กับดักในงานเลี้ยง

กลิ่นอายแชมเปญราคาแพงผสมผสานกับความกรุ่นโกรธที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคิน ทำให้บรรยากาศในห้องพักรับรองส่วนตัวอบอวลไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องถูกปิดล็อกลงด้วยกลอนอัตโนมัติ เสียงคลิกเบา ๆ นั้นฟังดูคล้ายเสียงตัดขาดโลกภายนอก พายที่ตอนนี้สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จากงานเลี้ยงครบรอบบริษัท หายใจหอบกระชั้นเล็กน้อย เธอพยายามทรงตัวให้ตรงท่ามกลางความมึนงง แต่ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงฉายแววพยศและท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณคิน... ล็อกห้องทำไมครับ หรือว่ากลัวคนอื่นจะเห็นว่าท่านประธานคนเก่งกำลังจะเสียมารยาทกับเลขาฯ ตัวเอง" พายเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอยิ่งกระตุ้นให้เส้นประสาทความอดทนของชายหนุ่มขาดผึ่ง คินก้าวเท้าเข้าประชิดด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ฝ่ามือหนายันลงกับผนีกกั้นทางหนีทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ประกายไฟแห่งความหึงหวงลุกโชนอยู่ในนั้นอย่างไม่คิดจะปิดบัง "สนุกมากนักหรือไงพาย... กับการยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ไอ้ธีร์มันแทะโลมทางสายตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่อัดอั้นมาจากในงาน พายเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะหยัน แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกด้วยความใกล้ชิดอันตรายนี้ "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะครับ? ผมจะเป็นเพื่อนคุยกับใคร หรือใครจะมองผมยังไง มันก็สิทธิ์ของผม ไม่ใช่หน้าที่ในเวลางานสักหน่อย" "ปากดี..." คินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธผสมปนเปกับความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มอยู่ในอกจนเขาแทบคลั่ง "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้พาย... คุณเป็นคนของผม ต่อให้ไม่ใช่ในเวลางาน ร่างกาย สายตา หรือแม้แต่รอยยิ้มของคุณ ก็ไม่มีสิทธิ์ไปแจกจ่ายให้ไอ้เวรนั่นหน้าไหนทั้งนั้น!" "คุณมันบ้า! เผด็จการ! คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมาสั่งห้ามโน่นห้ามพด... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การAcknowledgeใดๆ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์จากความหึงหวงที่กรุ่นโกรธและคลั่งไคล้จนควบคุมตัวเองไม่อยู่ คินบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความดุดัน รสชาติของแชมเปญเจือจางความหวานละมุนบางเบา ยิ่งทำให้สัมผัสนั้นมัวเมาและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดสำหรับเขา คินใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ความโกรธที่ประทุในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นไหว สัมผัสอุ่นร้อนและกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้าทำให้สมองของพายที่มึนงงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ ร่างกายของเธออ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ ความต่อต้านในทีแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นการตอบรับอย่างไม่รู้ตัว เรียวปากที่เคยต่อปากต่อคำเริ่มเผยอออก เปิดทางให้ความเร่าร้อนคืบคลานเข้ามาครอบครองสติสัมปชัญญะทั้งหมด คินรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น ความก้าวร้าวในตอนแรกจึงผ่อนคลายลงเหลือเพียงความโหยหาที่อัดแน่น เขากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้แต่น้อย อุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักรับรองที่มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น ก่อนที่คินจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเลขาฯ สาวด้วยความพึงพอใจระคนหิวกระหาย ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้เกลี่ยพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างลืมตัว "จำไว้... ว่าอย่าไปทำรอยยิ้มแบบนั้นให้ใครเห็นอีก" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปาก เต็มไปด้วยความเย้ายวนและคำขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ พายหอบหายใจแรง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีไข้ เธอกัดริมฝีปากล่างที่ยังคงชาหนึบ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวสติที่เหลืออยู่เพื่อจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามนิสัย แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงทุ้มคุ้นหูที่ตะโกนลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้บรรยากาศอันเร่าร้อนและลึกซึ้งเมื่อครู่แตกกระเจิงในพริบตา "คุณพายครับ... อยู่ข้างในหรือเปล่า? ผมธีร์เอง พอดีเห็นคุณหายมานาน เลยมาตามหาครับ" ดวงตาของคินวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งด้วยเพลิงโทสะที่กลับมาลุกโชนยิ่งกว่าเดิม สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนแน่น ขณะที่พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักว่าใครคือคนที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะครับ