สัญญาที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงกระดาษ A4 สองแผ่นที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เกิดเสียงดัง *ปึก* จนพายต้องสะดุ้งเล็กน้อย เธอละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังค้างอยู่หน้าตารางงบประมาณ เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งของประธานบริษัทผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและวาจาร้ายกาจ "อ่านซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้คลื่นอารมณ์ คินยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงเล็บ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเรียบตึงจนเดาความคิดไม่ออกในยามนี้ กลับมีมุมปากที่กระตุกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด พายขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าของเจ้านายหนุ่ม "นี่มันอะไรกันครับท่านประธาน... อ้อ ขอโทษทีค่ะ เอ๊ย... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้หมายถึงเอกสารงานทั่วไปใช่ไหมครับเนี่ย" เกือบหลุดปากใช้คำพูดคุ้นชินไปเสียแล้ว พายรีบแก้คำสรรพนามในใจแทบไม่ทัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้ามนุษย์น้ำแข็งจอมเผด็จการ "สัญญาข้อตกลง... ระหว่างคุณกับผม" คินลากเก้าอี้หนังสีดำตัวหรูมานั่งลง ท่าทางสบายๆ ของเขายิ่งทำให้พายรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักที "สัญญาบ้าอะไรอีกครับ แค่เรื่องงานในบริษัทผมก็รับผิดชอบแทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว ยังจะมีสัญญาอะไรพิสดารอีก" พายเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยความหงุดหงิด กวาดสายตาผ่านตัวอักษรทีละบรรทัด ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลุดออกจากเบ้า *ข้อ 1: ห้ามนำเรื่องความผิดพลาดส่วนตัว (รวมถึงเหตุการณ์ในคืนวันเสาร์ที่คอนโดมิเนียมของประธานคิน) ไปบอกใครเด็ดขาด* *ข้อ 2: เลขานุการพายจะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของประธานคินอย่างเคร่งครัด นอกเหนือเวลางาน หากมีการเรียกตัวฉุกเฉิน* *ข้อ 3: ห้าม... ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับธีร์ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น หากไม่ใช่งานทางธุรกิจ!* พายอ่านถึงข้อสามแล้วมือก็สั่นระริก เธอวางกระดาษลงบนโต๊ะแรงกว่าเดิมเล็กน้อยเพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "นี่มันอะไรกันครับท่านประธาน! ข้อหนึ่งกับข้อสองพอยอมรับได้เพราะมันเกี่ยวกับความลับของบริษัทและความเป็นมืออาชีพ แต่ข้อสามนี่มันสิทธิ์ส่วนบุคคลชัดๆ! ผมจะเป็นเพื่อนหรือจะคุยกับคุณธีร์มันเกี่ยวอะไรกับสัญญาฉบับนี้ด้วยครับ!" คินไหว 10 ไหล่เล็กน้อย ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งเฉย ทว่าแววตาไหววูบด้วยประกายไฟบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กดเสียงต่ำลงจนพายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เกี่ยวสิครับ... เพราะผมเป็นเจ้านายของคุณ และผมไม่อนุญาตให้เลขาส่วนตัวของผม ไปคลุกคลีกับคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ผมอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะ... ผู้ชายอย่างไอ้ธีร์" ประโยคหลัง คินเน้นเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบฉายชัดถึงความไม่พอใจและความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "แต่คุณธีร์เขาก็แค่รุ่นพี่ที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แล้วเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านประธานคิดนะครับ!" พายเถียงกลับทันควัน ความทิฐิพุ่งพล่านจนลืมตัวว่าคนตรงหน้ามีอำนาจสั่งปลดเธอได้ในพริบตาเดียว คำว่า *'รุ่นพี่ที่รู้จักกัน'* หลุดออกมาจากปากของเลขาตัวแสบ ยิ่งทำให้คินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟร้อนๆ มาสุมอยู่ในอก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่พายยืนอยู่ จนเธอต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ลอยปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "หึ... สนิทกันมากสินะครับ ถึงได้ปกป้องมันขนาดนี้" คินโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากพายเพียงคืบเดียว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริง "กลัวผมจะรู้ความจริงสินะว่าเมื่อคืน... คุณเผลอทำอะไรลงไปบ้าง" พายหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เหตุการณ์ในคืนวันเสาร์ที่เธอดื่มไวน์จนเมามายแล้วเผลอไปสร้างวีรกรรมสุดแสบใส่ประธานหนุ่มจอมหยิ่ง ย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ภาพที่เธอเอื้อมมือไปดึงเนกไทของเขา ภาพที่เธอโวยวายใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว และภาพที่ริมฝีปากของเธอกับเขาเกือบจะ... *ให้ตายเถอะ! นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!* พายสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกไป แล้วเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ผมไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อยครับ! มันเป็นอุบัติเหตุ!" "อุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอครับ..." คินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่พายเกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันช่างเจ้าเล่ห์และทรงเสน่ห์จนใจสั่น "งั้นอุบัติเหตุในคืนนั้น คงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของคุณพายไปอีกนานเลยสินะครับ ถึงได้หน้าแดงขนาดนี้เวลาพูดถึงมัน" "ท่านประธาน! อย่ามาหลงตัวเองนะครับ!" พายโวยวายเสียงดัง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เธอพยายามจะดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง แต่คินกลับยืนนิ่งราวกับภูเขาหิน แถมยังรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกัน ความใกล้ชิดที่แนบ 10 ชิดเกินความจำเป็น ทำให้เคมีบางอย่างระหว่างเจ้านายปากร้ายกับเลขาปากเก่งพุ่งพล่านจนทะלטปรอท คินก้มมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุด แววตาเย็นชาในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและร้อนรุ่มอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าไม่อยากให้ผมรื้อฟื้นเรื่องในคืนนั้น... ก็เซ็นสัญญาซะ" คินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพขนลุกชันไปหมด "แล้วเชื่อฟังผม... ในฐานะเจ้านาย... และเจ้าของหัวใจของคุณ" ประโยคหลังเบาเสียจนพายแทบไม่ได้ยิน แต่ความหมายที่กระแทกเข้ามาในใจนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง พายเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปหมายจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่ทว่า... *ก๊อก ๆ ๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนระทึกเสียก่อน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنุญาต ร่างสูงโปรطةของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดี "ขอโทษทีครับท่านประธาน พอดีผมมีเรื่องด่วนจะคุยกับ... น้องพาย" เสียงทุ้มของ **ธีร์** เอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาที่กวาดมองคินและพายที่ยืนประชิดกันในท่าทางที่ชวนเข้าใจผิด คินตวัดสายตาคมกริบมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดั่งพยัคฆ์ร้าย บรรยากาศในห้องพลิกกลับมาคุกรุ่นและเย็นยะเยือกขึ้นในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ