัวเธอไว้ตรงกลาง แขนทั้งสองข้างทาบลงกับบานประตูเพื่อปิดกั้นทุกทางหนี ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน "ปล่อยนะครับคุณคิน! จะทำอะไรเนี่ย!" พายโวยวาย พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่คินกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหินผา ดวงตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากบางที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขาอย่างไม่ลดละ "หึงเหรอครับ?" คินเอ่ยถามเสียงพร่าต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาลดต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่บนพวงแก้มใส "เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลย ทำไมตอนนี้หน้าเสียไปล่ะครับ หืม?" "ใครหึงกัน! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยครับคุณคิน!" พายรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณจะไปเดทกับใคร จะไปกินข้าวกับมิรันดาหรือใครหน้าไหน มันก็เรื่องของคุณ! ไม่เห็นเกี่ยวกับดิฉันตรงไหนเลย!" "ไม่เกี่ยวเหรอ?" คินทวนคำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเขายิ่งทำให้พายรู้สึกหงุดหงิดระคนเขินอาย "ถ้าไม่เกี่ยว... ทำไมเสียงคุณถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะพาย ทำไมเวลาผมพูดถึงผู้หญิงคนอื่น แววตาคุณถึงได้ดูเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อผมแบบนี้" "คุณคิน! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" พายเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่าเขาให้หนาสะสม แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง คินกลับเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับกลีบปากบางของเธอ แววตาของซีอีโอหนุ่มในตอนนี้ไม่มีความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความคลั่งรักและความรุ่มร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "ผมไม่ได้นัดมิรันดาหรอกครับ..." คินกระซิบแผ่วเบaริมฝีปากของเขาปัดผ่านพวงแก้มเนียนอย่างจงใจ ทำให้พายสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว "ผมแค่แกล้งลองใจคุณดู... แต่ดูท่าทางแล้ว คนที่แพ้ราบคาบ... น่าจะเป็นผมมากกว่ามั้งครับ" ดวงตากลมโตของพายเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำสารภาพกะทันหัน หัวใจเต้นโครมครามรากระหน่ำตีกลองศึก ความตึงเครียดระຫວ่างทั้งคู่ละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวานล้ำและแรงดึงดูดอันตรายที่ยากจะต้านทาน คินจ้องมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะถอนตัว มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏทำเอาพายสมองขาวโพลน คิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันนั้นเอง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คิน! นายอยู่ในนี้ไหม ฉันมีเรื่องสำคัญจะ..." เสียงทุ้มคุ้นหูของ "ธีร์" ที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทำให้คินและพายต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ราชันย์หอกทมิฬ" นะครับ