อาการคนหึงหวง

เอกสารรายงานงบประมาณไตรมาสล่าสุดถูกกระแทกลงบนพื้นผิวมะฮอกกานีราคาแพงด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดาษสันปกยับย่น "ผมจ้างคุณมาเป็นเลขาหน้าห้องบริหาร ไม่ใช่มานั่งจัดสวนดอกไม้แจกความสดใสให้คนนอกบริษัท... หรือสมองส่วนที่ใช้คัดกรองแขกเหรื่อของคุณมันฝ่อไปหมดแล้ว ถึงได้ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้เดินเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้ตามอำเภอใจ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเย็นชาในยามปกติ บัดนี้กลับเจือกระแสความหงุดหงิดที่คุกรุ่นราวกับเตาปฏิกรณ์ใกล้ระเบิด คินยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยท่วงท่าคุกคาม ดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังร่างบางที่นั่งอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงอย่างไร้ความเกรงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มเย็นชาที่อีกฝ่ายเกลียดแสนเกลียด "ถ้าท่านประธานจะกรุณาใช้สายตาอันทรงคุณค่ามองดูป้ายชื่อหน้าแผนกให้ดี คุณธีร์เขาไม่ได้มาป้วนเปี้ยนตามอำเภอใจครับ เขามีนัดประชุมโปรเจกต์ร่วมกับทางฝ่ายกลยุทธ์ และในฐานะเลขา... ดิฉันมีหน้าที่อำนวยความสะดวกตามมารยาททางธุรกิจที่ถูกต้องทุกประการ" พายเน้นย้ำคำว่า 'ถูกต้อง' ชัดเจนทีละพยางค์ พร้อมกับลอยหน้าลอยตาท้าทาย "หรือว่าท่านประธานคิดว่าดิฉันควรจะสาดน้ำร้อนใส่แขกบ้านแขกเมืองดีล่ะครับ ถึงจะถูกใจคนนิสัยเสียแถวนี้" "พาย!" คินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความขัดเคือง เขาเกลียดรอยยิ้มเย้ยหยันนั่น ยิ่งเห็นเธอยืนหยัดเถียงฉอดๆ ปกป้องท่าทีสนิทสนมของธีร์ที่มีต่อเธอเมื่อครู่ด้วยแล้ว เลือดในกายของเขาก็พุ่งพล่านด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ ภาพที่ธีร์โน้มตัวลงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างใบหูของเธอ พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งให้กันอย่างออกหน้าออกตาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทและคอยกวนใจเขาไม่หยุด มันเป็นความรู้สึกร้อนรุ่มที่หาคำอธิบายไม่ได้ นอกเสียจากว่า... เขากำลังคลั่งจนแทบคลقสติที่เห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ผู้หญิงของเขา "ผมไม่ออกจากปากซอยมาเพื่อฟังคุณเถียงฉะฉานหรอกนะ" คินผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกจากปาก ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป โต๊ะทำงานของคุณจะถูกย้ายมาตั้งอยู่ตรงพื้นที่ว่างหน้าห้องทำงานส่วนตัวของผม..." พายเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู "ห๊ะ? คุณว่าอะไรนะ!" "ผมไม่ได้หูหนวก และคุณก็ไม่ได้หูตึง" คินลากเสียงต่ำอย่างถือดี นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเผด็จการเต็มพิกัด "เคลียร์โต๊ะแล้วย้ายข้าวของของคุณมาซะ ผมต้องการให้เลขาอยู่ในการควบคุมและอยู่ในสายตาของผมตลอดเวลา... ห้ามปฏิเสธ เพราะนี่คือคำสั่ง" พูดจบ เจ้าตัวก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัว ปิดประตูกระแทกเสียงดังสนั่นเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่สุมอก ทิ้งให้พายยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจอยู่เบื้องนอก คนบ้า! คนเผด็จการ! คนเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง! พายบ่นพึมพำในใจอย่างหัวเสีย ขณะกวาดแฟ้มเอกสารและข้าวของเครื่องใช้บนโต๊ะเดิมใส่กล่องกระดาษอย่างจำยอม เธอรู้ดีว่าการต่อต้านประธานหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้มีแต่จะทำให้ตัวเองปวดหัวเปล่าๆ แต่การถูกย้ายมานั่งหายใจรดต้นคอหน้าห้องเขาแบบนี้ มันต่างอะไรกับการเอาตัวเองไปผูกไว้กับเสือร้ายที่รอวันขย้ำกันเล่า ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โต๊ะทำงานตัวใหม่ก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบริเวณพื้นที่โล่งหน้าห้องทำงานของคิน ตำแหน่งนี้ทำให้เธอกลายเป็นด่านหน้าปะทะทุกอย่างที่เข้ามาหา CEO หนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด... มันทำให้สายตาคมกริบของคนที่อยู่หลังบานกระจกใส สามารถมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวของเธอได้ผ่านมู่ลี่ที่ถูกปรับให้อ้าออกเล็กน้อย พายแอบลอบถอนหายใจยาวเหยียดขณะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหม่ เธอเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเพื่อจัดการกับกองงานที่คั่งค้าง แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มพิมพ์งานตัวอักษรแรก ประตูห้องทำงานของเธอก็ถูกเปิดผางออกมาอย่างรวดเร็ว คินก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสำรวจ "ชาเขียวเย็น หวานน้อย... แก้วเดิม" คินเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งเหมือนเคย "ไปซื้อมาให้ผมตอนนี้" พายเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "นี่มันเวลาทำงานนะครับท่านประธาน หน้าที่ซื้อเครื่องดื่มไม่ได้อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของเลขานุการส่วนตัว... ไปสั่งพนักงานข้างล่างหรือใช้บริการเดลิเวอรีโน่นครับ ดิฉันยุ่งอยู่" คินหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างรวดเร็ว จนพายต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ยืนโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่คุ้นเคย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนจนเธอต้องกลั้นหายใจ "งานของคุณในตอนนี้ คือการทำตามคำสั่งของผม... ทุกอย่าง" คินกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงจนน่าขนลุก ดวงตาคมกราบกรานมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มไหวระริก "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าถ้าออกไปข้างนอกตอนนี้ จะบังเอิญไปเจอใครบางคนที่เพิ่งเดินออกจากตึกนี้ไปเมื่อครู่กันแน่ล่ะ หืม... พาย" คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอาพายสะดุ้งเฮือก เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ยอมรับเลยว่าเขามันปีศาจชัดๆ อ่านใจคนอื่นเก่งเป็นบ้า และที่สำคัญ... เขารู้จักวิธีขยี้ความถือดีของเธอให้แหลقคามือได้อย่างง่ายดายเสมอ "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นแหละ!" พายเผลอหลุดปากเสียงแข็งใส่ด้วยความโมโห "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ..." คินเหยียดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "ลุกขึ้น ไปซื้อชาเขียวให้ผม แล้วกลับมานั่งทำงานตรงนี้ต่อ... ภายในสิบหนาที ถ้าช้ากว่านั้น ผมจะหักเงินเดือนคุณครึ่งหนึ่งของเดือนนี้" "คุณคิน! คุณมันเผด็จการหน้าเลือดที่สุด!" พายผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอจ้องหน้าเขาเขม็งอย่างอยากจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เมื่อเห็นสายตานิ่งสนิทที่ไร้ซึ่งความล้อเล่นของอีกฝ่าย เธอก็ทำได้แค่สะบัดหน้าหนีอย่างจำนนต่อหลักทรัพย์ ร่างบางก้าวเดินกระแทกส้นเท้าผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็วเพื่อมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ ทิ้งให้คินยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แต้มอยู่บนมุมปากอย่างพอใจ ความหงุดหงิดขุ่นมัวในใจเมื่อครู่มลายหายไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมแปลกประหลาดที่ได้แกล้งให้เธอจนมุม แต่ทว่า... ความสุขสงบในใจของคินกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาแผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่พอเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ รัศมีรอบตัวของเขาก็กลับมาเย็นยะเยือกขึ้นอีกครั้งอย่างฉับพลัน มันคือสายเรียกเข้าจาก 'ธีร์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ และอดีตคนที่พายเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยในอดีต คินกดรับสายทันทีด้วยความรู้สึกกรุ่นโกรธที่ตีกลับขึ้นมาอีกระลอก น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายปลายสายด้วยความเย้ยหยันและระ2แวงขั้นสุด "โทรมาหาผมเวลานี้ มีธุระอะไรรึเปล่าครับ... คุณธีร์" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดมาจากปลายสาย ก่อนที่ประโยคถัดมาจะทำให้เลือดในกายของคินเย็นเฉียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนคมหอกแห่งอารมณ์บทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ