รสชาติของความลับ

คราบกาแฟอุ่นที่เปื้อนบนเอกสารงบดุลไตรมาสล่าสุด ไม่ได้น่าหงุดหงิดเท่ากับสายตาคมกริบของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "คุณพาย... สมองของคุณช่วงนี้มันถดถอยลงไปพร้อมกับยอดขาย หรือว่าต้องให้ผมส่งกลับไปอบรมหลักสูตรเลขานุการพื้นฐานใหม่ตั้งแต่ต้นครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง คินในยามนี้เปรียบเสมือนน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทว่าสำหรับพายแล้ว หลังจากผ่านสมรภูมิงานด่วนนรกแตกมาด้วยกันจนถึงตีสามเมื่อคืน เธอรู้ดีกว่าใคร... ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างและวาจาร้ายกาจราวกับติดใบมีดโกน ผู้ชายคนนี้กลับเป็นคนเดียวที่แอบวางแก้วช็อกโกแลตร้อนไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ พร้อมกับโพสต์อิทโน้ตลายมือหวัดๆ ว่า *'เลิกโง่แล้วกินซะ เดี๋ยวเป็นภาระบริษัท'* พายแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยมองร่างสูงที่ยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังพอประมาณเพื่อเรียกสติคนปากแข็ง "ถ้าสมองฉันถดถอยจริง คนที่ต้องรับผิดชอบคนแรกก็คือท่านประธานนั่นแหละค่ะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ ติดปากไปหน่อย" พายจงใจเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงช่วงท้ายเพื่อประชดประชัน "หมายถึง... ท่านประธานควรพิจารณาตัวเองนะคะที่ใช้งานเลขานุการเกินมนุษย์มนาแบบนี้" คินชะงักมือที่กำลังเคาะคีย์บอร์ด ดวงตาคมดุเงยขึ้นสบตานิ่ง "ปากเก่งขึ้นนะพาย สงสัยเมื่อคืนจะนอนอิ่มเกินไป" "อิ่มเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะท่านประธาน สี่ทุ่มฉันยังนั่งแก้กราฟให้คุณจนตาจะปิดอยู่แล้ว... แล้วก็นะครับ..." พายแกล้งทำเสียงล้อเลียน "ไอ้ช็อกโกแลตร้อนแก้วนั้นน่ะ ถ้าคราวหลังจะกรุณาช่วยแปะป้ายเตือนด้วยว่าผสมยาพิษหรือเปล่า ฉันจะได้เตรียมใจถูก" คินนิ่งไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความดุร้ายกำลังถูกเจ้าตัวแสบเอามาล้อเลียนหน้าตาเฉย ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนค้ำหัวเลขาฯ สาวที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุน แรงกดดันรอบตัวเข้มข้นขึ้นจนพายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนทาย "อยากรู้เหรอครับว่ามันผสมอะไร..." คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส พายผะงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ติดพนักพิงเก้าอี้จนหนีไปไหนไม่ได้ "มันผสมความรำคาญ... กับความเป็นห่วงที่คุณชอบทำตัวน่าตีจนผมต้องยอมลดตัวไปทำให้ต่างหากล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกระซิบชิดริมฝีปาก ทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียยิ่งกว่างานเร่งด่วนร้อยชิ้น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขามันสวนทางกับสายตาดุๆ นั้นโดยสิ้นเชิง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องใจร้ายกับปาก แต่ใจดีกับการกระทำอยู่เรื่อยนะ พายเม้มริมฝีปากแน่น พยายามตั้งสติแล้วสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยที่สุด "ท่านประธาน... ถอยไปเลยนะคะ ใกล้เกินไปแล้ว" "ทำไมครับ กลัวว่าหัวใจคุณมันจะเต้นดังจนผมได้ยินหรือไง" คินยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า แต่แววตากลับไหววับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำ บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นรัวรากับจะแข่งกัน พายเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่มักจะมองเธอด้วยความหงุดหงิดเสมอ แต่วันนี้... ในแววตานั้นกลับมีเงาของความห่วงใยสะท้อนอยู่ชัดเจน ความอ่อนโยนที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความดุดันกำลังหลอมละลายกำแพงในใจของเธอทีละน้อย จนพายเผลอมือไม้สั่นด้วยความประหม่า มือหนาของคินเอื้อมออกมาช้าๆ ปลายนิ้วเรียวปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยนั้นทำให้พายถึงกับสมองขาวโพลน เธอนิ่งงัน ปล่อยให้ความอบอุ่นจากนิ้วของเขาซึมซับเข้าไปในความรู้สึกโดยลืมที่จะขัดขืน "คิน..." พายเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งคำนำหน้าใดๆ ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่สนิทสนมเกินขอบเขตนั้น ความอ่อนโยนในแววตาฉายชัดขึ้นจนพายรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังจะหลุดออกมานอกอก เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่เพียงลมหายใจกั้น คินขยับริมฝีปากเตรียมจะพูดบางอย่าง คำพูดสารภาพความในใจที่เก็บกดไว้มานานนับเดือนกำลังจะหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยัก *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนพังทลายลงในพริบตา คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสียอย่างรุนแรง ดวงตาดุจพญาอินทรีย์หันขวับไปมองที่ประตูด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'ธีร์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะที่ทำเอาคินต้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บดบังพายไว้ข้างหลังทันทีด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง "ขอโทษทีครับท่านประธานคิน... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัว... ของคุณกับเลขาส่วนตัวเข้าให้แล้วสิครับ" ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน "พอดีผมมี 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่จะทำให้คุณต้องยอมคุกเข่า... เกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่พายแอบเอาไปส่งให้ผมเมื่อคืนนี้เองครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้และพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ